Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="crazybuddy" data-source="post: 12427226" data-attributes="member: 326070">"රේස් එකෙන් පස්සේ, ඩිල්ෂාන් ගැන කිසි නිව්ස් එකක් ආවෙ නෑ.."තවත් විනාඩි  ගණනක් ගෙවී රොමේෂි නිවසින් පිටව ගියා පසු අවිනාශ් කටහඩ අවදි කළේය.  රොමේෂිගෙන් පිටව යාම සිතට සැනසීමක් කලා ආවද ඊට වඩා දහස් ගුණයක බරක් පපුවට  දැනෙමින් තිබිණි. ඩිල්ෂාන් මෙය කෙලෙස වටහා ගනු ඇතිද..? ඔය එය කෙසේ දිලීකාට  පවසනු අතිද..? ඇය එය කෙසේ පිළිගනු ඇතිද..? ආදී පැනයන් සිතෙන්ම පැන නගින්නට  වූ කළ අවිනාශ් දෙලොවක් අතර අතරමං විය. තමා අඹමල් රේනුවක වරදක් නොකල බැව්  සැබෑය. එහෙත් මේ කිසිවකුත් එය සුළුකොට නොතකනු ඇත. "පහුගිය ටිකේ  මං පොඩි වැඩ වගයකට හිරවුණා. ඔයාට කියන්න දෙයක් මගේ ළග තියෙනවා. ඒත් ඒක ෆෝන්  එකෙන් නොකියා ඔයාව හොයන් ආවෙ ඒක වැදගත්ම හින්දා. ඒත් ඒ ආපු එකේන ඔයාට ලොකු  බාධාවක් උනා කියලා මට හිතෙනවා.." "එහෙම ප්‍රශ්නයක් නෑ.." "කෙල්ල මට දැකලා පුරුදුයි.. කවුද ඒ..?" ප්‍රධාන මාතෘකාව පසෙකින් තමා ඩිල්ෂාන් අතුරු මාතෘකාව මුලට ගත්තේය. "රේස් එකේදි මට සපෝර්ට් කරපු කෙල්ල.." "එහෙනම් රේස් එකටත් වැඩිය කතන්දරේ දුර ගිහිල්ලා වගේ.. " "නෑ ඩිල්ෂාන්.. එයා නිකං ඇවිත්.. අපි අතරෙ එහෙම දෙයක් නෑ.." "එහෙනම් කොහොම දෙයක්ද තියෙන්නේ.. ගෙදර කවුරුවත් නැති වෙලාවේ.." වෙන අයකු  විසින් මෙය ඇසුවේ නම් හොද දෙකක් කියා මෙතනිනුත් එලවා හමාරය. එහෙත් මේ  ඉදිරිපිට සිටින්නේ දිලිකාගේ සොහොයුරාය. කෙසේ වුවත් තමාට තිබුණේ රොමේෂි  පැමිණි වෙලාවේම ඇයව පිටමං කිරීමටය. එහෙත් නොමැති නම් පාර අයිනට ගොන් ඇය හා  කතා කිරීමටය. එවිට කිසිවෙකුත් මෙසේ වරදවා වටහා නොගන්නවා ඇත. මින් මතු නම්  තමා මෙවැනි දුර දිග නොබලා, නොසිතා කරන ගොන් වැඩ නම් නොකරනු ඇත. මේ වූ හරිය  හොදටම ඇතිය. "හරි... හරි.. ඔය තරම් අවුල් වෙන්න ඕන නෑ.. ඒවා ඔයාගේ පෞද්ගලික දේවල්.. මං නිකං කිව්වේ.. අපි දැන් කතාවට බහිමුකෝ.." "ඔයා වැරදි විදියට හිතන්නෙ ඩිල්ෂාන්.." "මට හිතෙන දේ මෙතෙන්ට අදාලා නෑ.. මං ඔයාට කියන්න ආවෙ මෙන්න මේ දේ.." තවදුරටත් මේ  ගැන කතා කිරීමෙන් පලක් නැත. ඩිල්ෂාන් ඔහු දුටු දෙයින් යම් කිසිවක් තීරණය  කරන්නට ඇත. තමා නිකරුනේ මහන්සි වී පලක් නැත. එහෙත් තවත් විනාඩි ගණනකින්  