Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="amilaxp" data-source="post: 14129584" data-attributes="member: 11311">වේදනා සයුර දිනන මිනිස්කමමේ උත්සව සමය.. බලන බලන තෑන මිනිස්සු පිරිලා.. අත පය දිග ඈර ඈර වියදම් කරනව.. බඩු ගන්නවා.. කනවා බොනවා හිනාවෙනවා... හරිම ලස්සනයි. පවුල් පිටින් නෑත්තම් තමන්ගේ පෙම්වතා පෙම්වතිය එක්ක මේ නිවාඩු කාලය මිනිස්සු කොච්චර විදිනවද.. ඒත් මේ බෝ සිනා අතර සුසුම කදුල පමනක් උරුම කරගත්ත ජීවිත කොච්චරනම් ඈත්ද.. සෑහෙන කාලෙක ඉදන් හිනාවෙන්න බලන් ඉන්න.. සතුටක මායිමක් නෝදෑකපු, ප්‍රියෙහි විප්පයෝගය නිසා හෑදු අහස් මාලිගා බිද වෑටුනු.. ජීවිතේ සතුට උදුරාගෙන පලා ගිය ඔහු හෝ ඈය එනතුරා තවමත් බලාගෙන ඉන්න.. කුරා කූබියෙකුට වරදක් නොකල, ඉකිබිදින සිත් වලට උත්සව සමයකින් කිම පල. සමහර විට කොතෙක් ධනාත්මක සිතිවිලි සිතට ඈතුල් කරන්න උත්සාහ කලත්.. පාරවල් දිගේ සන්තෝස වෙන මිනිස්සු දෑක්කාම හිතට එන්නේ තමන්ට අහිමි උනු ඒ ගෙවුනු සොදුරු අතීතය. රිදුනු සිත් වලට ඔසු සෙවිම නිශ්ඵල යන්න තමයි මාගේ හෑගීම, නමුත් හෑම කෙනෙක්ගේම හිතේ එක අන්ශු මාත්‍රයක හෝ තිබෙනවා වේදනාව පරදා ජීවිතය දිනිය හෑකි 'පොර' භාවයක්.. අන් අයට කෙසේ වෙතත් මාගේ අන්න ඒ තෑනට වෑදුනු පද පේලි කීපයක් ගෑන යමක් ලියන්න හිතුනා.සාගරය බදු වේදනාවෝසුන්වෙලා යනවෝජීවිතය ගෙන වන්දනාවකයන්න අපි යනවෝඅශ්ට ලෝක දර්මය කියන්නේ අපි කාටත් පොදු දෙයක්, එයින් කම්පා නොවන්න ජීවිතය දිනන්න හෑටියට තමයි අපි ඉගෙනගෙන තියෙන්නේ. ඔය අටෙනුත් ප්‍රියෙහි විප්පයෝගය හා අප්‍රියෙහි සම්ප්‍රයෝගය තරම් අපිට රිදෙන්න වදින දෙයක් වෙන නෑති තරම්. වරක් බුදුන් දේශනා කලා සේ තමන් කල හොද නරක කරත්ත රෝදය මෙන තමන් පසුපස හබා එනවා.. සෑප නෑතිව දුක හෝ , දුක නෑතිව සෑප මේ ඉර හද පායන ලෝකයේ නෑත. අපි ජීවිතය ගෙන යන වන්දනාවේ මේ එක් අම්බලමක් පමනයි. මේතෑනින් පිට වෙන්න නම්, දුක් සයුරෙන් ගොඩ යන්නම වෙනවා..පෙරුම් පුරනා බෝසතුන්ටත් මාර සෙන් සිටියෝඉතින් එහෙනම් අපිට නෑතිවෙදරුදුරු බාදාවෝපාඑමිනි දුක් කද පෑනි රසක් ලෙසබෝසතුන් සිතුවෝඉතින් එහෙනම් අපිත් ඉවසමුදුක්ඛ ගන්ගාවෝබෝසතුන් වහන්සේටත් මාර සේනාවෝ අවානම් අපි ගෑන කවර කතාද? ඒ මාර සේනාවන්ට සාපේක්ශව අපේ ජීවිත වල ඈත්තේ ඩෙල්ටා ප්‍රමානයේ විදවීම් වෙන්න ඈති. මා විශ්වාශ කරන විදියට නම් අපිට ඉවසීමේ සීමාවන් නෑතිවිය යුතුයි. සීමාවකට හිත පුරුදු කරාම ඊට එහා යමක් වු පසු අපිට අපේ හිතේ සමබර භාවය, මෑදහත් භාවය රෑකගන්න ටිකක් අමාරු වෙනවා.ඒ හින්දා සියලු දේ උපේක්ශාවෙන් විද දරාගෑනීම තමයි නුවනට හුරු.එදා කදුලෑල් මෙදා හසරෑල්පෑතුම් ඉටුවෙනවෝපෑතුම් හොදනම් යනෙන ගමනෙදිසිහින එලිවෙනවෝමිනිස් ලොවකට ලබන්නට බෑරිජයක් කෝතෑනක දෝමිනිස්කම් මත දිවි ගෙවයි නම්ඔවුන් ජය ලෑබුවෝ'මනුස්සකම' අපේ ජීවිත වලත්, සමාජයකත්, පොදුවේ ගත් කල මුලු ලෝකයකත් සාර්ථකත්වය රදිලා තියෙන්නේ මේ මතයි. කදුල සිනහව පොදු ලොවේ පෑතුම් පිරිසිදු නම්.. සිනහව වෑඩි ඈතක නොවෙයි...සමහරෙක්ට හිතෙන්න පුලුවන් වියෝ ගින්නකට මේ දේවල් වලින් මොන සහනයක්ද කියලා.. නමුත් අපි ජීවිතය එයටම ලඝු නොකොට එහි සාර්ව රූපය අවබෝධ කර ගත් කලෙක ඔය හිතේ ඈවිලෙන ගින්නම පුලුවන් හිතට පන්නරය ගන්න පාවිච්චි කරන්න. එදාට විරහවත් රහක් උනා සේ දෑනෙයි!රිදුනු තෑවෙන සිත් සුවපත් වේවා!!</blockquote>

Verification: Winadiyakata thappara keeyak tibeda?

Top Bottom