Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="djrox91" data-source="post: 11672749" data-attributes="member: 373754">කෑදර කම‍ට කාලා මහත්වුන අයට දින 14 කින් කෙටිට&#කෑදර කම‍ට කාලා මහත්වුන අයට දින 14 කින් කෙටිටු විය හැකි ක්‍රමයක්. <img src="http://4.bp.blogspot.com/-wWRbqU5CkRk/TvAZjPyXcoI/AAAAAAAAAys/DQ0oOgk7-ss/s320/I-love-Skinny-Cow.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /> ප්‍රිය මිතුරනේ, අද ලිපිය විශේෂයෙන්ම ලියන්නේ ඔය මාතෘකාවේ සඳහන් වන වර්ගයේ අයටයි. පසුගිය දිනයක කලකින් අපගේ පැරණි මිතුරන් කිහිප දෙනෙක් මුණ ගැසීමට අවස්ථාව උදාවු අවස්ථාවේ දී ඇති වූ සංවාදයන් මත සමාජීමය වටිනාකමකින් යුතු ලිපි කිහිපයක් ලියා දැක්වීම සුදුසුයි යන්න හැඟී ගියා. ඒ අනුව මේ පළමු ලිපිය. තරබාරු බව අද සමාජයේ එක්තරා අතකට විශාල ගැටළුවක්. ගැහැණු පිරිමි භේධයක් නැතිව බොහෝ පිරිසක් වේගයෙන් තරබාරු වීමට පටන් ගෙන ඇති බව කවුරුත් දන්නා කරුණක්. මේ නිසා දියවැඩියාව, අධික රුධිර පීඩනය වගේම, හෘර්ධ්‍යාබාධ වැනි තත්වයන් ඇතිවන්නට පුළුවන්. මේ සමිබන්ධයෙන් මුලික වශයෙන්ම බලපාන කරුණ වන්නේ ආහාර රටාව. මේ අපි දන්නා කරුණු. ඉතිං ඔය විදියට මහත් වුනාම දහස් ගණන් ආහාර උපදේශකවරුන් වෙනුවෙන් වියදමි කරලත් තාමත් ඇග අඩුකර ගන්න බැරි පිරිස් ඕනෑතරමි සිටිනවා. කෙනෙක් හිතයි බැලූ බැල්මට තරබාරු කමත් බුදුහමත් අතර තියෙන සමිබන්ධය මොකක්ද කියලා. එහෙනමි ඒ ගැන දැන් බලමු. මුලින්ම ලිපිය පටන් ගන්නේ කථාවකින්. දිනක් බුදුරජානන්වහන්සේ ජේතවනාරාමයේ වැඩ සිටින කාලයේ, පසේනදි කොසොල් රජ බුදු රජානන්වහන්සේ හමුවීමට පැමිණියා. මේ හමුවීම වන අවස්ථාව වන විට කොසොල් රජතුමා ද්‍රෝණයක පිසූ බත් අනුභව කරනවා. ද්‍රෝණයක් කියන්නේ නැලි 04 ක්. කෙනෙක් හිතයි මනුස්සයෙක්ට මෙචිචර කන්න පුළුවන්ද කියලා. උත්තරේ තමයි කන්න පුළුවන් කියන එක. එක වේලකට නෙමෙයි. මුළු දවසටම. එතකොට කොසොල් රජතුමා මේ බුදු රජානන්වහන්සේ හමුවීමට පැමිණියේ බඩ තද වෙන්න, ඉස්මුරුත්තාව හැදෙනකන් කෑම කාපු වෙලාවක. මෙහෙම ඇවිල්ලා බොහොම අමාරුවෙන් හුස්ම ගනිමින්, ආමාරුවෙන් පෙරළිලා වගේ බුදු හාමුදුරුවන්ට වැඳලා කොසොල් රජතුමා එකත්පස්ව හිටියා. ඔහොම ඉන්න කොසොල් රජතුමා දැකපු අප මහා කාරුණිකයානන්වහන්සේ මේ ගාථාව දේශනා කලා.   