දිලීකාට මෙය ආරංචි වනු ඇත. රොමේෂි සමග කතාවට නොයන්න යැයි තමාගෙ අතේ එල්ලී  කුඩා ළදැරියක සේ ඇය කියූ සැටි, ඔහුගේ දෑස් ඉදිරියේම මැවී පෙනුණේය. "කියන්න මං අහන් ඉන්නේ..." සැමදේම පසෙකින්  තමා අවිනාශ්, ඩිල්ෂාන්ගේ දෙසට හැරුණේය. ගිය හකුරට හඩා පලක් නැත. තියෙන  කොත්තු රොටිය හෝ රැකගත යුතුය. යන මතයේ අවිනාශ් මේ වනවිට රැදී සිටියේය. "අපි හිතුවට වැඩිය වැඩේ ටිකක් සීරියස්.." "ඒ කියන්නේ..?" "ඔයාට ඇටෑක් කරපු එකා ගැන මං හොයාලා බැලුවා.. ඒත... මට හොයාගන්න පුළුවන් උනේ ටික දුරක් යනකල් විතරයි.." "ඇයි.. ඒ...?" "ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය මිනිහව ගාඩ් කරනවා.." "මොනවා...?" "ඔව් අවිනාශ්..  අපිට දැන් හැප්පෙන්න වෙලා තියෙන්නේ ඒ වගේ ලොකු යුනිට් එකක් එක්ක.. ඒක  හින්දා අපි හෙමින් සීරුවෙ අයින් වෙන එක ශරීර සෞඛ්‍යට හොදයි.. නැත්නම් ඔයා,  මං, මගේ මල්ලිලා, තව මගේ ළග ඉන්න අය. මේ හැමෝම මේ වැඩෙන් විනාශ වෙලා යයි.." ඩිල්ෂාන්ගෙ  කතාවට අවිනාශ්ගෙ සිතට කිසිදු සතුටක් එක් කලේ නැත. ඔහු කියන්නා සේ මේ  තර්ජනයට නිකම්ම නිකං ආයාලේ යාමට ඉඩ දිය යුතු නැත. එහෙත් එය කරන්නේ කෙසේද..? "එතකොට කවුද මේ මිනිහා...?" "මට හිතෙන විදියට...?" "ඔව්..." "මට හිතෙන  විදියට ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයෙ ඉහලම කෙනෙක්ගෙ පුතෙක්.. ඒත් ඒ කාගෙද කියලා අපිට  දැනගන්න උං ඉඩතියලා නෑ. කෝකටත් අපි හැමෝම හොදට පරිස්සමි වෙන්න වෙයි කියලා  මගේ හිත අනතුරු අගවනවා.." ඩිල්ෂාන් කියන දේ අවිනාශ්ගේ සිතට එක්කලේ සියුම් චකිතයකි. මෙවැන්නක් ඔහුට කිසි දිනෙක දැනී තිබුණේ නැත. "ඔය තරම් ලොකු  යුනිට් එකක් ඉදලත්, ඇයි උං ඔය විදිහට හැප්පෙන්න ආවේ..? උංට තිබුණනේ ෆේස් ටූ  ෆේස් ඇටෑක් කරන්න.. නිකං ෆෝන් කෝල් නොදී පිරිමි වගේ මගෙත් එක්ක  හැප්පෙන්න.." "උංගෙ පිරිමිකම  ගැන මෙතන ප්‍රශ්නයක් නෑ. ඒ ආපු රයිඩර් කවුරු උනත්, ඔයත්තෙක්ක අන්තිම  තත්පරේ වෙනකල් ෆයිට් එකක් දුන්නනේ මං ඔය, ඔයාට කිව්වේ දැනට වෙලා තියෙන  දේයි, සමහර විට ඉස්සරහට වෙන්න තියෙන දේයි.. මොකද ඔයාට කරදරයක් වෙනවා බලන්  ඉන්න මට බෑ.." "දැන් ඩිල්ෂාන් කියන්නෙ මට මොනවා කරන්න කියලද..?" "මට මුකුත් තේරෙන්නෙ නෑ.. මගේ ඔලුවත්තෙක්ක අවුල් වෙලයි තියෙන්නේ.. මේක මහ අවුල් ජාලාවක්.." මුළු