පසුගිය දිනවල ලංකාවේ ප්රසිද්ධ පිරිමි පාසලක ප්රධාන ශිෂ්ය නායකයෙකු (Head Prefect) සහ ගුරුවරියන් සිව්දෙනෙකු සම්බන්ධව ඇති වූ ආන්දෝලනාත්මක සිද්ධිය ඔබත් අසන්නට ඇති. සමාජ මාධ්ය පුරා මෙය මහත් ආන්දෝලනයකට ලක්වුණේ ගුරු-ගෝල පූජනීයත්වයට එහා ගිය, වයසින් මුහුකුරා ගිය කාන්තාවන් පිරිසක් දරුවෙකු (සිසුවෙකු) හා පැවැත්වූවා යැයි කියන අයථා සබඳතාව නිසයි.
නමුත් මේ කාන්තා චර්යාව අරුමයක්ද? අවුරුදු 2500කට පෙර බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කළ පන්සිය පන්ස් ජාතක පොතේ එන "අසාත මන්ත්ර ජාතකය" (අසාතමන්ත ජාතකය) කියවූ විට ඔබට සිතේවි මිනිස් සිතේ ඇති රාගය සහ තෘෂ්ණාව හමුවේ වයස හෝ තරාතිරම අදාළම නොවන බව.
අසාත මන්ත්ර ජාතක කතාව (කෙටියෙන්)
එක් කලෙක තක්සලාවේ දිසාපාමොක් ඇදුරුතුමා තම මෑණියන්ට උපස්ථාන කරමින් සිටියා. මේ මවගේ වයස අවුරුදු 120 ක්. ඇය දෙනෙත් අන්ධයි, ජරාවට පත් වූ මහලු කාන්තාවක්.
තම ශිෂ්යයෙකුට "අසාත මන්ත්රය" (ස්ත්රීන්ගේ සැබෑ ස්වභාවය හඳුනාගැනීමේ පාඩම) උගන්වනු පිණිස ඇදුරුතුමා අපූරු දෙයක් කරනවා. ඔහු තම ශිෂ්යයාට පවසනවා, "මගේ මේ මහලු මවට නාවමින්, කවමින් උපස්ථාන කරන්න. එසේ කරන අතරතුර ඇයව වර්ණනා කරන්න" කියා.
මේ තරුණ ශිෂ්යයා ගුරුවරයා කී ලෙසම, අවුරුදු 120ක් වයසැති මේ මහලු අන්ධ කාන්තාවගේ අතපය අතගාමින්, "ආර්යාවනි, ඔබේ සිරුර දැන් මෙහෙම නම් තරුණ කාලේ කොච්චර ලස්සනට තිබෙන්නට ඇද්ද?" යැයි පවසමින් ව්යාජ ලෙස වර්ණනා කරනවා.
පුදුමයකට මෙන්, අවුරුදු 120ක් වයසැති, මරණ මංචකයේ සිටිය යුතු මේ මහලු කාන්තාව තුළ මේ තරුණ ශිෂ්යයා කෙරෙහි රාග සිතක් උපදිනවා. ඇය කොතරම් රාගයෙන් අන්ධ වෙනවාද කියතොත්, ඇය ශිෂ්යයාට යෝජනා කරනවා "අපි දෙදෙනා එකතු වී සතුටින් ඉමු, හැබැයි ඊට බාධාවක් වන මගේ පුතාව (දිසාපාමොක් ඇදුරුතුමාව) මරා දමන්න" කියා.
තම කුසින් වැදූ, තමන්ට ඇස් දෙක මෙන් සාත්තු කළ පුතාව මරා දමා හෝ, තමන්ගේ මුණුපුරෙකුටත් වඩා බාල මේ තරුණයා සමඟ කාම සම්භෝගයට ඇය සූදානම් වෙනවා. අවසානයේ ඇදුරුතුමා උපක්රමයකින් ඇගේ කුරිරු අදහස හෙළි කරගන්නා අතර, තමන් රැවටුණු බව දැනගත් ඇය එතැනම මිය යනවා.