මනුජස්‌ස සදා සතීමතො, මත්‌තං ජානතො ලද්‌ධභොජනෙ; තනුකස්‌ස භවන්‌ති වෙදනා, සණිකං ජීරති ආයුපාලය’’න්‌ති. ඒකේ තෙරුම තමයි හැම වේලාවෙහිම සිහියෙන් යුතුවූද, ලද ආහාරයේ පමණ දැන කෑම කන්නාවූ ද මිනිසාගේ දුක් වේදනා තුනී වෙයි. ඒ ආහාරයද ආයුශය පාලනය කරමින් වහා දිරවනු ලබයි යන්න. <a href="http://3.bp.blogspot.com/-_drU-PRkmEE/TvAZlf007MI/AAAAAAAAAy8/KkqdKvW2Id0/s1600/2kings22-10.jpg" target="_blank"><img src="http://3.bp.blogspot.com/-_drU-PRkmEE/TvAZlf007MI/AAAAAAAAAy8/KkqdKvW2Id0/s320/2kings22-10.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a> බුදුරජානන්වහන්සේ හා කොසොල් රජු අතර ඔය සංවාදය සිදුවන අවස්ථාවේ එතැන සිටියා සුදස්සන කියලා තව තරුණයෙක්. කොසොල් රජු සුදස්සනට ඉන් පසු පවසනවා. "දරුව ඔය ගාථාව හොදින් ඉගෙන ගෙන මම කෑම කන තැනදි කියන්න. ඒ වෙනුවෙන් මම නුඹට දවසකට කහවනු 100 ගානේ ගෙවනවා" කියලා. එතකොට මේ සුදස්සන කරන්නේ රජතුමා අන්තිම බත්පිඩ කන්න ගන්නකොට ඔය ගාථාව කියනවා. රජතුමා එතකොට බත්පිඩ අහකට දාලා කෑම කන එක නවත්තනවා. ඊට පස්සේ ඊලඟ දිනයේ බත උයද්දි ඒ බත් පිඩේ තරමට සමාන හාල් ප්‍රමාණයක් අඩුකරලයි බත ඉවිවේ. මේ විදියට කෑම කන තැන මෙ ගාථාව කීම කාලයක් සිදුවුනා. පස්සේ වැඩිපුරම හාල් නැලියක බත් කන තරමට රජ්ජුරුවන්ගේ කෑම, කනඑක අඩුවුනාය. පස්සේ කොසොල් රජුගේ ශරිරය කෙටිටු වුනාය. ශරිරාවයව අතින් පිරිමදිමින්" ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙළොව පරළොව දෙලොවින්ම මට අනුකමිපා කල සේකයි" කියා ප්‍රිතිය පල කලාය කියලා මේ කතාව තියෙනවා. මේක සඳහන් වන්නේ සංයුක්ත නිකායේ, සගාථවග්ග පාළියෙ, කෝසල සංයුක්තයේ දොණපාක සුත්‍රයේයි. ඔක තමයි කතාව. මේක සමහර විට ඔය හාමුදුරුවරු බණට කියනවා ඔබ කලින් අහලත් ඇති. නමුත් කථාව එතනින්ම නතර වෙන නිසාත් මෙක ප්‍රායෝගිකව ක්‍රියාත්මක කර ගැනීමට පැහැදිළි කිරීමක් නැති නිසාත් කතාව එතනින්ම ඔබත් නවත්වා දමන්නට ඇති. මේ ලිපිය අවසානයේ බුදුරජාණන්වහන්සේ මේ කියන ලද දේ කොපමන නමි අර්ථයක් ඇතිව, ප්‍රකාශ කරන ලද්දක්ද යැයි ඔබට පැහැදිලි වනවා ඇති. <a href="http://2.bp.blogspot.com/-2KG-uokHa9s/TvAZmIkj8iI/AAAAAAAAAzE/exbGWyo1wKk/s1600/mountain_biking_-_cartoon.gif" target="_blank"><img src="http://2.bp.blogspot.com/-2KG-uokHa9s/TvAZmIkj8iI/AAAAAAAAAzE/exbGWyo1wKk/s320/mountain_biking_-_cartoon.gif" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a> මුලින්ම ලිපියට ප්‍රවිශ්ඨ වීමට