Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="crazybuddy" data-source="post: 12530320" data-attributes="member: 326070"><img src="http://3.bp.blogspot.com/-x5hMdWqz-48/T41w000Lc3I/AAAAAAAABsw/haz_tPAVvOI/s640/Cover-02.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /><img src="http://4.bp.blogspot.com/-S0i_sANV2IM/T137EDVK8aI/AAAAAAAABf4/UmAeXcqIQuU/s1600/02.png" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" />     මහමායා  ඉස්කෝලෙ ඉස්සරහ අත් පාලම ළග මං එනකොටත් පුරුදු විදියටම කොල්ලො සෙට් එක එකතු  වෙලා තිබුණා.. අඩුවකට තිබුණෙ බින්දු නැති එක විතරයි.. තියෙන ප්‍රශ්න  කන්දරාවත් එක්ක ඒගැන හිතන්නවත් මගේ හිත ඉඩ දුන්නෑ.. මොකටද නිකං..     චැලිය පේමන්ට් එක උඩට දාලා මං පඩිපෙළ නැග්ගා..  "බන්ටි අයියා.. අපි මේ බලන්  හිටියෙ ඔයා එනකන්.."     පහට පහක් දාන ගමන් රවීන් මගේ අතකින් අල්ල ගත්තා.. ඇයි කියන ප්‍රශ්නෙ මූණෙ ලියාගෙන මං රවීන් දිහා බැලුවා..    "ලොකු පුතා කිව්වා.. ඔයාට මොකක්දෝ කරදරයක් සිද්ධ වෙලා කියලා.. අපි මේ ඒක අහන්නයි හරිබරි ගැහිලා බලන් ඉන්නෙ.."     එහෙනම් ලොකු පුතා හැරෙන තැපෑලෙන් හැමෝටම වැඩේ ලීක් කරලා.. කොල්ලො හැම එකාම මෙතන ඉන්නෙ ඒකනේ..     "මොකද උනේ බන්ටි..? ගෙදර ප්‍රශ්නයක්ද..?"     "නෑ අමිල.."     "එහෙනම් මොරීන් අක්කවත් ලෙඩක් දැම්මද..?"     "නෑ.."     "එහෙනම්..?"     "නෙත්මිට මාව කරටිය මුලින්ම අහුවුණානේ.."     "න්..නෑහ්.."     "හප්පුච්චේ.."     "වලාමයි.."     "කාලා වරෙන්කො.."     කොල්ලො හැම එකාටම මොකක් හරි වචනයක් ඉස්මොල්ලෙ ගියා.. ඒ තරම් තදට, මට වෙච්ච සන්තෑසිය උංගෙ හිත්වල වැදුණා..     "කොහේදිද ලොකු පුතේ උඹ මාට්ටු උනේ..? ෂේප් එකක් දාගන්න බැරි උනාද..?"     "මොන ෂේප්ද චාමික.. මං මගේ කාමරේ ඇතුළෙ ඉදගෙන නෙත්මිට කෝල් එකක් අරන්, එයාව හම්බවෙන්න ඕන කිව්වා.."     "ඈ.. මොකක්ද බන්ටි ඒ කතාව..? උඹලා දෙන්නා මේ තරම් හම්බවෙද්දි, උඹ ඒකිව අමුතුවෙන් හම්බවෙන්න ඕන කියලා කිව්වෙ ඇයි..?"   "තවත්  මේ විදියට බොරුව ගෙනියන්න බෑනේ අමිල.. තවත් ඉස්සරහට හුගක් ප්‍රශ්න එයි.. ඒක  හන්දා මං හිතුවා නෙත්මිව ඉක්මනට හම්බවෙලා.. මේ හැමදේම එයාට කියන්න.."      "ඉතිං..?"     "උඹල  දන්වනේ.. කෙල්ල මාව හම්බවෙන්න එක පයින් කැමතියි කියලා.. මගේ වචනෙ එනකල් ඒකි  බලන් ඉන්නෙ කියලා.. ඒත් වැඩේ එක තත්පර කාලකින් ගහලා ගියා.."     "ඒ.. ඒ කොහොමද ලොකු පුතේ.. මොකෙක් හරි අපතයෙක් කුමන්ත්‍රණයක්වත් කරලද..?"     "නෑ.. චාමික.. නෙත්මිට කොල් කරලා ඉවරවෙලා අක්කව හම්බවෙන්න, මං අක්කගෙ කාමරේට ගියා.. මෙන්න බං කාමරේ ඇතුළෙ නෙත්මි.."     "එතකොට උඹ ෆුල් සීරියස් පිට කතා කරලා තියෙන්නෙ ගේ ඇතුළෙම ඉදපු කෙල්ල එක්ක.."     "ඔව්..  මට තියෙන ලොකුම හිතේ අමාරුවත් ඒකයි.. මං මේ හැමදේම කියන්න කලින්, මේ විදියට  සිද්ධ වෙලා මාව වැරදිකාරයෙක් උනු එකට මං කැමති නෑ අමිල.."     "ඉතිං,  බන්ටි.. උඹ ඒකිට පහදලා දුන්නැද්ද, මේක හින්දා මේක උනා කියලා.. අහනල් එක  හන්දා අහවල් එක උනා.. ඒක හන්දා මං මේ විදියට කරා කියලා..?"   ඒ පාර සරිගමයත්, පයිතගරස්ගෙ ප්‍රමේයවල් දාන්න අරගෙන.. හිතේ අමාරුවක් තියෙද්දි. මට පුංචිම හිනාවක්  ආවා උගේ කතාවට..      "දන්න ශිල්ප ඔක්කොම දැම්මත් වැඩක් උනේ නෑ බං.."     "කොහොම උනත් බන්ටි අයියා මාර ගේමක් දීලා තියේනනෙ.. වෙන එකෙක් නම් හත්පොලේම ගාගන්නවා.. ඔය තරමින් හරි ගොඩදාගත්තා මැදැයි.."     "ගොඩ තමයි.. මට පුදුම, ඒකි අපේ බන්ටිගෙ බෙල්ල මිරිකුවෙ නැත්තෙ ඇයි කියලා.."     "මට නම්  අමිලයා.. මැවිලා පේනවා.. එතන වෙන්න ඇතියි කියලා කියන සිද්ධිය.. හරියට නිකං  රාජ් කපූරුයි, වෛජන්ති මාලයි වැළපෙන සීන් එකක් ලස්සනට ගතියට යන්න ඇති.."     ඒ පාර සරිගමයා, මගෙයි, නෙත්මිගෙයි කතන්දරෙන් මියුසික් වීඩියෝ එකක්වත් එළියට දාන්න හදනවද කොහොද..?     "පිස්සුද සුරේන්.. බන්ටි දැන් කියපුව අනුව, ඒක තනිකරම ඇට් කරලා තියෙන්නෙ, බැන්ඩිට් ක්වින් පාට් ටූ නේ.. අපේ බන්ටි බලන් ඉදලා.."   "බලන්  ඉන්නවා ඇරෙන්න, වෙන මොනවා කරන්නද අමිල.. ඔය ඔක්කොමත් හරි.. මට ඔය හැමදේටම  මූණ දෙන්න පුළුවන්.. ඒත් අපේ අක්කා ඔය ගැන සෑහෙන්න හිතේ අමාරුවෙන් ඉන්නෙ.."    "ඒ ඇයි බන්ටි..?"      "නෙත්මි  එයාට සෑහෙන්න දොස් කියලා.. මේ හැමදේම මුල ඉදන් දැනගෙන, කිසිම දෙයක් කිව්වෙ  නෑ කියලා.. අඩුගානෙ කෝල් එහෙකටවත් ආන්සර් කරන්නෑල්ලු.."   "හුටා.. ඒකත් එහෙමද..?"         එතන ඉදලා ඩිංගක් වෙලා යනකන් අපි අතර කිසිම කතාබහක් උනේ නෑ.. වෙනදට අපි කොයි තරම් කියවනවද..? ඕන එකයි එපා එකයි හැමදේම..  "දැන් අපේ පැත්තෙන් වෙන්න ඕන මොනවද බන්ටි අයියා..?"        හොද ප්‍රශ්නෙකුත් අරගෙන නිහැඩියාව ඉස්සෙල්ලම බින්දෙ රවීන්.."කාටවත් කරන්න කිසිම දෙයක් නෑ.. අපිට බලන් ඉන්නයි වෙලා තියෙන්නෙ.."    "මොනවද  ලොකු පුතේ උඹ මේ කියන අවමංගල කතා.. වෙනදට උඹ නේද අපිවත් පිකප් කරලා  ගන්නෙ..? මං දැනුවත්වම නම්, උඹේ ගාව බලන් ඉදිලි නෑ.. සට සට ගාලා  ක්‍රියාත්මක වෙනවා මිසක.."    "ඔව්.. ඔව්.. ක්‍රියාත්මක වෙලා මේ පුරස්නෙ විසදන්න ඕන.."    "මේකෙ විසදන්න දෙයක් නෑ සුරේන්.."    "නැත්තෙ  නෑ.. අපි හැමෝගෙම ප්‍රශ්නවලට උම නැගීගෙන උදව් කරනවා.. ඒත් උඹට උදව් කරන්න  අපිට බෑ.. ඔය අනං මනං පැත්තට දාලා අපි එකතුවෙලා වැඩේට බහිමු.. ඒකනේ යාලු  ෆිට් එක කියන්නෙ.. උඹ ඔහොම කට්ට තනියෙම කන්න හදනකොට අපිට දුක හිතෙනවා.."      "හරි.. උඹලා දැන් මොනවද කියන්නෙ..?"     "අපි ගිහින් නෙත්මිව හම්බවෙමු.."     සරිගමයා  ගෙනාවෙ හොද යෝජනාවක් උනත් ඒකෙ සෑහෙන්න අඩුපාඩු තිබුණා.. මොන දේ උනත්,  නෙත්මි ඉස්සරහට කොල්ලො ටික යවන්න, මගේ හිතේ පොඩි චකිතයක් තිබුණා.. ඒ චකිතය  එන්නත් හේතු දෙකක් තිබුණා.. එකක් මං නෙත්මිට ලොකු වැරැද්දක් කලා කියනෙක..  අනික, අපි හම්බ වෙච්ච අන්තිම දවසෙ, අන්තිම තත්පරෙයදි එයා අඩ අඩා කියපු  දේවල් මගේ පපුව කුඩුපට්ටම් කරලා දාපු හින්දා..     "එහෙනම් වැඩේ ස්තීරයිනේ.. කතා කරගත්තු විදියටම වැඩේ කරමු.."     "අපි මොනවද ලොකු පුතේ කතා කරගත්තෙ..?"     ඉදල ඉදල හොදම ප්‍රශ්නෙ ඇහුවෙ රවීන්.. බලන් ගියාම ඒකත් ඇත්ත තමයි.. වැඩේ කරන්න ගියාට කතා කරගත්තු ඉලව්වක් නෑ..     "අනවශ්‍ය ප්‍රශ්න අහන්නෙපා.. එබ්බා අසමජ්ජාති දහ පදුරු කොල්ල.. අපි මේක කොහොම හරි කරන්න බලමු.."     "හැබැයි පුතෝ මං එකක් කියන්න.. මූණ අතපය ලස්සනට තිබුණට ඒකිගෙ කට නම් අක්කරයක් විතර දිගයි.. ඈ.. හප්පට සිරි.. අර බලපංකො.."   චාමික ටෙනිස් කෝට් එක පැත්තට අත දික් කලා.. අපේ ඇස් මායිමෙ ඇවිදන් ගියේ පයිතගරස්..      "ඔක්කොමත් හරි.. උගේ ගමන තමයි බලන්න ලස්සන.. කෙලින් යනවට වැඩිය ඌ කරන්නෙ හතර වටේ ඇවිදින එකනේ.."     "උඹ දන්නවද බන්ටි, ඔය පයිතගරසයා හරහට ඇවිදින්නෙ ඇයි කියලා..?"     ඒ පාර  සුරේන්, පයිතගරස්ට චරිත සහතිකයක් දෙන්නයි යන්නෙ.. හොද වෙලාවට ඌ අපිව දැක්කෙ  නැත්තෙ.. දැක්ක නම් මද කිපිච්ච ගොන් නාම්බා වගේ මෙතෙන්ට දුවගෙන එනවා නැට්ට  උස්සගෙන..     "මොකද බං ඌ හරහට ඇවිදින්නෙ..?"     "ඕකගෙ අම්මට, ඕකව හම්බවෙන්න ඉද්දි, හැදුනලු දොළ දුකක්.."     "ඒ දොළ දුකෙයි මුගේ  හරහට ඇවිදිල්ලෙයි තියෙන සම්බන්ධෙ මොකක්ද සුරේන්..?"        මටත් තිබ්බ ප්‍රශ්නෙ ඒකයි.. ඒ කතන්දරේ නිකං අහසයි පොළවයි වගේ..  "දොළදුකට උංගෙ අම්මා කාලා තියෙන්නෙ මොනවද දන්නවද..?"     "දන්නැති හන්දනේ යකෝ, උඹේ කට දිහා අපි කට ඇරන් බලන් ඉන්නෙ.."   "උංගෙ අම්මා කකුලුවො කාලා.. ඒකයි.."         කොල්ලො හැම එකාම හිනාවෙනවා.. මූට නම් දෙක තුනක්වත් අනින්නෝන මේ කියන කතාවලට.. කොහොම හරි කතාව ඉවරවෙනකොට පයිතගරස් නොපෙනීම ගිහිල්ලා..  "චාමික.."   තවත් බලන් ඉදලා බෑ.. එහෙම උනොත් අද මෙතනම රෑ වෙයි.. මං ලොකු පුතාට කතා කරා..      "උඹ මට එන්න කිව්වෙ, ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා කියලා.."     "ඔව් බන්ටි.. ප්‍රශ්නයක් නම් තියෙනවා.."     අම්මපා මේ ලෝකෙ පිරිලා තියෙන්නෙ ප්‍රශ්න වලින් විතරමද මංදා.. අහන, දකින හැම තැනම තියෙන්නෙ ප්‍රශ්න විතරයිනෙ..     "ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා නම් ඒක නොකියා, උම ඇම්ඩන්ගෙ කතා කිය කිය ඉන්නෙ ඇයි..?"     "සමාවෙයන් බන්ටි.. කොල්ලො ටික සෙට් උනාම, තියෙන ප්‍රශ්නත් අමතක වෙනවා.."     ඒක නම් සහතික ඇත්ත.. තනියම විළාප ගගහ ඉන්නවට වැඩිය කොල්ලොත් එක්ක සමූහ ගායනයක් හරි ඉදිරිපත් කරන එක ඇගට ගුණයි..   "දැන් මොකක්ද ප්‍රශ්නෙ..?"    "කලින් එකම තමයි.."      "කලින් එකම කිව්වෙ..?"     "බින්දුවගෙ ප්‍රශ්නෙ ලොකු පුතේ.."     චාමිකගෙ කතාවෙන මගේ ලේ කෝප උනා..   "බින්දුට ප්‍රශ්නයක් නෑනෙ චාමික.."      හතර  පැත්තටම නැති මගේ කතාවෙන් චාමික අවුල් උනා.. ඌට එතනින් එහාට කතාව  ගෙනියන්නත් බැරි උනා.. ඒක හන්දද මංදා, රවීන් කතාව පටන් ගත්තා.. ඕන එහෙකුට  මූණ කට සමතලා වෙන්න මට කතා කරතැහැකි.. ඒත් මේ පුංචි එකාට මං බනින්නෙ  කොහොමද..?     "බින්දු හදන්නෙ ආයෙත් නාවලපිටි යන්න.."     ඒ කතාවට වෙනද වගේ මගේ හිතට අනුකම්පාවක් නම් ආවෙ නෑ.. ඇත්තටම ඒ වෙනුවට අර කලින් ඇවිල්ලා තිබ්බ කේන්තිය තව තවත් අලුත් උනා..     "ඌට  නාවලපිටි යන්න බැරිනම්, ඕන තුම්පනේක යන්න කියපං.. මට අවුලක් නෑ.. ඌ ගැන  හොයන්න තරම් මට කැසිල්ලකුත් නෑ.. උඹලා දන්නවද..? මේ පුහු උනු දවස් කීපයේම ඌ  මට කතා කරලා සමාව භාජනේක දාන්න හැදුවා.. ඒත් මං ඌට සමාවක් දුන්නෑ.. ඌ මහ  කැත මිනිහෙක්.. මගේ ඉස්සරහ තවත් ඌ ගැන කතා කරන්නෙපා.."     "අ.. අපි කියන්නෙ මේකයි බන්ටි.."     ඒ පාර සරිගමයත් කතාවට පැන්නා..      "තව  කියන්න දෙයක් නෑ සුරේන්.. දැන් ඔක්කොම කතා කියලා ඉවරයි.. පහුගිය දවස්වල  බින්දු මට කතා කරපු හැටි උඹලත් අහන් හිටියනේ.. දැන් උඹලත් මැරිලා ඉපදිලා  වගේනෙ කතා කරන්නෙ.. ඔය  හැමෝටම වගේ දකින දකින පාරට, පාට වෙනස් කරන ජාතියෙ  එකෙක් නෙමෙයි මම.. උඹ මොකද කියන්නෙ අමිල.. මේ බන්ටි හරිද..? වැරදිද..?  