Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="crazybuddy" data-source="post: 12427258" data-attributes="member: 326070"><img src="http://3.bp.blogspot.com/-OkQ_PPRD_sE/T2W6dciPd7I/AAAAAAAABiM/2iXpo1CIzT0/s640/Cover-08.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /> <img src="http://3.bp.blogspot.com/-Y0puOoypd44/T137JURacUI/AAAAAAAABf4/h9wp0uHoo9Q/s1600/08.png" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /> "පොඩි අයියේ.. ඉස්සෙල්ලම බලපං නංගි ගෙදර ඉන්නවද කියලා.." කලු පැහැති ඩිෆෙන්ඩර් රථයෙන් බිමට පනිනා තම වැඩිමහලු සහෝදරයාට ඇසෙන්නට ඩී.ජේ ගෘප් හී හතරවැනියා කෑ ගැසීය. "ඒක තමයි බං මම මේ බලන්න යන්නේ..?" දත්මිටි කමින් පැවසූ  තුන්වැනියා නිවස තුළට වහ වහා පියවර එසවිය. සොයුරන් හතර දෙනාම නිවසින් පිටව  ගිය පසු, තම නැගණිය අනිවාර්‍යයෙන්ම නිවසින් එළියට යන බව ඔහු තුන් සිතින්ම  අදහාගෙන සිටියේය. තමාට වරදින්නට විදියක් නැත. තමාගෙ සිතිවිලි නිවැරදිය.  නැගණිය පෙනෙනතෙක් මානයක නැත. "නංගි ගෙදර නැත්නම් ලොකු අයියට කෝල් එකක් දෙමු.." "වැඩේට බහිමු.. මේ පාරත් අන්තිමට ඔයයි, මමයි වැරදි කාරයෝ වෙන්නේ.." "එපා.. එපා.. එයාව මේකට ගාව ගත්තොත් වැඩේ අවුල් වෙනවා.. දැනටමත් අපේ පස්සෙන් පන්නනවද දන්නෙ නෑ.." "ම්.. ඒකත් එහෙම නම්, අපි කෙලින්ම අවිනාශ්ලගෙ ගෙදර යමු.." "අන්න හරි..." ප්‍රීතියෙන් බැබලුන  ඔවුන් දෙදෙනාගේ මුහුණු මලමිනියක් සේ සුදුමැලි වී ගියේ ඉදිරිපස දොකඩින්  මතුවූ දිලීඛා දැකීමෙන්ය. තමන්ගේ උපාය සැලසුම් සියල්ලම එක පිට එක බිද වැටී  යන අයුරු දැක, හතරවැනියා සිතෙහි උපන්නේ නොසංසිදෙන කෝපයකි. "පොඩි අයියෙ.. හදිසියෙම..?" "අපිට බඩු වගයක් ගෙනියන්න අමතක උනා.." "මං ඒත් බැලුවා මොකද මේ හදිසියෙම ආවෙ කියලා.." "ඔයා මේ කොහේවත් යන්නද..?" තුන්වැනියාගේ ප්‍රශ්නයට දිලීකාට මද සිනාවක් නැගුණි. ඒ මුහුණේ ඇදී ගියේ සමච්චල් සහගත පෙනුමකි. එය මුහුණප ුරා දුන් අතුල් පහරක් පරිදිය. "ඔව්.." "කොහෙද යන්නේ..?" "කොහෙට හරි යන්න ඕන.. ගෙදර ඇතුළටම වෙලා ඉදලා එපාවෙලා තියෙන්නේ.." "ඒක හරි.. ඒක හරි.. මේ හොයලා බලන එක අපිටත් එපාවෙලා තියෙන්නේ.." හතරවැනියා කටහඩ අවදි  කළේ මන්දගාමී ස්වරයකිනි. දිලීකාට එය හරි හැටි ඇසුණේ නැත. ඇය දෙතොල් උල් කොට  මොකක්ද..? කියා ඇසුවේ එබැවිනි. එහෙත් හතරවැනියා එම ප්‍රශ්නය මග ඇරියේය. "දැන් කාත් එක්කද