හදනා මේ අවස්ථාවේ මතක් කල යුතු යමි කරුණක් තියෙනවා. ඒ තමයි මහත අය කෙටිටු වෙන්න මොනවද නොකරන්නේ කියනා කාරනාව. විවිධ ආකාරයේ තේ වර්ග පානය කරනවා. විවිධ ඇඟ කෙටිටු වන බෙහෙත් වර්ග පානය කරනවා. විවිධ ශාරිරික යෝග්‍යතා වර්ධන උපකරණ භාවිතා කරනනවා. සෝනා උදුන් තුලට වෙලා මුදල් ගෙවලා ඉන්නවා. පෝෂන වේදින්ට දහස් ගණනින් මුදල් වැය කරනවා. මේ හැම දේකටම විශාල කාලයක්, විශාල වෙහෙසක්, විශාල වියදමක්, විශාල මුදලක් දරන්නට සිදුවනවා. නමුත් දැන් මේ කියන්නට යන ක්‍රමයට ඒ එකක් වත් වැය වෙන්නේ නෑ. ඔබට අවශ්‍ය කෙටිටු වීමට නමි, ඔබ ඒ වෙනුවෙන් මේ දේ කිරීම අර කලින් කී කරුණුත් එක්ක සලකා බලද්දි බොහොමත් ලේසි පහසු මෙන්ම ඉතාමත් සරල ක්‍රියාමාර්ගයක්. ඒ වගේම ප්‍රතිඵල ගැන ඇප වන්නට පුළුවන්. මේ කරුණත් සිතේ ධාරණය කර ගනිමින්ම මේ ලිපිය ඉදිරියට කියවාගෙන යෑම වැදගත්. කලින් කියපු කථාව දැන් ඔබට මතක ඇති. දැන් සුදානම් වන්නේ බුදු රජාණන්වහන්සේ දේශනා කල ගාථාවේ කොටසින් කොටස පහදා ගන්නට. බුදු රජාණන්වහන්සේ කිවිවේ, "හැම වේලාවෙහිම සිහියෙන් යුතුවූද, ආහාරයේ පමණ දැන කෑම කන්නාවූ ද මිනිසාගේ දුක් වේදනා තුනී වෙයි. ඒ ආහාරයද ආයුශය පාලනය කරමින් වහා දිරවනු ලබයි." කියන එක. දැන් මෙහි කොටසින් කොටස ගෙන බලමු. එතකොට මේ කියන්න යන්නේ කෙටිටු වෙන්න පාවිචිචි කරන්න පුළුවන් පහසුම ක්‍රමවේදයන් ටික. හැම වේලාවෙහිම සිහියෙන් යුතුවීම මොකක්ද මේ කියන්නේ? මේ කියන්නේ සතිය දියුණු කිරීම ගැන. දැන් ප්‍රශ්නය කොහොමද ඒක කරන්නේ කියන එකයි. ඔය කඳුබොඩ වගේ තැන් වල භාවනා කරන්න ගිහිල්ලා තියෙන අය දන්නවා ඇති ඒ ස්ථාන වල සතිය දියුණු වන අයුරෙන් ආහාර ගන්නා විදිය. 01 ක්‍රමය සතියෙන් ආහාර ගැණිම. <a href="http://2.bp.blogspot.com/-vHMXp0aVIcc/TvAZq_VWb_I/AAAAAAAAAzM/BegWXc2aL5U/s1600/low-carb-meal-delivery-bistromd-beef.jpg" target="_blank"><img src="http://2.bp.blogspot.com/-vHMXp0aVIcc/TvAZq_VWb_I/AAAAAAAAAzM/BegWXc2aL5U/s400/low-carb-meal-delivery-bistromd-beef.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a> සාමාණ්‍යයෙන් ආහාර ගන්නා විට අපි කථා කරන්නේ නෑ. ඒක හොද පුරුද්දක්. ස්වාසනාලයයි ආහාර ගමන් ගන්නා ඝල නාලයයි දෙකම ඇරඹෙන්නේ පොදු කුටියකින්. මේ දෙක අතර අතර පවතිනවා අපිජිවිහිකාව කියලා අවයවයක්. ඒකෙන් කරන්නේ ඔය නාල දෙක වෙන වෙනම සැරින් සැරේට අරින වසන එක. දැන් කථා කර කර කෑම කනකොට