Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="crazybuddy" data-source="post: 13223065" data-attributes="member: 326070"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-6u18TS9kV9Q/T137E4cZVpI/AAAAAAAABf4/beLRVlYMMpk/s1600/03.png" target="_blank"><img src="http://1.bp.blogspot.com/-6u18TS9kV9Q/T137E4cZVpI/AAAAAAAABf4/beLRVlYMMpk/s1600/03.png" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a>[FONT=&quot]හුදෙකලාව  තුළ මා තනිකර දමමින් තවත් දින කිහිපයක් ගෙවී ගියේය. ඒ ගෙවුණු සෑම දිනකම  දුලාජ් අයියා මා දකිනු රිසියෙන් දිනකට කිහිප වරක්ම බැල්කනියේ හා ජනේලයේ හිස  පොවනු මම දිටිමි. ඔහු දුටු සැනින් මා කළේ කාමරයට වැදී සැගව ගැනීමය. නමුත්  දින සති ගෙවී යද්දී ඒ කඩවසම් සොදුරු රුව මා සිතට එබිකම් කිරීමට පටන් ගත් කල  මම නොසන්සුන් වූයෙමි.[/FONT] [FONT=&quot][/FONT][FONT=&quot]මා වඩාත්ම බියපත් වූයේ මගේ වෙනස බාහිර ලෝකයට පෙනේවි කියාය.[/FONT]   [FONT=&quot]“එක්සෑම් ඉවර වෙලත් ගොඩදවසකින් දුලාජ් මේ පැත්තෙ ආවෙ නෑ.”[/FONT]     [FONT=&quot]දිනක් සවස මා පිරික්සන අටියෙන් රුවන් මල්ලී කීවේය. මම එය නෑසුන සේ බිම බලා උන්නෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඒ ළමයට වැඩ ඇති පුතා. සීතා කිව්වා මේ ටිකේ ගෙදර ආවෙත් රෑ වෙලා කියලා.”[/FONT]      [FONT=&quot]එය  සත්‍යයක් නොවේ. සෑම සවසකම හය හමාර, හත පමණ වද්දී ඒ ගැඹුරු නෙත්සර  සැදැල්ලෙන් පායා ඒ. මට යන්තම් සිනාවක් නැගුණි. ඒ දුටු රුවන් මල්ලීගේ මුහුණේ  ඉරියව් වෙනස්ව ගියේය. අප අධීක්ෂණය නොකළ නැන්දා තවත් දොඩමළු විය.[/FONT]      [FONT=&quot]“සීතා දැන් හරියට පුතන්ඩියට මගුල් හොයනවලු...”[/FONT]      [FONT=&quot]“සීතා ඇන්ටිටත් පිස්සුනේ.. ඕකට කෙල්ලො හත අටක්ම ඇති..”[/FONT]    [FONT=&quot]රුවන්  මල්ලී ඒ කළේ නැන්දාට පිළිතුරු සැපයීමක් නොව මට වචනවලින් දමා ගැසීමකි.  සැබැවින්ම එය අසා මසිත තදට රිදුනි. කාමරයට යෑම සදහා මම නැගිට ගත්තෙමි.  නමුත් ඔහු පුටුව දොරට හරස් කළේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“ආ.. මේ කතා කරනකොටම ඇවිත් ඉන්නෙ..”[/FONT]      [FONT=&quot]නැන්දාගේ හඩට අප දෙදෙනා එකවිටම මිදුලට එබී බැලුවෙමි. පැමිණ උන්නේ දුලාජ් අයියාය.[/FONT]    [FONT=&quot]“අම්මේ... දැන් දකින්න තියෙන අමාරුව.”[/FONT]      [FONT=&quot]රුවන් මල්ලී ඔහුව පිළිගත්තේ එසේ කියමිනි. නමුත් ඒ ඇස් යොමුව තිබුණේ මා දෙසටය.[/FONT]      [FONT=&quot]“අද ටිකක් කලින් ආවා.. ඒකයි ඇවිත් යන්න ආවෙ..”[/FONT]    [FONT=&quot]“උඹ දැන් ඕටී කපුටෙක් කියලා ආරංචියි.”[/FONT]    [FONT=&quot]දුලාජ් අයියා කී දෙය නෑසුණ විලස මල්ලී වෙනතක් කීවේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“එහෙම තමයි හලෝ.. මේ කාලෙ නිදහසේ හම්බ කරලා තියාගන්න ඕනෙ. බැන්ද කාලෙක නිදහසේ ගෙදර ඉන්න පුළුවන් එතකොට..”[/FONT]      [FONT=&quot]“ඒ කියන්නෙ උඹට බඳින්න අදහසකුත් තියෙනවා.”[/FONT]    [FONT=&quot]“නැතුව.. නැතුව.. දැන් විසි පහත් ලැබුවනේ.. පවුල් පන්සල් වෙන්න කාලෙ හරි..”