යන්නේ..?" "කවුරුවත් ඕන නෑ.." "එහෙනම්...?" "ඔයාලා දෙන්නා ඉන්නවනේ.." "හපෝ දැන් නම් බෑ.. අපි දෙන්නම බිසී.. වරෙන් පොඩි අයියේ.." "ඔයාලා ඉතිං මාව කොහේවත් එක්ක ගිහිල්ලා නෑනේ. ලොකු අයියා විතරයි මං කියන දේ කරන්නේ.." දිලීකාගේ අදහස වූයේ  සොයුරන් දෙදෙනා සමග නිවසින් මදක් ඈතට ගොස් එන්නය. එවිට අවිනාශ් කිසිදු  අවහිරයකින් තොරව නිදහසේ පැනගන්නට පුළුවන. එහෙත් ඇයගේ අදහස් ව්‍යාවර්ත  කරමින්, හතරවැනියා කලබලෙන් මෙන් ගෙතුළට වැදුණේය. දිලීඛාගේ වත සුදුමැලි වී  යද්දී, තුන්වැනියා ද ඔහු පිටපසින් වැටූනේය.. "ඔයාලා මාව එක්කයන්නෙ නැද්ද..?" ඉනට අත් දෙක තබා  ගනිමින් දිලීකා කෑගැසුවාය. ගෙතුළට යමින් සිටි හතරවැනියාද, තුන්වැනියාද ඇයගේ  හඩට එතනම නතර වූහ. සොයුරන් දෙදෙනා එකිනෙකාගේ මුහුණ දෙස බලා ගනිමින් යම්  අදහසක් හුවමාරු කරගත්හ. එසේම ඔවුන් කතා කළේ පහත් හඩිනි. "මටව ගේම උඹටත් සැකයි නේද පොඩි අයියේ..?" "ඔව්.. මෙතන මොකක් හරි අවුලක් තියෙනවා.. නංගි උඹටයි මටයි කතා කරපු එකත් මට අල්ලන්නෙ නෑ.." "උඹට හිතෙන්නැද්ද..?" "මොනවද..?" "අවිනාශ් ගේ ඇතුළෙ ඇති කියලා..?" "හිතෙනවා.." "හිතෙනවා නම් ගිහින් බලමු.." "කොහෙද බලන්නේ..?" "නංගිගෙ කාමරේ මිස වෙන කොහේද..?" "අවිනාශ් හිටියොත්..?" "හිටියොත් නේද..?" හතරවැනියාගේ මුවින්  පිටවූයේ අමුතුම අවක්ත රාවයකි. මොහොතකින් එය අමන ආකාරයේ සිනාවක් බවට පත්විය.  දෑසින් මෙන්ම මුළු ඇගෙන්ම හිනාවෙන සොයුරා දෙස අනෙකා බැලුවේ අප්‍රසාදයෙනි. "මොකද උඹ හිනාවෙන්නේ..?" "හිනා යන ඒවනේ පොඩි අයියෙ උඹත් අහන්නේ.." "ඇයි..?" "හහ්... හහ්.. හා......" නිවසේ උඩුමහල දෙස  බලමින් හතරවැනියා නැවතත් සිනාසුණේය. නිරන්තරවම සිතට නැගෙනා අනේක විද  සිතුවිලි වලින් ඔහුම අමන්දානන්දයට පත්වූවාක් වැනිය. "උඹ අහන්නෙ ඇයි කියලද..?" "ඔව්.. මං ඇහුවෙ අවිනාශ් හිටියොත් මොකද කරන්නෙ කියලා.. එතන හිනාවෙන්න දෙයක් නෑ.. එතන තියෙන්නෙ ප්‍රශ්නයක්.." "හහ්.. හහ්.. හා... මොන ප්‍රශ්නයක්ද පොඩි අයියේ අපිට තියෙන්නේ.. අපේ පුංචි සමනලීට ඌව බන්දලා දෙන එකනේ.." "ඈ...?" "ඔව් පොඩි අයියේ.. උඹ  කොහොමද කියලා නම් මං දන්නෙ නෑ.. ඒත් මං අවිනාශ්ට කැමතියි.. ඌ මාර හැන්ඩියා  බං.. ඌ ළගින් ඉන්නකොටත් මාර ගතියක් තියෙනවා.." තම බාල සොයුරාගෙන් පිටවූ වදන් අදහාගත නොහැකිව තුන්වැනියා ත්‍රස්තව බලා සිටියේය. "දැන් ඉතින් වරෙන් යන්න අපේ අනාගත මස්සිනා පොඩ්ඩ හම්බවෙන්න.." "උඹට පිස්සුද පොඩි එකෝ.. ලොකු අයියයි, දෙවනි අයියයි උඹයි, මායි, පට්ට ගහයි.." "ප්‍රශ්නයක් නෑ බං.. අපේ පැත්තට නංගිත් ඉන්නවනේ.." "උඹ කොහොමද දන්නේ..?" "ඇයි පොඩි අයියේ..  