Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="Mr.Tom" data-source="post: 21814385" data-attributes="member: 462987">අනිත් අයට ආදර්ශයක් වෙන්නත් එක්ක තමන් ලබපු කටුක අත්දැකීම බෙදා ගත්තට බොහෝම පිං මල්ලි.  මේ ත්‍රෙඩ් එකට ඍජුවම අදාළ නැතත් මට අසනීපයක් වෙලා ඉස්පිරිතාලේ ඉන්න උනාම දැනුන හැගීම වචන වලින් විස්තර කරන්න අමාරුයි. ඇත්තටම අපි ශක්තිමත්, නිරෝගී, කියලා හිතාගන හිටියට මොන වෙලාවේ අපි දුර්වල වෙයිද දන්නෙ නෑ. ඒ දේ එක තත්පරෙන් උනත් වෙන්න පුලුවන්. අසනීපයක් හැදිලා ඉස්පිරිතාලේ ඉන්න උනාම ඇගට දැනෙන අමාරුවටත් වඩා හිතට දැනෙන මහ අමුතු හැගීම විස්තර කරන්න අමාරුයි. අසනීප වෙලා ඉන්න අනිත් අය පේනවා. තමන්ගේ අසනීපේ දැනෙනවා. මහා අසරණ තත්වෙකට පත්වෙනවා. බුදු බන මොන තරම් ප්‍රායෝගිකද කියලා හොදටම දැනෙන්නේ ඉස්පිරිතාලෙදි. නමුත් ඉස්පිරිතාලේ ඉදලා ගෙදර ආවම අර දැනිච්ච හැගීම, වේදනාව ටික ටික නැතිවෙලා යනවා. තව කාලයක් ගියාම ඒ ඉස්පිරිතාලේ හිටපු දේ නිකම්ම නිකං මතකයක් විතරයි. ඉතිං මේ වගේ සංසාරේ අපි මොන තරම් විදවලා ඇද්ද. මනුස්ස ලෝකේ මේ අසනීප හැදිලා විදවන විදවිල්ලට වඩා තිරිසන් ආත්ම වල, ප්‍රේත ආත්මවල, අපායවල්වල අපි මොන තරම් විදවලා ඇතිද. වැඩේ කියන්නේ ඒ විදවපුවා අපිට දැන් දැනෙන්නෙත් නෑ, මතකත් නෑ. ඉතිං අපි තව තවත් මේ ආසාවල් එක්ක ජීවත් වෙනවා. <img src="/styles/default/xenforo/smilies/default/nerd.gif"  class="smilie" loading="lazy" alt=":nerd:" title="Nerd    :nerd:" data-shortname=":nerd:" /> අසනීපයක් උනාම ලැබෙන අත්දැකීම පාධක කරගෙනවත් අපි තරුණ වයසෙදිම ධර්මයට නැඹුරු උනානම් අඩුම තරමේ අපිට විදින්න තියන දුකක් වත් අඩුවෙයි. මිනිස්සුන්ට යහපතක් කලානම් කවදහරි ඒ සැනසීමවත් හිතේ තියෙයි. ඒ වගේම තමන්ගේ ලග ඉන්න දෙමව්පියන්ට, සහෝදර සහෝදරියන්ට, බිරිදට, විස්වාසවන්ත යාලුවෝ ඉන්නව නම් උන්ට දැනෙන්න ජීවත් වෙන්න ඕනේ. හිතේ තියන ආදරය, කරුණාව, හිතවත්කම ඒ අයට දැනෙන විදිහට වැඩ කරන්න ඕනේ. මොනවා උනත් අපිට අසනීපයක් වෙලා අසරණ උනාම ඉන්නේ ඒ අය විතරයි. </blockquote>

Verification: Payakata winadi keeyak tibeda?

Top Bottom