[/FONT]      [FONT=&quot]ඉතින් ඔවුන් බොහෝ වේලා දොඩමළු වූහ. මා කළේ නැන්දා ළඝ දැවටී ඒවාට සවන් දීමය.[/FONT]      [FONT=&quot]“අන්කල්ගෙ රට යන වැඩේ කොහොමද ඇන්ටි.... ඒක හරියයිද.?”[/FONT]    [FONT=&quot]බොහෝ වේලාවකට පසුව මා නොදැන උන් කරුණක් දුලාජ් අයියා නැන්දාගෙන් විමසීය. මම කුතුහලයෙන් යුතුව නැන්දා දෙස බැලිමි.[/FONT]      [FONT=&quot]“ඒක තව සති දෙක තුනකින් හරි යයි පුතා..”[/FONT]    [FONT=&quot]ඇය  පිළිතුරු බැන්දේ බොහෝ කල්පනාබරවය. මාමා ජපානයට යන්නේ මාස තුනකට බවත්, එය  ඔහුගේ ආයතනික අවශ්‍යතාවක් බවත් මා දැනගත්තේ ඔවුන්ගේ කතාබහෙනි.[/FONT]      [FONT=&quot]“දුලාජ් මොකද කියන්නෙ, චෙස් අතක් අදිමුද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]රුවන් මල්ලී විමසද්දී ඔහු හිස දෙපසට සැලීය.[/FONT]      [FONT=&quot]“අද බෑ... මං හෙට එන්නං...”[/FONT]      [FONT=&quot]ඔහු  පිළිතුරු සැපයුවේ රුවන් මල්ලීට වුවද බලා උන්නේ මදෙසය. මම වෙනසක් නොදැනෙන  සේ කාමරයට රිංගා ගතිමි. තවත් පැය භාගයකින් පමණ පහළ මාලයෙන් ඇසුණු හඩ තුනී  වී ගිය නිසා දුලාජ් අයියා යන්නට ඇතැයි මට සිතුණි.[/FONT]    [FONT=&quot]*************************[/FONT]    [FONT=&quot]“අක්කා... ඔයා නිදිද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]රුවන් මල්ලී දොරෙන් එපිට සිට කෑ ගැසුවේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“නෑ මල්ලි... එන්න ඇතුළට...”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහු කාමරයට පිවිසියේ අතේ යමක් සඟවාගෙනය. මම ඔහු දෙස ඕනෑකමින් බැලිමි. පෙර වූ තරහ පෙනුම දැන් ඒ මුහුණේ නැත. ඔහු උන්නේ සිනාසෙමිනි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඇයි මල්ලි.?”[/FONT]      [FONT=&quot]ඔහුගේ හැංගිමුත්තං සෙල්ලම වටහාගත නොවුණු මගේ දෑස් විසල් විය.[/FONT]    [FONT=&quot]“අක්කට පුංචි තෑග්ගක්...”[/FONT]    [FONT=&quot]මෙතෙක් සඟවා උන් කුඩා පාර්සලය මදෙසට දිගු කළ ඔහු කීවේය. මම පුදුම වී බලා උන්නෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔයා විභාගෙ පාස් වෙලා ගොඩක් දවස් තමයි. ඒත් මට අදයි සල්ලි හම්බවුණේ..”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහු එය කී දුක්බර විලාසයට මට දුකක් දැනුණි. තවමත් ඔහු මදෙසට දිගුකරගෙන සිටි එම බෑගය මම අතට ගතිමි.[/FONT]      [FONT=&quot]“ගොඩක් ස්තුතියි මල්ලි... ඒත් මම ඔයාලගෙන් තෑගි බලාපොරොත්තු වුණේ නෑ. ඔයාලගෙන් ලැබෙන මේ ආදරේ මට හොදටම ඇති.”[/FONT]    [FONT=&quot]සිතාමතා  හැඬුවේ නැති වුවද ඔවුන්ගේ දයාබරත්වය ඉදිරියේ සිත තද කරගත හැකි වූයේ නැත. ඒ  පුංචි බෑගය පපුවට තුරුලු කරගත් මම ඇදේ පෙරළි හැඩුවෙමි. මා ළගින් ඉඳගත්  මල්ලී බොහෝ වේලා යනතුරු මහිස අතගෑවේය.[/FONT]      [FONT=&quot]“මට තේරෙනවා අක්කා.. අපි කවුරු හිටියත් නැන්දයි, සුදු මාමයි ඔයා ළග නැති අඩුව අපිට මකන්න බෑ.”[/FONT]      [FONT=&quot]ඒ හඩ බිදී ගිය නිසා මම හිස ඔසවා ඒ නෙතු දෙස බැලිමි. ඒවා රතුවට හුරු බොර පැහැයකට හැරී තිබිණි.