පළාතක්ම  හින නැමූ, නම කියූ සැනින් මිනිසුන්ගේ මුහුණ වෙනස් කළ, ඔවුන්ගේ හද ගැස්ම  වැඩි කල කල්ලි නායිකයෙකුගේ දියාරු වදන් ඉදිරියේ අවිනාශ් ගල් ගැසී බලා  සිටියේය. ඩිල්ෂාන් මේ කිව්වේ මොනවාද..? "ඒ කියන්නෙ ඩිල්ෂාන්ට මෙතන කිසිම දෙයක් කරන්න බෑ කියලද..?" "මට ඒකට හරි උත්තරයක් දෙන්න බෑ.. මං මෙච්චර කාලයක් හරි ඔයත්තෙක්ක රැදිලා හිටියෙ ඇයි කියලා කියන්න ඔයා හොදටම දන්නවනේ.." "ඔව්.. ඒ දිලීකා හින්දා.." "හරියටම හරි.. ඒක එහෙම නොවුණ නම් මං අද මෙතන නෑ.." "වෙන්න පුලුවන් ඩිල්ෂාන්.. එහෙම නොවුනා නම්.. හුගාක් වෙලාවට අද ඔයත් අර රයිඩර්ගෙ පැත්තෙ ඉදියි.. හරියට ඔයාගෙ මල්ලිලා වගේම.."  "මල්ලිලා...?"  ඩිල්ෂාන්ගෙ දෑස ඉදිරියට නෙරා එන හැටි අවිනාශ් බලා සිටියෙ සතුටිනි. තවදුරටත් මේවා සගවා තබා ගැනීමෙන් තමාට අත් වන සුගතියක් නැත.  "ඔයා  මට උදව්  කරන එක මං විශ්වාස කරනවා.. ඒක ඔයා හදවතින්ම කරන දෙයක්.. ඒත් මට  ඔයාලගෙ  මල්ලිලව විශ්වාස නෑ.. එයාලා මේ ගැන ඔයාට වැඩි දෙයක් දන්නවා කියලා මං   විශ්වාස කරනවා.."  "අවිනාශ්..   ඔයා මාව තරහා කරගන්නයි හදන්නේ..? මගේ මල්ලිලා කවදාවත් ඒ වගේ පහත් වැඩ   කරන්නෙ නෑ.. මොන යාලුකම තිබ්බත්, මොන තර්ජනේ ආවත් අපි ඒ බාරගත්තු වැඩේ   හරියට කරනවා.."  "කමක් නෑ.. මම කිව්වෙ ඇත්ත.. මේ දේට ඔයාලගෙ මල්ලිලා ගෙන් එක්කෙනෙක්වත්..?"  අවිනාශ් කතාව නතර කර ඩිල්ෂාන් දෙස බැලුවේය..  "ඔව්.."  "එක්කෙනෙක්වත්   සම්බන්ධ නැත්නම්, ඔයා ඔය නිතරම් කියන, මං ඔයාගේ නංගිට කරපු උදව්ව, අමතක   කරලා දානවා ජීවිතේමට.. ඒ වගේ දෙයක් කවදාවත් උනේ නෑ වගේ.. ඒ වගේම ඔයාවත්   දිලිකවත්.."  ඩිල්ෂාන්  වහා  හිස ගස්සා අවිනාශ් දෙස බැලුවේය. මේ තරම් විශ්වාසයකින් තමාගේ සොයුරන්  ගැන  අනපේක්ෂිත කතාවක් කියන මේ ජේත්තුකාරයා දෙස ඩිල්ෂාන් පුදුමයෙන් බලා   සිටියේය.  "ඔයාට ඒ තරම් ෂුවර්..?"  "ෂුවර් නැත්නම් මං දිලීකාවත්, ඔයාවත් අමතක කරනවා කියලා කියන්නෙ නෑනේ..."  "එහෙනම් මට ඒ ගැන හොයන්න වෙනවා.."  "තවත් දෙයක් තියෙනවා ඩිල්ෂාන්.."  "ඒ මොකක්ද..?"  "මං කියපු දේ ඇත්ත උනොත් ඔයා මොකද කරන්නේ..?"  "මං  තාම එහෙම  දෙයක් ගැන හිතුවෙ නෑ අවිනාශ්. මං තාමත් හිතන්නෙ එහෙම දෙයක් වෙන්න  බෑ  කියලා. මොකද රේස් එකට කලින් ඉදලම මං ඔයාව ගාඩ් කරන්න බාරදිලා තිබුනේ  දෙවනි  මල්ලිට. ඔයාට සීරීමක්වත් වෙන්නෙ දෙන්නෙ නැතුව එයා ඔයාව බලාගෙන  තිබුණා.  