අපිජිවිහිකාව නිසි පරිදි ක්‍රියා කරන්නේ නෑ. එතකොට බත් ඇට ස්වසන මාර්ගයට යනවා. ඔකට තමයි ඉස්මොළේ යනවා කියන්නේ. ඒ ගැන හැමොටම අත්දැකීමි ඇති. දැන් අපි සතිය දියුණු කරමින් ආහාර ගන්නේ මේ විදියටයි. ආහාර පිඟාන අතට ගත්තාට පස්සේ, ආහාර අනනකොට අනනවා අනනවා කියලා හිතමින්ම අනනවා. ආහාර ගුලි හදනකොට ගුලි හදනවා හදනවා කියලා හදනවා. අහාර අතින් ගෙන අත ඔසවනකොට අත ඔසවනවා ඔසවනවා කියන සිහියෙන්ම ඔසවනවා. ආහාර කට වෙත ගෙනයන විට ගෙන යනවා ගෙනයනවා කියන සිහියෙන්ම ගෙනයනවා. බත් ගුලි කටට ඇතුලු කරන විට බත් ගුලි කටට ඇතුලු කරනවා කරනවා කියන සිහියෙන්ම කරනවා. බත් හපනකොට හපනවා හපනවා කියන සිහියෙන්ම හපනවා. බත් ගිලිනකොට බත් ගිලිනවා ගිලිනවා කියලම ගිලිනවා. එතකොට එක බත් පිඩක් ගිලලා ඉවර වුනාට පසුව තමයි ආයෙත් අතින් බත් අනන්න ගන්නේ. එතකන් අත පැත්තකට කරලා පිඟානෙම තබා ගෙන සිටිනවා. ඔය විදියට කෑම කන එක හරි අමාරුයි කියලා හිතෙයි. ඒත් ඉතිං ලොකු වියදමක් දරමින් ව්‍යායම කරමින් දුක්විදනවාට වඩා ඔක පහසුයිනේ. අනිත් අතට මුලදි අමාරුවට වගේ දැණුනට එහි කිසිම අමාරු බවක් නැහැ. කෑම කද්දි හොඳම විදිය මේකයි කියලා ඔබට පසුව හිතේවි. මේ විදියට කෑම කනකොට කෑම අපි කන්නේ තෘශ්ණාවෙන් ‍නෙමෙයි. ඔය කට වහරට කියන්නේ පෙරේත කමට කනවා කියලා. එහෙම නෙමෙයි. සතියෙනුයි ඒ දේ කරන්නේ. නුවනින් විමසමිනුයි කරන්නේ. එතකොට කුසට ආහාරය ප්‍රමාණවත් අයුරෙන් වැටුනහම තේරෙනවා, හරි දැන් ප්‍රමාණවත්. මේ කුසට ‍මීට වඩා මේක දරන්න බෑ කියන කරුණ. මේක පළවෙනි ක්‍රමය. 02 වන ක්‍රමය එතකොට දෙවන ක්‍රමය ආහාරයෙ පමණ දැන ආහාර ගැණිම. පමණ නැත්නමි තරම කියන්නේ මොකක්ද? දැන් ඔය ව්‍යවහාරයේ කියන්නේ "මම දන්නවා ඔය මනුස්සයාගේ තරම" එහෙම කියලා. එතකොට ඔය තරම කියන්නේ ඒ මිනිහාගේ උස මහත, කළු සුදු බව නෙමෙයි නේ. ආහාරයේ පමණ කියන්නේ, මොකක්ද මේ ආහාරයේ යථා ස්වභාවය, ආහාරය කියන දේ මොකක්ද කියලා හරියටම වටහාගෙන ආහාර ගන්නවා කියන එකයි. මේක දෙවිදියකට කරන්න පුළුවන්. ආහාරයේ යථා ස්වභාවය දකිමින් ආහාර ගන්නා පළමු වන ක්‍රමය. <a href="http://2.bp.blogspot.com/-kc_8pynfHKc/TvAa5hA87jI/AAAAAAAAAzk/Td6c03HyM24/s1600/bld142435.jpg" target="_blank"><img src="http://2.bp.blogspot.com/-kc_8pynfHKc/TvAa5hA87jI/AAAAAAAAAzk/Td6c03HyM24/s320/bld142435.