අපේ පුංචි සුරංගණාවිගේ මූණේ දියවෙලා තියෙන ආදරේ අදුනගන්න බැරි තරමට මං  පොට්ටයෙක්ද..? කතාව නවත්තලා වරෙන් අපි දෙන්නම මස්සිනා හොයමු.." නිවස දෙස වරින් වර  බලමින් තම සොයුරන් දෙදෙනා, නොනැවතී කතා කරනා කතාබහ දෙස දිලීකා බලා සිටියේ  අප්‍රමාණ වූ කැලඹිමකිනි. ඔවුන් දෙදෙනා යතොත් කෙලින්ම  යන්නේ තමාගේ කාමරයට  බව ඇය දැන සිටියාය. එහි නම් කිසිදු ගැටලුවක් නැත. එහෙත්  වැරදිලාවත්  කාර්යාල කාමරය පරික්ෂා කර බැලුවොත්..? ඇයට කිසිවක් සිතාගත  නොහැකි විය.  අවිනාශ්ට එහි සැගවී සිටින්නට කිසිදු තැනක් නොමැත. මොන දේ  සිදුවූවත් තම  සොයුරන්ගේ දෑතට හසුනොවිය යුතුය.    "පොඩි අයියේ..?"    ප්‍රමාද  වන  තත්පරයක් පාසා අවිනාශ් අනතුරේ බැව් දිලීකා දැන සිටියාය. දෙවරක් නොසිතාම  ඇය  එක් සොයුරෙකු ඇමතුයේ එබැවිනි. එහෙත් දෙදෙනාම ඇයට ප්‍රතිචාරයක් නොදක්වාම   ගෙහි තුළට ඇතුලු වූහ.    "නංගි බයවෙලා නේද..?"    දිලීකාගේ කාමරය වෙතට පිවිසෙනා ගමන් තුන්වෙනියා අනෙකාගෙන් ඇසුවේය.    "හ්ම්.. කෙල්ල හිතන් ඉන්නෙ අපි ලෙඩක් දාවි කියලා.. කමක් නෑ අපි ඒ විදියට ඇක්ට් කරමු.."    දිලීකාගේ  කාමරය  පුරාම පරික්ෂා කළද ඔවුනට, ඔවුන් බලාපොරොත්තු වූ දෙය හමුවුයේ නැත.  තමන්  සොයන ජේත්තුකාරයා කොහේ සැගවී ඇත්දැයි තමන්ගේම නිවසේදීම ඔවුන් විස්මයට  පත්ව  ගොස් තිබිණි. මෙතන කුමක් හෝ අවනඩුවක් තිබේ. දිලීකා සිටින්නේද  බියපත්වය.  එහෙත් අවිනාශ් පිළිබදව සලකුණක් හෝ නැත. ඒසේ නම් වරද ඇත්තේ  කොහේදැයි සිතාගත  නොහැකිව ඔවුන් දෙදෙනා අන්දමන්ද තත්වයට පත්ව තිබිණි.    "වැඩේ හරියන්නෑ බං.. මේ මනුස්සයා නෑ නේ.."    "ඒකනේ පොඩි අයියෙ මාත් කල්පනා කලේ.."    "අපිට අදත් වැරදුනාවත්ද පොඩි එකෝ..?"    "මගේ හිතේ කියන්නෙම වරදින්න විදියක් නෑ කියලා.."    "ඒත් අපි හොයපු කිසි තැනක මස්සිනා නෑ නේ බං.."    "හැබැයි උඹයි මායි එක තැනක බැලුවෙ නෑ නේ පොඩි අයියේ.."    "ඒ කොහෙද..?"    "ලොකු අයියගේ ඔෆිස් කාමරේ.."    "ඇත්ත නේන්නම්.."    කාර්යයාල කාමරය හැරීමට ඔන්න මෙන්න තිබියදී දිලීකා ඔවුන් වෙත ආවාය.    "ඇයි පොඩි අයියෙ කලබල වෙලා වගේ..?"    