වර්තමාන පාසල් සිද්ධිය හා සැසඳීම
මේ ජාතක කතාව හා අර පාසල් සිද්ධිය සසඳා බලන්න.
වයස සහ තරාතිරම: ජාතක කතාවේ අවුරුදු 120ක මහලු කාන්තාව මෙන්, නූතන සිද්ධියේ සිටින්නේ සමාජයේ "ගුරු වෘත්තිය" වැනි ගෞරවනීය තැනක සිටින, වයසින් මුහුකුරා ගිය කාන්තාවන් ය.
අරමුණ: ජාතකයේ මහලු කාන්තාව තරුණ ශිෂ්යයාගේ පහස පතා තම දරුවා මරන්නට සැරසුණා වගේම, නූතන සිද්ධියේදීත් ගුරු වෘත්තියේ ගෞරවය හෝ දරුවාගේ අනාගතය ගැන නොසිතා, හුදෙක් කාම ආශාවන් (Lust) වෙනුවෙන් තම වගකීම් පසෙක ලා කටයුතු කර ඇති බව කියැවෙනවා.
එදා ජාතක කතාවේ තරුණ ශිෂ්යයා මෙන්ම, අද කතාවේ ප්රධාන ශිෂ්ය නායකයා ද (School Prefect) වයසින් ඉතා ලාබාල අයෙක්.
නිගමනය:
බුදු දහමේ පෙන්වා දෙන පරිදි "රාගය" කියන ගින්නට වයසක්, තරාතිරමක් හෝ ලැජ්ජාවක් නැත. අවුරුදු 120ක අන්ධ මාතාවක් වුවද කාමයෙන් මත් වූ විට තම දරුවා මරා දැමීමට තරම් පෙළඹෙන බව අසාතමන්ත ජාතකයෙන් පෙන්වා දෙයි. එදා තක්සලාවේ සිදුවූ දේම, අද නවීන පාසලක් තුළ ස්වභාවය වෙනස් වී සිදුවී ඇත.
ලෝකය දියුණු වුවත්, මිනිස් සිතේ ඇති කෙලෙස් වල ස්වභාවය වෙනස් වී නොමැති බව මින් පසක් වේ.
නමුත් මේ කාන්තා චර්යාව අරුමයක්ද? අවුරුදු 2500කට පෙර බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කළ පන්සිය පන්ස් ජාතක පොතේ එන "අසාත මන්ත්ර ජාතකය" (අසාතමන්ත ජාතකය) කියවූ විට ඔබට සිතේවි මිනිස් සිතේ ඇති රාගය සහ තෘෂ්ණාව හමුවේ වයස හෝ තරාතිරම අදාළම නොවන බව.
අසාත මන්ත්ර ජාතක කතාව (කෙටියෙන්)
එක් කලෙක තක්සලාවේ දිසාපාමොක් ඇදුරුතුමා තම මෑණියන්ට උපස්ථාන කරමින් සිටියා. මේ මවගේ වයස අවුරුදු 120 ක්. ඇය දෙනෙත් අන්ධයි, ජරාවට පත් වූ මහලු කාන්තාවක්.
තම ශිෂ්යයෙකුට "අසාත මන්ත්රය" (ස්ත්රීන්ගේ සැබෑ ස්වභාවය හඳුනාගැනීමේ පාඩම) උගන්වනු පිණිස ඇදුරුතුමා අපූරු දෙයක් කරනවා. ඔහු තම ශිෂ්යයාට පවසනවා, "මගේ මේ මහලු මවට නාවමින්, කවමින් උපස්ථාන කරන්න. එසේ කරන අතරතුර ඇයව වර්ණනා කරන්න" කියා.
