Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="Malitharox" data-source="post: 18467001" data-attributes="member: 83906">පහුවෙනිදා ඉස්කෝලේ යනකං ඉවසිල්ලක් නැහැ. සුමියටයි පොඩ්ඩටයි මට වැදිච්ච මේ පිනා චාන්ස් පාර ගැන කියනකන් මට නිකම් හරියට හුස්ම වැටෙන්නෙත් නෑ වගෙයි. ශෂීයා ඉගෙනගත්තේ අපේ ඉස්කෝලේ නෙවෙයි, මරදානට කිට්ටු ඉස්කෝලෙකට ගියේ මිනිහ. ඒ උනාට උදේ ඉස්කෝලේ යත්දී අපි දෙන්න එකට තමයි ගියේ.එන ගමන් මේක ශෂියට කිව්වාම ඌ පස්වනක් සහ තවත් ටිකක් ප්‍රීතියෙන් පිනා ගියා.කොහොමහරි ගෙවල් ළඟ ඉඳන් ඉස්කෝලේ ලඟට යනකම්ම අපේ මාතෘකාව උනේ මගේ මේ අලුත් පංතිය.“අඩෝ සුමියා මෙහෙ වරෙන්, පොඩි සීන් එකක් තියෙනවා බං කියන්න”“මොකද්ද බං උදේ පාන්දර උඹට ඇස් පේන්නේ නැති කෙල්ලෙක් වත් කැමතියි කිව්වද?” නෙදකින් මුගේ කට තලන්න ඇත්තං.“නෑ නෑ යකෝ මේක වෙච්චි එකක් නෙවෙයි, වෙන්න තියෙන සිද්ධියක්.”“අගේ නොකර කියහංකෝ ඉතින් බලන්න.”මම ඉතින් මට උදා වෙච්චි ඒ ස්වර්ණමය අවස්තාව ගැන සැකෙවින් විස්තර කරා සුමියට. ඔහොම ඉන්නකොට කොහේදෝ ඉදං පොඩ්ඩත් පාත් උනා පාන් කෑල්ලක් හප හපා. කතාව ටිකක් වෙලා අහගෙන හිටපු ඌ, අපිට මගදී බාධා කරා.“හෝව් හෝව්, පොඩ්ඩක් ඉඳහන්”“මොකෝ බං පොඩ්ඩෝ ??  මේක අහල හිටහංකෝ” සුමියට මල පැනල. ඇයි හොඳම හරියෙදිනේ මූ ස්ටොප් බෝර්ඩ් එක දැම්මේ.“මේ, පාන් කෑල්ලක් කාලම ඔය ගැන කතා කරමු නේද බං” පොඩ්ඩ අහපි. අනේ මන්ද මුන්ට මේ වගේ වැදගත් දෙයක් කතා කරන වෙලාවට වත් හැසිරෙන්න බැරි හැටි. කොහොමහරි පාන් කෑල්ලකුත් හපන ගමන් කතාව “අ” යන්නේ ඉඳන් “Z” වෙනකන් අරුන් දෙන්න එක්ක කිව්වා.“මචං දිනුක, උඹට ඇදිල තියෙන්නේ කෝටි ගානක සුයිප් එකක් නේ” සුමියගේ අයිඩියාව.“ඔව් බං දිනුකයට කරල පැහීගෙන එන්නේ. මේක සමරන්නත් එක්ක යමුද කැන්ටිම පැත්තේ ඉඟුරු තේ එකක් ගහලා ගෝදම්බයක් ගිලලා එන්න.” අනේ පොඩ්ඩෝ!!! මට ගෝදම්බයක ඔතලා මුව කන්න තරම් මල.කොහොමහරි එදා දවසේ ගින්දර වගේ වැඩ කරන්න මට පට්ට ජවයක් ලැබිලා තිබුණේ. ගණන් පීරියඩ් එකේ ගණන් හදනව නිකම් ඇබකස් එකක් වගේ. සාහිත්‍ය පීරියඩ් එකේ සාහිත්‍ය විචාර ලියනවා විදු සක්විති එහෙමත් නැත්තන් විද්‍යා චක්‍රවර්තිගෙත් ගුරා වගේ. ඔක්කොමත් අස්සේ දින ගණන් කරනවා බ්‍රහස්පතින්දා එන්නේ කවද්ද කියල. මගුල! දවස් දෙකක් තියෙනවා එහෙම්මම. මේ රෙද්දේ කාලේ ගෙවෙන්නේ නැහැනේ ඕයි ඉක්මනට.</blockquote>

Verification: Hath warak paha keeyada? (hatha wadikireema paha)

Top Bottom