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a> දැන් ඔබ ආහාර ගන්නවා. ඔබ අතේ කෑම පිඟාන දැන් තියෙනවා. ඒ කෑම කන්නයි මේ හදන්නේ. කන්න දැන් තෘශ්ණාව දැඩිව ඇති වෙලයි ඉන්නේ. ඔය කටට කෙළ එහෙම උනන්නේ ඒක වැඩි වුනාම. එහෙම වුනාට ගත්ත ගමන් ඕක කාගෙන කාගෙන යන්නේ නැතිව දැකිය යුතු දෙයක් මෙතන තියෙනවා. ඒ තමයි, මේ කෑම එක කන්න, දැන් බොහොම ප්‍රියයි. ලස්සනයි. සුවඳයි. වර්ණවත්, ඒවගේම ප්‍රණිතයි. දැන් මේදේවල්  මෙනෙහි කමින්ම කෑම එක කනවා. දැන් මේ ප්‍රනීත ආහාරය මම අතින් අනනවා. අනපුවාම ව්‍යංජන, බත්, මාළු ඔක්කොම එකට කවලමි වෙනවා. දැන් හිතෙන් අහන්න ඕන. වෙන කෙනෙක් මෙහෙම අනපු බත් එකක් කන එක තමාට ප්‍රියද කියන දේ. ඒ වගේම තිරිසන් සතෙකුට දෙන්න අනන බත් පිඩකයි මේ දැන් කන්න යන බත් පිඩෙයි වෙනසක් තියෙනවාද කියන දේ හිතෙන් අහන්න ඕන. දැන් ඔය බල්ලන්ට එහෙම දෙන්න, ඔය බදුනකට දාලා එලවළු දාලා අනන බත් එකකයි මේ බත් එකෙයි කිසිම වෙනසක් නෑනේ. ඒත් අපි ඒ බල්ලට අනපු බත් එක පිළිකුල් කරනවා. ඒකයි සාමාණ්‍ය ස්වභාවය. උත්තරේ ඔබම හොයාගන්න. ඊලඟට ඔබ දැන් ඔය බත් ටික අරන් තලු මර මර කටින් හපනවා. ඕක කට ඇතුලෙදී කෙලත් එක්ක ඇනිලා. සෙමත් එක්ක ඇනිලයි දැන් තියෙන්නේ. දැන් බලන්න ඔය කට ඇතුලේ හප හප ඉන්න බත් එකේ ස්වරූපය. තෙරෙන්නේ නැති කෙනෙක්ට හප හප හිටපු බත් පිඩ අරන් පිඟානේ පැත්තකින් තියාගත්තහම තේරුමි ගන්න පුළුවන්. බලු වමනයක් වගේ නේද? පරම පිළිකුලයි. <a href="http://4.bp.blogspot.com/-9UXrCLxGl3o/TvAZ0n4biFI/AAAAAAAAAzc/aTmhkVFxlOA/s1600/BulimiaSideEffects.jpg" target="_blank"><img src="http://4.bp.blogspot.com/-9UXrCLxGl3o/TvAZ0n4biFI/AAAAAAAAAzc/aTmhkVFxlOA/s320/BulimiaSideEffects.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a> දැන් ඔය හපපු එක ගිලිනවා. ඔක ගිහිල්ලා වැටෙනවා ආමාශයට. දුඟද පිත්තාශ යුශ, ආමාශ යුශ, කොප්ප ගනන් සෙමත් එක්ක දැන් ඔය කෑම එක පැහෙනවා. ඔය කාපු කෑමම තමයි. ඔක ඉතිං වෙන කෙනෙක්ට දැන් කන්න පුළුවන්ද කියන දේත් හිතන්න. වමනේ කියන්නේ ඔවාට තමයි. ඔවා කටින් ආපුවහම වමනේ කියනවා. ඊට පස්සේ ඕක දිරවා දිරවා ගිහිල්ලා, ඇගෙන් දහඩිය විදියට පිටවෙනවා, මුත්‍රා මාර්ගයෙන් මුත්‍ර විදියට පිටවෙනවා, ගුද මාර්ගයෙන් අසූචි විදියට පිටවෙනවා. නාසයෙන් කටින් සෙම විදියට පිටවෙනවා. ඔය පිටතට පෙනෙන දේවල් විතරයි කිවිවේ. ඉතිං ඔක තමයි ආහාරයේ තරම. ආහාරයේ ඇත්ත තරම හරියට දැක දැක කන කෙනාට ඔක ගැන තෘශ්ණාවක් ඇතිවෙන්නේ නෑ. ආහාරය ගැන ඇතිවෙන්නේ තදබල කලකිරීමක්. එවැනි