කළුගලට පෙම් බැදි නිසා....
සදා නොමියෙන ආලයේ මල්
පිපී ඉහිරුනු හද විලේ.....
උදා හිරු නැග දියත කළඹා ..
අවර ගිර බැස යන වෙලේ.........
මලානික බව දසත ගැලුවත්...
නිහඩ ලොව නැත ගණදුරේ....
පරාජිත වී හඩා වැටුනෙමි...
ගැලූ රුහිරෙන් පපුතුරේ.......
සරාසද මට ඔබේ මදහස...
විඩාබර නෙත් පිනවනා.....
කලාවැව සේ දැනෙයි...