Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="sudunone" data-source="post: 5599638" data-attributes="member: 205934">මට මේ සූත්‍රය කියවනකොට හිතෙන දේවල් මම බෙදා ගන්න කැමතියි. මේකෙ මුල් කොටස කියවනකොට මට හිතෙනව, මේ කියන්නෙ ධර්ම මාර්ගයෙ ගමන් කරන්න පටන් ගන්න කෙනෙක් ළග තියෙන දේවල් කියල: බුද්ධ රත්නය හා උන් වහන්සේගේ ධර්මය කෙරෙහි අචල ශ්‍රද්ධාව, ශීලය එහෙම නැත්නම් කය හා වචනයේ සංවරකම, කළ්‍යාණ මිත්‍ර ආශ්‍රය උවමනයි මුල ඉඳලම. ‍ ‍‍‍‍    ඉන් පස්සෙ කතා කරන්නෙ සිතෙහි කෙලෙස් සන්සිඳුවීම ගැන-රාග, ද්වේෂ, මෝහ    ඊළගට කතා කරන්නෙ නිවන් දකින්නනම් අපි නැති කර ගත යුතු තණ්හාව ගැනත්, ඊට හේතු වන බැඳීම් ගැනත්.       ‍මේ ඉලක්කය තියෙන්නෙ යථාර්තය දකින කෙනාට කියල කියනකොට තේරෙනව, මේ මගටපිවිසෙන්න වුණත් යම් දුරකට දියුණු වූ යහපත් දැක්මක්, නැත්නම් සම්මා දිට්ඨියක් අවශ්‍යයි කියන එක.  එහෙම නැතුව හරි මග තෝර ගන්න බැහැනෙ.    ඇලීම් ගැටීම් නැති කෙනා කියනකොට කතා කරන්නෙ නීවරණ ධර්මයන් ගැන- ඒ අතරින් මුලටම එන කාමච්ඡන්ද හා ව්‍යාපාද ගැන. ‍  අපි බාහිර දේවලට ඇලෙන්න ගියොත්, ආශා කළොත් මේ මග යන්න අමාරුයි; බාහිර දේ එක්ක ගැටෙන්න ගියත් එහෙමයි.     කෙලෙස් ඇති වෙන විදිහට ඔහේ කල්පනා කර කර ඉන්න කෙනාට, නැත්නම් අයෝනිසෝමනසිකාරයෙන් ඉන්න කෙනාට සිහිය, සමාධිය දියුණු කරන්න බැහැ. එයා සත්‍යය දකින්නෙ නැහැ. ‍     ඊට පස්සෙ කතා කරන්නෙ යෝනිසොමනසිකාරය ඇති කෙනා දකින දේ ගැන.  නැවතත් දෘෂ්ටිය ගැන. බුද්ධ ධර්මය අනෙක් ආගම් වලින් වෙනස් වෙන තැනක් තමයි භව දෘෂ්ටිය හා විභව දෘශ්ටිය යන දෙකම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම. ‍  මේ දෙකම ප්‍රතික්ෂේප කළානම්, ඉන් පස්සෙ?‍  මෙන්න බුද්ධ ධර්මයටම සීමා වුණු පටිච්ච සමුප්පාද කොටස- හේතු ඵල ධර්මය.    මේ අවසාන කොටසෙ විස්තර වෙන්නෙ ඒකයි.</blockquote>

Verification: Awruddata maasa keeyada?

Top Bottom