එසේ  අසද්දීත්  දිලීකාගේ සිත වෙව්ලමින් තිබිණි. කලබල වී ඇත්තේ, ඔවුන් නොව තමා  බැව් දිලීකා  දැන සිටියාය. තව මොහොතකින් සියල්ලම අතේ පත්තුවනු ඇත. අවිනාශ්  නිවසින්  පිටව යාමටතැත් කරද්දීත්, ඔහු නවතා ගැනීම පිලිබද දිලීකා සිටියේ මහත්   දොම්නසිනි.                                           *******************************    දිලීකා  විසින්  කාර්යයාල කාමරයට දැමූ, අවිනාශ් සිටියේ කල්පනාවක බරවූ දෑසිනි. එළියේ  කිසිදු  ශබ්දයක් නැත. මෙතැන් සිට කුමක් වේදැයි සිතාගත නොහැක. තමා හසුවී  ඇත්තේ  කිසිසේත්ම නොපැතූ ආකාරයේ අසීරු අවස්ථාවකටය. මේ කාර්යයාල කාමරයේ  සැගවීමට  කියා කිසිදු විශේෂිත තැනක් නොමැති බැව් වරක්, දෙවරක් වටපිට බලද්දීම   අවිනාශ්ට වැටහී ගියේය. හදිසියේවත් කවරෙකු හෝ මේ කාමරයට කඩා වැදුනහොත් තමාට   යන එනමං නොමැති වන බැව් ආයේ පහදන්නට දයෙක් නැත. හැකි ඉක්මනින් මෙම   කාමරයෙන් පිටවිය යුතුය. ඔහුගේ සිත පුන පුනා කියු දේ එයය.  එහෙත්  ඒ සමගම තම  ජංගම දුරකථනය දගලනු අවිනාශ්ට දැනුණි. මේ වේලාවේ කවරෙකු විය  හැකිද..? බොහෝ  වේලාවට ජෙහාන් විය හැක. එසේත් නැතිනම් දිලීකා විය යුතුය.  අවිනාශ් වහාම  දුරකථනය දෑතට ගත්තේය. තිරය මත සටහන් වී තිබුණේ ඩිල්ෂාන්ගේ  අංකයයි.    මේ  වෙලාවේ ඩිල්ෂාන්  තමාව අමතන්නේ ඇයි..? ඇමතුම සක්‍රීය නොකර සිටීමටද සිතා,  අවිනාශ් පසුව එම  අදහස අත්හැර ගත්තේය. පිටතට ඇසෙන නෑසෙන තරමේ පහත් හඩකින්  අවිනාශ්,  ඩිල්ෂාන්ව ඇමතුවේය. මෙය සමහරවිට තමා වෙතට වෙස් වලාගෙන පැමිණි  ආශිර්වාදයක්  වීමටත් පුළුවන..    "අවිනාශ් කොහෙද ඉන්නේ..?"    ගෙදර කියා කියන්නට සිතා අවිනාශ් එම අදහස වෙනස් කරගත්තේය. ඒ වෙනස් කිරීම කොතරම් සුවදායකදැයි අවිනාශ්ට වැටහුනේ ඩිල්ෂාන්ගේ ඊලග වදනිනි.  "මම පොඩි වැඩක ඉන්නේ..?"    "ම්... එහෙනම් මේක හරියන්නෑ.."    "ඇයි ඩිල්ෂාන්... මොකක්ද ප්‍රශ්නේ..?"    "මං ඔයාව හම්බවෙන්නයි ආවේ.."    "ඩිල්ෂාන් කොහෙද ඉන්නේ..?"    "ඔයාලගෙ ගෙදර ළග.. ඒත් ඔයා ගෙදර නෑ.."    "ම්... මං කියන්නද එහෙනම්..? ඔයා ඉන්න තැනක් කියන්න.. මං එතනට එන්නම්.."  "හරි මං දැන් කෙලින්ම අපේ ගෙදර යනවා.. ඔයා එතෙන්ට එන්න.."    ඇමතුම  විසන්ධි වී  ගියේ අවිනාශ්ගේ ඉහලට ඇදගත් හුස්ම පොද පහතටවත් දමා ගන්නට ඉඩක්  නොතබාය. එසේ  නම් තමා වහාම ක්‍රියාතම්ක විය යුතුය. කොටින්ම ඩිල්ෂාන්  පැමිණිමට ප්‍රථම  මෙම නිවසින් පිටවිය යුතුය. නැතහොත් මේ සියලු මිතුරු  සමාගම්, සදහටම අහෝසි  වී යා හැක. දිලීකාගේ සොයුරන් දෙදෙනා පැමිණියේ මන්දැයි  සිතන්නට ඔහු කාලයක්  වැය කළේ නැත. ඉතා සීරුවෙන් දොර විවෘත කරගත් අවිනාශ්  කාර්යයාල කාමරය ළග  තිබූ පැසේජය ඔස්සේ කඩිනම් ගමනකට අවතීර්ණ විය. මෙහිදී  තමාට හමු වුවහොත්  හමුවන්නේ නිවසේ වැඩට හිදිනා අයවලුන් මිස වෙන කිසිවෙකුත්  නොවන බව ඔහු දැන  සිටියේය. දිලීකාගේ සොදුරු මන්දහාසය දසතින් මැවී පෙනෙද්දී.  