වදාපු අම්මයි, ජාතක කරපු තාත්තයි, සැක කරනවා වගේ ඌ මාව සැක කෙරුවා.. අපේ  යාලුකම කියන ජාතකේ පිරිසිදුකම ඇස් ඉස්සරහ පේන්න තියෙද්දිම.. නිරෝෂි එක්ක ඌට  ජීවත්වෙන්න බැරි උනාට, ඒකිව ආන්බාන් කරන්න බැරි උනාට මං මොනවද කරන්නෙ..?  මම ඒවට පළිද..? ආ.. අමිල මට ඉස්සෙල්ලා ඒක කියපං.."     "මුකුත් කියන්න දෙයක් නෑ බන්ටි.. උඹ හරි.."     ආයෙත් දෙකක් නෑ.. එහෙටත් නෑ.. මෙහෙටත් නෑ.. අමිල කෙලින්ම තීන්දුව දුන්නා..     "චාමික  අද මට කතා කෙරුවෙ බින්දුගෙ ප්‍රශ්නෙකට කියලා මං දැනන් හිටියා නම්, මං අද  කීයටවත් මේ ගමන එන්නෑ.. මීට පස්සෙ මං ඉස්සරහ බින්දු ගැන කතා කරන්නත් එපා..  මං ඒකට කැමති නෑ.. ඌට මං උදව් කෙරුවෙ කොහොමද කියන්න උඹල හැම එකාම දන්නවා..  ඒත් ඌ හැසිරුනේ, ඒ හැම දෙයක්ම අමතක කෙරුවෙ කොයි තරම් පහත් විදියටද..?"     "ඔය  ඔක්කොම කතා ඇත්ත බන්ටි.. උඹේ ගතිගුණ එක්ක බැලුවාම, බින්දුවා බලු මයිලක්  තම්වත් වටින්නෑ.. ඒක අපි හැම එකාම දන්නවා.. ඌ කැත සතෙක්.. ඒකත් හරි.. ඒත්..  ඒත්.. අපි මේකට මොනවම හරි කරන්නෝන.."   "උඹලට ඕන දෙයක් කරගනිල්ලා.. මේ බන්ටිගෙන් ඒකට කිසිම බාධාවක් නෑ.. මං යනවා.. මට ඔය ගැන කතා කරනකොටත් අප්පිරියයි.."      කොල්ලො එක එකාගෙ මූණු බලාගනිද්ද මං චැලිය ස්ටර්ට් කරගත්තා..     "බන්ටි අයියා.."     චැලිය අද්දද්දිම රවීන් ළගට දුවගෙන ආවා..     "ඇයි..?"     "මෙහෙම ගියොත් බින්දුගෙ ලව් එක බ්‍රේක් වෙයි.."     "උඹ කියන්නෙ උංගෙ ලව් එක මට රේස් කරන්න කියලද..?"     "නෑ.. ඔය හැම එකක්ම අමතක කරලා දාලා අන්තිම පාරට බින්දුට උදව්වක් කරන්න.."        අත්  දෙකෙන්ම මගේ අත් දෙක අල්ලලා රවීන් කිව්වා.. බින්දුට වැඩිය පහුවෙලා මට  ආශ්‍රය කරන්න හම්බ උනත්, මේ පුංචි එකාගෙ හදවත කොයි තරම් පිරිසිදුද..? මං  තීරණයක් දීලා තියෙද්දිත්, මේ තරම්ම කියව කියව මගේ පස්සෙන් එන්නෙ යාලු ෆිට්  එක වෙනුවෙන්නෙ..  "උදව්වක්..?"   "ඔව් බන්ටි අයියා.. ඔයා කිව්වොත් නිරෝෂි අහයි.."      "නිරෝෂි..?"     "ඔව්.. නිරෝෂි කන්ට්‍රෝල් කරන්න පුළුවන් ඔයාට විතරයි.."     මෙන්න මේවට තමයි වසරේ විහිලු කියන්නෙ..      "රවීන්..  ඔය උඹත් මගෙන් අහගන්නයි යන්නෙ.. මම කියන දේවල් අහන්න, නිරෝෂි මගේ කවුද..?  බඩ බැදගෙන ආදරේ කරේ බින්දුයි, නිරෝෂියි මිසක් මායි, නිරෝෂියි නෙමෙයිනේ.. මං  මේ උඹල හැමෝටමයි කියන්නෙ.. උංගෙ ප්‍රශ්න උං බේරගත්තාවෙ.. අපිට ඒවා අදාල  නෑ.."     "ඕවා මේවා කොහොම උනත් ඔයාගෙ සපෝර්ට් එකක් නැත්නම් ඒ ආදර කතාව දවසක්වත් දුවන්නෑ.. ඒකෙ ආයෙ කිසිම ඇදක් කුදක් නෑ.."     "ඔව් බන්ටි.. ඔය තරහ මරහ පැත්තට දාලා පුංචි සපෝර්ට් එකක් දීපං.. ඌ කැත සතා උනත්, අවුරුදු ගානක්ම අපිත්තෙක්ක හිටපු එකානේ.."   "ඔව් බන්ටි අයියා.. බින්දු ඔහොම ගියොත් පිස්සෙක් වෙයි.. උගේ මුළු ඇග පුරාම දුවන්නෙ නිරෝෂිගෙ ආදරේනෙ..    ""උඹලා මොනවා කිව්වත්, මගේ හිත කැඩිලා තියෙන්නෙ.. මං යනවා.."      බින්දුගෙ  ආදරේ අලුත්වැඩියා කරන්න, කොල්ලො හැම එකාම උදව් බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ මගෙන්..  ඒත් ඉතිං උදව්වක් කරන්න ඕන කෙළෙහිගුණයක් දන්න එකෙකුට.. බින්දු කියලා  කියන්නෙ කිසිම කෙලෙහිගුනයක් දන්නැති බත්කූරෙක් කියලා බන්ටි දැන් දන්නවා..  නිරෝෂිව මට පාව දීලා කතා කිරීමම මැදැයි උගේ හැදියාව තේරුම් ගන්න..                                               ****************************      සුපුරුදු  විදියට දවස ගෙවිලා ගියත්, මොකක්දෝ ලොකු අඩුවක් මගේ හිත වටේම රැදිලා  තිබ්බා.. මගේ ළගින් ඉදපු හැමෝම එයාලගෙ ප්‍රශ්න පත්තර බන්ටිගෙ ඔලුව උඩින්  තිබ්බට, බන්ටිගෙ ප්‍රශ්නයකට උත්තර හොයන්න ඒ කාටවත් වෙලාවක් තිබ්බෙ නෑ..  එහෙම වෙලාවක් තිබ්බත් ඒ ලැබෙන උත්තර බන්ටිට හරියන්නෙත් නෑ..     "හෙට දවස ගැන සංතෝසෙන් හිතන්න.. ඒ සංතෝසෙ අතරෙ නෙත්මි ඉන්නවා කියලත් හිතන්න.."     මේ  වෙනකොට ඔය වචන ටික ලක්ස වාරයක් විතර මං එහෙටයි, මෙහෙටයි පෙරලල බලලා  තිබ්බා.. ඒ ඒ තනි වචන එකින් එක වෙන වෙනම අරගෙන මං තේරුම් ගන්න බැලුවා.. ඒත්  මගේ හිත සැනසෙන විදියෙ උත්තරයක් ඒ වචන ඇතුළෙ තිබ්බෙ නෑ.. ඇත්තටම මං මෙච්චර  දවසක් බලන් හිටියෙ නෙත්මි කතා කරයි කියලා.. වැඩිය ඕන්නෑ.. එයා මට අරන්  දීපු ෆෝන් එකත් මං ඔන් කරලා තිබ්බා.. ඒත් වෙනද වගේ දවසට හැට හැත්තෑව ගානෙ  මිස් කෝල් ඇවිල්ලා තිබුණෙත් නෑ..ඒ දේ මගේ හිතට ගෙනාවෙ කියන්න බැරි තරම්  ලොකු අඩුවක්.. හැමදේම සීයට සීයක් හරියට තිබ්බත්, මේ අඩුවෙලා තියෙන දශම ගාන  අර සීයම කපලා දාලා තිබුණා.. මේ බල්න ඉදිල්ලෙ අන්තිම සීමාවත් ඉක්මවලා ගියාට  පස්සෙ, මං නෙත්මිගෙ නම්බර් එක ඩයල් කරා.. හුගාක් වෙලා රින්ග්ස් ගියාට  පස්සෙ, එහා පැත්තෙන් කවුරු හරි ෆෝන් එක ගත්තා.. ඒත් ඒ ආපු කටහඩ නෙත්මිගෙ  නෙමෙයි.. ඒක පිරිමි කටහඩක්..     </blockquote>

Verification: Winadiyakata thappara keeyak tibeda?

Top Bottom