මේ තරුණ ශිෂ්යයා ගුරුවරයා කී ලෙසම, අවුරුදු 120ක් වයසැති මේ මහලු අන්ධ කාන්තාවගේ අතපය අතගාමින්, "ආර්යාවනි, ඔබේ සිරුර දැන් මෙහෙම නම් තරුණ කාලේ කොච්චර ලස්සනට තිබෙන්නට ඇද්ද?" යැයි පවසමින් ව්යාජ ලෙස වර්ණනා කරනවා.
පුදුමයකට මෙන්, අවුරුදු 120ක් වයසැති, මරණ මංචකයේ සිටිය යුතු මේ මහලු කාන්තාව තුළ මේ තරුණ ශිෂ්යයා කෙරෙහි රාග සිතක් උපදිනවා. ඇය කොතරම් රාගයෙන් අන්ධ වෙනවාද කියතොත්, ඇය ශිෂ්යයාට යෝජනා කරනවා "අපි දෙදෙනා එකතු වී සතුටින් ඉමු, හැබැයි ඊට බාධාවක් වන මගේ පුතාව (දිසාපාමොක් ඇදුරුතුමාව) මරා දමන්න" කියා.
තම කුසින් වැදූ, තමන්ට ඇස් දෙක මෙන් සාත්තු කළ පුතාව මරා දමා හෝ, තමන්ගේ මුණුපුරෙකුටත් වඩා බාල මේ තරුණයා සමඟ කාම සම්භෝගයට ඇය සූදානම් වෙනවා. අවසානයේ ඇදුරුතුමා උපක්රමයකින් ඇගේ කුරිරු අදහස හෙළි කරගන්නා අතර, තමන් රැවටුණු බව දැනගත් ඇය එතැනම මිය යනවා.
වර්තමාන පාසල් සිද්ධිය හා සැසඳීම
මේ ජාතක කතාව හා අර පාසල් සිද්ධිය සසඳා බලන්න.
වයස සහ තරාතිරම: ජාතක කතාවේ අවුරුදු 120ක මහලු කාන්තාව මෙන්, නූතන සිද්ධියේ සිටින්නේ සමාජයේ "ගුරු වෘත්තිය" වැනි ගෞරවනීය තැනක සිටින, වයසින් මුහුකුරා ගිය කාන්තාවන් ය.
අරමුණ: ජාතකයේ මහලු කාන්තාව තරුණ ශිෂ්යයාගේ පහස පතා තම දරුවා මරන්නට සැරසුණා වගේම, නූතන සිද්ධියේදීත් ගුරු වෘත්තියේ ගෞරවය හෝ දරුවාගේ අනාගතය ගැන නොසිතා, හුදෙක් කාම ආශාවන් (Lust) වෙනුවෙන් තම වගකීම් පසෙක ලා කටයුතු කර ඇති බව කියැවෙනවා.
එදා ජාතක කතාවේ තරුණ ශිෂ්යයා මෙන්ම, අද කතාවේ ප්රධාන ශිෂ්ය නායකයා ද (School Prefect) වයසින් ඉතා ලාබාල අයෙක්.
නිගමනය:
බුදු දහමේ පෙන්වා දෙන පරිදි "රාගය" කියන ගින්නට වයසක්, තරාතිරමක් හෝ ලැජ්ජාවක් නැත. අවුරුදු 120ක අන්ධ මාතාවක් වුවද කාමයෙන් මත් වූ විට තම දරුවා මරා දැමීමට තරම් පෙළඹෙන බව අසාතමන්ත ජාතකයෙන් පෙන්වා දෙයි. එදා තක්සලාවේ සිදුවූ දේම, අද නවීන පාසලක් තුළ ස්වභාවය වෙනස් වී සිදුවී ඇත.
ලෝකය දියුණු වුවත්, මිනිස් සිතේ ඇති කෙලෙස් වල ස්වභාවය වෙනස් වී නොමැති බව මින් පසක් වේ.
