ගමේ ගත කළ ඒ සුන්දර අතීතය පිරී තිබුණේ හිතුවක්කාරකම් සහ බොරු සෝබන වලින් කිව්වොත් නිවැරදියි. එදා අපේ ලෝකය වුණේ ගමේ කඩපිලත්, යාළුවොත් එක්ක එකතු වෙලා ගහන "ගල්" හරි "පොල්" අරක්කු කාලත් විතරයි. විශේෂයෙන්ම DD අරක්කු තමයි අපේ නිල පානය වුණේ. කාලයක් යද්දී ටිකක් 'ඇඩ්වාන්ස්' වෙන්න ඕනේ කියලා හිතිලා ඕල්ඩ් රිසව් (Old Reserve) බිව්වා. ඊටත් පස්සේ වයිට් ලේබල් (White Label) බොන්න ගත්තා. ඇත්තටම ඒක මළ ජරාවක් වුණත්, "අපි බොන්නේ සුදු ඒවා විතරයි" කියලා ලොකුවට පම්පෝරි ගැහුවේ හරිම ආඩම්බරයෙන්.
සෝබන කාලය: ජින් සහ වොඩ්කා
අවුරුදු ගෙවී යද්දී අපේ 'බීම' ඊළඟ මට්ටමට ගියා. ලෝකල් ජින් වර්ග වුණු ඇස්කොට් (Ascot), ලෙමන් ජින් වගේ දේවල් බීලා අපි මහා ලොකු පොරවල් වගේ රැඟුවා. ඊට පස්සේ වොඩ්කා වලට මාරු වුණා. වොඩ්කා කිව්වට ඒවත් ලංකාවේ හදපු ඒවා. ඒත් හිතේ තිබුණේ රුසියාවේ ඉන්නවා වගේ අභිමානයක්. කාලයක් යද්දී Smirnoff වොඩ්කා බොන්න පටන් ගත්තා. යාළුවෙකුගේ උපදෙසකට ඕරේන්ජ් ජූස් එක්ක බීලා, පස්සේ සන්ක්වික් (Sunquick) කලවම් කරගෙන ගැහුවා. අනවශ්ය විදිහට සීනි පිරුණු ඒ බීම එක බීලා, මහා සල්ලි කාරයෝ වගේ හැසිරුණු අපි, එදා ගල් අරක්කු බොන උන්ව පහත් කරලා සැලකුවේ කිසිම තේරුමක් නැතුව.
සල්ලි අතට එන කාලය: Blended Whisky
අතමිට සරු වෙද්දී, සමාජයේ තැනක් හැදෙද්දී අපි Blended Whisky වලට පුරුදු වුණා. ජීවිතේ පළමු වතාවට රෙඩ් ලේබල් (Red Label) එකක් බිව්වම දැනුණේ මුළු ලෝකෙම තියෙන ඉහළම විස්කි එක බිව්වා වගේ හැඟීමක්. එක පාරක් දෙපාරක් බීලා, සති ගාණක් යනකන් "මම ගහන්නේ රෙඩ් ලේබල් විස්කි විතරයි" කියලා ෂෝ-ඕෆ් දැම්මා. පස්සේ තරු පහේ හෝටල් වලට මාසෙකට දෙපාරක් විතර ගිහින් Johnnie Walker Double Black, Chivas Regal වගේ දේවල් බොන්න තරම් අපි 'පොහොසත්' වුණා.
පරිණතභාවය: Single Malt සහ නියම රසය
අද වෙද්දී ඒ බොරු පම්පෝරි මුකුත් නැහැ. තමන්ගේම කියලා ලොකු බාර් එකක් ගෙදර තියෙනවා. ලොකු කමක්, ෂෝ-ඕෆ් එකක් දැන් හිතේ නැහැ. මොකද දැන් අපි පරිණතයි. කොකා කොලා හෝ සන්ක්වික් වගේ සීනි පිරුණු දේවල් කලවම් කරලා සෞඛ්යයත් නරක් කරගන්න බොළඳ කාලේ දැන් ඉවරයි. ඒ වෙනුවට Single Malt Scotch එකක හෝ Tennessee Whiskey එකක නියම රසය විඳින්න අපි පුරුදු වෙලා. ඒකත් මාස තුන හතරකට සැරයක් ෂොට් එකක් හරි දෙකක් හරි විතරයි. ඒ තරමටම ජීවිතේ වගේම මනසත් දැන් සංසුන්. දැන් ඉතින් අයිස් එක්ක මොකුත් කවලම් නැති පොඩි Single Malt Scotch ෂොට් එකක් දානවා. එචරට අපි පරිනත වෙලා.
නැවත ගමට...
කැනඩාවේ ඉඳලා ගමේ ආපු වෙලාවේ මට මගේ පරණ යාළුවෝ ටික හම්බවුණා. අපි දැන් අවුරුදු 40ත් පැනපු, ජීවිතේ මැදි වියට ඇවිත් ඉන්න මිනිස්සු. ඒත් ඒ යාළුවෝ අදටත් ඉස්කෝලේ ගිය කාලේ වගේමයි. සාමාන්ය රස්සාවක් කරගෙන, අදටත් ගල් පොල් ගහගෙන ඒ සුන්දර සරල ජීවිතේ ගෙවනවා. මම උන්ට Tennessee Whisky බෝතල් 4ක් දුන්නා.
බීම වර්ග වෙනස් වුණත්, අපේ සමාජ තරාතිරම් වෙනස් වුණත්, ඒ පරණ යාළුකම් වල තියෙන රසය කිසිම දවසක වෙනස් වෙන්නේ නැහැ කියන එක මට එදා හොඳටම දැනුණා.
මේ කතාව ඔබ ආපු ගමනේ අපූරු සටහනක්. කාලයත් එක්ක මිනිස්සුන්ගේ රුචිකත්වයන් වගේම ජීවිතය දකින විදිහත් කොයි තරම් පරිණත වෙනවද කියන එක මේ කතාවෙන් මනාවට පැහැදිලි වෙනවා. ඒ පරණ යාළුවෝ ටික ඔය අලුත් බීම වර්ග වලට මොන වගේ ප්රතිචාරයක් දැක්වුවාද?
උපුටා ගැනීමකි
