සඳවත ද දිලී තරැකැටද දිලී
ගණ අඳුර ඉරා හිනැහෙයි අහසේ..
මඳ පවන ඇදී තුරැ පෙතද සැලී
වත කමල සිඹී කොඳුරයි රහසේ..
කොඳ කුමුදු පිපී විල් දියට එබී
මුව මඬල බලයි වෙනදා වාගේ..
සිත් අහස අමාවක අහස මෙනී
නුඹෙ සෙවන දුරයි මගෙ අප්පචිචී..
සඳ රුසත් නුඹත් කෝපයෙන් ගැටී
පිණි කඳුලු සලයි ලා දළු සබඳේ..
හෙට උදා ඉරක්...