කෙනා ආහාර ගන්නේ ජිවිතය පවත්වන්න විතරයි. නැතුව පෙරේත කමට කන කෑමක් තියෙනවා නමි, එක එතනින්ම නවතිනවා. ඕක ප්‍රබලව වඩපු කෙනාට බත් එක අතට ගත්ත ගමන්ම පෙන්නේ අසුචි ගොඩක් වගේ. ඒ තරම්ම පිළිකුල් කරලා ආහාරය දකින්න පුළුවන්. ආහාරයේ පටිකූල සංඥාව කියන්නේ මේකයි. මේ අවස්ථාවේ දී මේක නිවනට දෙසට යොමු  කර විදර්ශනාවට හරවන්න පුළුවන්. ආහාරයේ යථා ස්වභාවය දකිමින් ආහාර ගන්නා දෙවන ක්‍රමය. ඔය විදියට කෑම ගන්න අපහසු කෙනෙක්ට පුළුවන්, මේ දැන් කියන ක්‍රමය භාවිතා කරන්න. ඒ තමයි ආහාර ධාතු වශයෙන් මෙනෙහි කරමින් ආහාර ගන්න පුළුවන්. හැබැයි මේ සදහා තරමක ප්‍රඥාවක් අවශ්‍යයි. පුළුවන් අයෙක් ඉන්නවා නමි, ඉතා පහසුවෙන්ම මෙම ක්‍රමය  විදර්ශනාවට හරවන්නත් පුළුවන් ඒ තුලින් නිවන සාක්ෂාත් කරන්නත් පුළුවන්. <a href="http://2.bp.blogspot.com/-XDjpC3BVzJ0/TvAcS_YAuBI/AAAAAAAAAz0/SYtpg5Gj00o/s1600/296125_299474590066207_100000110054487_1481263_1672002913_n.jpg" target="_blank"><img src="http://2.bp.blogspot.com/-XDjpC3BVzJ0/TvAcS_YAuBI/AAAAAAAAAz0/SYtpg5Gj00o/s400/296125_299474590066207_100000110054487_1481263_1672002913_n.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a> එතකොට ඒක කරන්නේ මෙහෙමයි. අපි දැන් කෑම පිඟාන අතට ගත්තට පස්සේ මේ අහාරයේ යථා ස්වරූපය දැන් දකිනවා. මේ ආහාර වල තද බවත් හෝ සැහැල්ලු බවක් තියෙනවා. ඒ තමයි පඨවි ධාතුව, මේ ආහාර වල ඇලෙන බවක්, වැගිරෙන බවක් තියනවා ඒ තමයි ආපෝ ධාතුව, මේ ආහාර වල උණුසුමි ගතියක් සිසිල් ගතියක් තියෙනවා ඒ තමයි තේජෝ ධාතුව, මේ ආහාර වල පිමිබුන ගතියක් තියෙනවා ඒ තමයි වායෝ ධාතුව. මේ සරලව කිවිවේ. එතකොට අපි දැන් ආහාර ගන්නවා. මේ ශරිරය හැදිලා තියෙන්නෙත් ඔය පඨිවි ආපෝ, තේජෝ, වායෝ වලින්, දැන් ශරිරයට ආහාර ගන්නවා කියලා ඇතුලු කරන්නෙත් පඨවි ආපෝ, තේජෝ, වායෝ. එතකොට මේ ශරිරයෙන් යමි කිසි ඵලයක් ඉවත් වෙනවා නමි ඒත් පඨවි ආපෝ තේජෝ, වායොම තමයි. මේ ගැන වැඩි විස්තරයක් මෙතන කරන්නට යන්නේ නෑ. නමුත් මෙය නිවන් යෑමට ඉතාමත් පහසු කර්මස්ථානයක්. මෙවැනි නුවනක් ඇතිවත් කෙනෙක්ට කෑම ගන්න පුළුවන්. එතන දීත් කෑම ගැන ඇති දැඩි තෘශ්ණාව වෙනුවට උපදින්නේ විදර්ශනා මනසිකාරයන්. ඉතිං ඔය ඉහත කියපු ක්‍රම 03 මාරුවෙන් මාරුවට භාවිතා කිරීමයි වඩාත් සුදුසු වන්නේ.   </blockquote>

Verification: Asuwa dahayen wadi kalama keeyada?

Top Bottom