වෙන මුකුත් ඕන් නෑ.. ඔයාගෙ සුසුකි බයික් එකයි, කවසාකි බයික් එකයි  දෙකම,  කිසිම ප්‍රශ්නයක් නැතුව ගාඩ් කරලා තිබුණා. ඒත් රේස් එක ඇතුලෙදි වෙච්ච  දේට  අත දාන්න ඉඩක්, මටවත් මල්ලිලාටවත් තිබ්බෙ නෑ. ඒ අපි හිටියෙ ට්‍රැක්  එකෙන්  පිට හින්දා. ඒත් මං ඒ අතපසුවීමත්, වගකීමත් බාරගත්තා. ඒකයි රේස් එකෙන්   පස්සෙත් මං ඔය ගැන හෙව්වේ.. හරි නම් රේස් එකෙන් පස්සේ මගේ ඩියුටිය   ඉවරයිනේ.."  "ඔයාගෙ ඩියුටිය ඉවර නම් අපි තවත් මේ ගැන කතා කරලා වැඩක් නෑනේ.. ඒකෙන් වෙන්නෙ ඔයාගෙ කාලෙයි, මගේ කාලෙයි දෙකම විනාශ වෙන එක.."  "මං කියන දේ ඔයා වැරදියට බාරගන්නේ.."  "නෑ ඩිල්ෂාන්.. මේ තමයි හරි විදිය.."  "ඒ ඔයාට.. මට නම් මේ විදිය හරිම නෑ.."  තවත්  වචනයක්  නොදෙඩූ ඩිල්ෂාන් වහ වහාම අවිශාන්ගේ නිවසින් පිටව ගියේය. ඔහු තව ටික   වේලාවක් හෝ රැදී සිට යනු ඇතැයි අවිනාශ් සිතා සිටියද එය මහා පුහු   සිතුවිල්ලක් විය. කෙසේ වුවත් අවිනාශ්ට වඩා ඩිල්ෂාන්ගේ සිත කැලඹී තිබුණේය.                                           ******************************  දිගින්  දිගටම  සිදුවෙමින් පැවතියාවූ නොසන්සුන් සහගත සිද්ධීන් නිසා අවිනාශ්ගේ සිතට  සහනයක්  ලැබී තිබුනේ නැත. අඩුම තරමේ උණුසුම් තරගයක ජයග්‍රහණයෙන් පසු සිතට  ඇතිවන  ඉමහත් ප්‍රීතිය මෙවර ඔහු වෙලා ගත්තේද නැත. බොහෝ වෙර වෑයමින් ලැබූ මේ   ෆොක්ස්හීල් ජයග්‍රහණය කරදර රාශියක මුල බැව් ඔහුටද දැන් දැන් දැනෙමින්   තිබුණේය.  ආරක්ෂක   අමාත්‍යාංශයේ තරගකරු පිළිබදව ආරංචියක් ඉන් පසුව ලැබී තිබුණේද නැත. තරගයට   පෙර අවිනාශ්ට හා ජෙහාන්ට තර්ජනය කළ කිසිවෙකුත් ඉන් පසුව කටක් ඇර තිබුණේද   නැත. ගෙවී යමින් තිබුනේ ඉතා අසහනකාරී කාල සීමාවකි. ඒ අහසහනාරීකමට යටින්   කුමක් හෝ මර උගුලක් හෙමින් සීරුවේ ක්‍රියාත්මක වෙමින් යන බව නම් අවිනාශ්ගේ   සිත පතුලින්ම ඔහුට අනතුරු අගවා තිබිණි. මේ පිළිබදව කතාබහ කිරීමට තරම්   සුදුසු පුද්ගලයෙක් අවිනාශ් ළග සිටියේද නැත. ලොකු අම්මාට හෝ ලොකු තාත්තාට මේ   ගැන අංශු මාත්‍රයක දෙයක් හෝ නොකියා හිදීමට ඔහු ප්‍රවේසම් සහගත විය.   ඔවුන්ගේ අහිංසක සිත් බියෙන් තැත් ගැන්වීමට හෝ කලබල කිරීමට අවිනාශ්ට   කිසිවිටෙක අවැසි නොවීය.                                             ******************************  තවත්  දිනක්  උදාවෙද්දිම අවිනාශ්ගේ ජංගම දුරකථනය හැඩවිණි. ඒ මොහොතේ නිවසින් පිටතට  යාමට  සූදානම් වූවා පමණි. තිරය මත සටහන් වූයේ නුහුරු නුපුරුදු අංකයකි.  එහෙත්  එතුලින් ඇසුණු කටහඩ ඔහුගේ සිත පස්වනක් ප්‍රීති ප්‍රමෝදයට පත් කලාය..  "දිලීකා..."  "මං ඔයාට ප්‍රසන්ට් එකක් ගෙනැල්ලා ඇති.."  "ප්‍රසන්ට් එකක්...?"  "ඔව්.. ඔයාලගෙ ගෙදර දොර ඉස්සරහා.."  "මේ... වෙලාවේ...?"  "ඔව්.. ඔයා දොර ඇරලා බලන්නකෝ..."  ඇමතුම  විසන්ධි  විණි. දිලීකාගේ අංකය, ජංගම දුරකථනයට ගබඩා කරගන්නා ගමන් අවිනාශ්  අඩියට  දෙකට ඉදිරිපස දොර වෙතට දිව ගියේය. දිලීඛා බොහෝ විට නොසිතූ දේ කිරීමට   හපනෙකි.  දොර  ඇරිය විගස  ඔහුගේ නෙතට හසුවූයේ, ඉතා සොදුරු දම් පැහැති මල් පොකුරකි.  බණ්ඩාරවෙල  හපුතලේ මාර්ගයේද, ඇල්ල නමුණුකුල මාර්ගයේද ඕනෑ තරම් මේ මල් පිපී  තිබෙනු ඔහු  දැක ඇතත් ඒවා මේ තරම් සොදුරු බැව් ඔහුගේ සිතට දැනී තිබුණේ නැත.  අතු ඉති  බොහෝ ගණනාවකින් යුක්ත වූ එම මල් පොකුර අවිනාශ් සෝතට ගෙන තම ලයට  සිරකර  ගත්තේය. මල් පොකුරත් රැගෙන නිවස තුළට යාමට සැරසෙත්ම, ඔහුගේ සිතේ  මෙතුවක්  පැන නොනැගි ගැටලුවක් වහ වහා පැණ නැගුණේය. එනම් මේ මල් පොකුර රැගෙන   පැමිණියේ කවුරුන්ද යන්නයි.. මෙය කෙසේ මෙතනට පැමිණුනේද යන්නයි.."අවිනාශ්...?"  ළගින්ම  ඇසුණු  කටහඩින් අවිනාශ්ගේ දෑතේ සිරවී තිබූ මල් පොකුර බිමට ඇද වැටිණි. ඉතා  සොදුරු  සිත්තමක් බදු වූ රුවැත්තිය අවිනාශ්ගේ දෑස මානයේ පෙනී සිටියාය.  "මල් ටික ලස්සනයිද..?"  අවිනාශ්ගේ   සිතට කිසිදු වචනයක් ගලා ආවේ නැත. සිතට අපමණ සතුටක්, සැනසුමක් ගෙන එන   සොදුරු සමනළිය දෙස ඔහු ඇසිපිය නොහෙලා බලා සිටියේය. ඇයව තුරුළට ගෙන, මේ සුදු   මුහුණ රතු වනතුරු ඉඹගෙන ඉඹගෙන යන්නට ඔහු පෙරුම් පිරුවේයි. සමහර ඇම්ඩන්   ගනයේ, කොල්ලන් කියන්නා සේ ලස්සන කෙල්ලෙක් ඇතිවනතුරු ඉඹ, ඉන්පසු පොලීසි ගානෙ   ගියත් හිතට දුකක් නැත.  "ඔහොම ගෑණු ළමයි දිහා බලන්න එපා.. එයාලට එතකොට හරියට අප්සට් යනවා.."  "සොරි..."  "සමාවක් දෙන්න බෑ.."  "ඇයි...?"  "ඇයි කියන්නේ..? රේස් එකෙන් පස්සෙ මාව අමතකම කරලා දැම්මෙ ඇයි..?"  </blockquote>

Verification: Nawa warak dahaya keeyada? (Namaya wadi kireema dahaya)

Top Bottom