අවිනාශ්ගේ සිතට  මහත් වූ දිරියක් ගලා ආවේය.    පැසේජය  ඔස්සේ අවසාන  භාගයට ලංවෙද්දී, දිලීකාගේ කාමරය වෙතට කලබලයෙන් මෙන් පැමිණෙන්  අඩි ශබ්ද  කිහිපයක් අවිනාශ්ට ඇසුණි. මේ පැමිණෙන්නේ දිලීකාගේ සොයුරන් විය  යුතුය. තමා  කිසිසේත්ම නොපැතූ ආකාරයට, ඔවුන් හට තමා මුහුණට මුහුණ හමුවීයැයි.  හදිසියේ  කඩාපාත්වූ මේ අනපේක්ෂිත ව්‍යසනය ඉදිරියේ අවිනාශ් නොසන්සුන් වන්නට  විය.  මෙවැන්නක් ඔහු කිසිසේත්ම බලාපොරොත්තු වූයේ නැත. තවත් සිතන්නට තරම්  කාලයක්  ඉතිරිවද නැත. අවිනාශ්ගේ වම් පැත්තේ තිබුනේ තවත් කාමරයකි. දොර  රෙද්දකින්  ආවරණය වී තිබූ එය අගුලු ලා තිබිණි. අවිනාශ් වහ වහා දොර රෙද්දටත්  දොරටත්  අතර සිට ගනිද්දී, දිලීකාගේ සොයුරන් දෙදෙනා ඔහු පසුකර කලබලයෙන්  ඉදිරියට  ගියහ. තමා බේරුණේ අනූ නවයයි දශම නවයෙනුත් එහාට ගොස් බැව් සිතට  දැනෙද්දී  අවිනාශ්ගේ මුවගට සිහින් සිනාවක් ගලා ආවේය.                                             *******************************    තවත්  බලා සිටීමේ  කිසිදු තේරුමක් නැති වේ. මේ වනවිට ශානක හොදින්ම වටහාගෙන  සිටියේය. තම සිතේ  අවිනාශ්ට එරෙහිව දැවෙනා වෛරය, කෙසේ හෝ පිට කර දැමිය  යුතුමය. එහෙත් මේ  සියලු දෑටම ඉවසීම හොද ගුනාංගයක් වුවද, තම පියා යටතේ  සිටිනා නිලධාරීන් මෙන්  සියුම් මට්ටමේ ඉවසීමක් තමාට නොමැති බවද ඔහු දැන  සිටියේය. අවිනාශ්ව ජීවන  රංග වේදිකාවේ තරවදුටත් රදවා තැබිය යුතු නැත. මෙය  වහාම නිම කර දැමිය  යුතුමය. තමා මෙපමණ තරජ්නය කර තිබියදීත් තම වචනය තඹයකට  නොසැලකූ මේ අහංකාර  ජේත්තුකාරයාට මතක සිටින පාඩමක් ඉගැන්විය යුතුය.    කළ  යුතු හොදම දෙය  කුමක්දැයි ඔහු මුල සිටම, අයන්නේ සිටම සිතන්නට පටග් ගත්තේය.  දැඩි වෛරයකින්  සිතිවිලි පිරි තිබූ නිසාම පැය ගණනාවක් ගියද ඔහුගේ සිතට හරියන  ආකාරයේ  විසදුමක් ගලා ආවේ නැත. එහෙත් සිතේ කේන්තිය මදක් පසෙක තබා නිරවුල්ව  සිතන්නට  යාමෙන් අවසානයෙදි ඔහුට සුදුසුම දෙය හමුවිය.</blockquote>

Verification: Haya warak paha keeyada? (haya wadi kireema paha)

Top Bottom