[/FONT]      [FONT=&quot]“ඔයා දන්නවද..? අපේ අම්මා මටත් වඩා ඔයාට ආදරෙයි. ඒ ගැන හිතලවත් සතුටු වෙන්න.”[/FONT]      [FONT=&quot]එය  ඇත්තක් වුව ද හිත සතුටින් තැබීමට හැකි වූවා නොවේ. මට කොතෙකුත් තාත්තා  සිහිපත් විණි. ඔහුගේ අහිංසක ලෝකයේ එකම පැතුම වූයේ මගේ සතුට පමණක්මය. බොහෝ  අසීරුවෙන් හැඩුම තදකරගත් නමුදු ඉකිබිදුම සගවා ගැනීමේ වෑයම අසාර්ථක විණි.  මදෙස තවත් මොහොතක් බලා උන් රුවන් මල්ලී ඇදෙන් නැගිට්ටේය.[/FONT]      [FONT=&quot]“අඬන්නෙ නැතුව ඕක දිගෑරලා බලන්න අක්කා.. ඔයා කැමති වෙයි.”[/FONT]      [FONT=&quot]එසේ  කී ඔහු යන්නට ගියේය. කඳුළු පිසලූ මා ඇඳෙන් නොනැගිටම ඒ පාර්සලය ලිහා  බැලුවෙමි. ඔහු කීවා සේම එය දුටු පමනින් මසිත ඇදී ගියේය. එහි වූයේ තනි  වීදුරු කැටයමක් තුළ වූ බුදුහාමුදුරුවන්ගේ සන්සුන් ප්‍රතිමාවකි. එයටම අයත්ව  තිබූ විද්‍යුත් අයිතමය මත එම ප්‍රතිමාව තබා මම ස්විචය ක්‍රියාත්මක කළෙමි.  විවිධ වර්ණයන්ගෙන් යුත් එළියක් වීදුරු කැටය හරහා ගමන් කර ඒ බුදුරුව ආලෝකමත්  කළේය. මෙතෙක් හැඩූ මසිත එම දසුනෙන් නිවී සැනහුණි.[/FONT]      [FONT=&quot]**************************[/FONT]      [FONT=&quot]දිනක් නැන්දා කුස්සියට වී කේක් එකක් සාදමින් උන්නාය. මම ඈ අසල තිබූ පුටුවකට බර වී මොහොතක් බලා සිටියෙමි.[/FONT]      [FONT=&quot]“ඇයි දූට මෙහෙ පාළුයිද...?”[/FONT]      [FONT=&quot]නැන්දා එසේ අසන්නට ඇත්තේ මා අරමුණකින් තොරව ඇගිලි තුඩින් මේසයේ ඉරි අඳිමින් උන් නිසා වන්නට ඇත.[/FONT]      [FONT=&quot]“මට ජොබ් එකක් කරන්න ආසයි නැන්දා..”[/FONT]      [FONT=&quot]ඈ තිගැස්සී මදෙස බැලුවාය. මම සිනාසුනෙමි. නමුත් මගේ සිනාව හඩන්නට බැරිකමට වූ සිනාවක් වග ඇය තේරුම් ගන්නට ඇත.[/FONT]      [FONT=&quot]“අනේ රත්තරනේ... අපි කොහොමද ඔයාව රස්සාවකට අරින්නෙ..?”[/FONT]      [FONT=&quot]“මොකුත්ම නොකර මෙහෙම ඉන්නකොට මට ගෙදර මතක් වෙනවා.”[/FONT]      [FONT=&quot]මම ඇත්තම කීවෙමි. ඒ ඇසූ නැන්දාගේ දෑස් බොඳව ගියේය. ඈ බීටරය ක්‍රියා විරහිත කර පැමිණ මා ළගින් හිඳ ගත්තාය.[/FONT]      [FONT=&quot]“ලබන සතියෙ මාමා රට යනවා. මල්ලිත් ඉන්ටවිව් ගිය ජොබ් එක හරියයි වගේ. ඔයත් ගියාම මම තනියෙමනේ දෝණි..”[/FONT]      [FONT=&quot]ඇය මවක තරම් දයාබරිතව මහිස අතගා කියද්දී මසිත අසරණ විය. මම හැගීම් විරහිතව දෙනෙත් දුරකට පා කළෙමි.[/FONT]      [FONT=&quot]“හරි.. ඔයාගෙ පාළුව යන්න මං වැඩක් සෙට් කරන්නම්කො. සමහර විට අදම තීන්දු කරගන්න පුළුවන්..”[/FONT]    [FONT=&quot]මට ඈ වැටහුණේ නැත. යමක් සිතේ සඟවා අමුතු බැල්මක් හෙළූ ඈ නැවතත් සිය කාර්යය කරන්නට ගත්තාය.[/FONT]      [FONT=&quot]“ඇයි නැන්දා කේක් හදන්නෙ..? මොකක් හරි විශේෂයක්ද.?”[/FONT]      [FONT=&quot]“අද හවසට මගේ යාළුවෙක් එනවා...”[/FONT]    [FONT=&quot]නැන්දා  සිය යෙහෙලියක ගැන ඔය කීවාමය. ඉතින් මා පුදුම විමි. නමුත් ඇය වැඩ කරන  හුරුබුහුටි ආකාරය දුටු මට ඒ පිළිබඳ කිසිවක් අසන්නට අමතක විය. වැඩ අවසන් කළ ඈ  තැටියක ඇතිරූ මිශ්‍රණය විදුලි පෝරණුවට දැමුවාය.[/FONT]      [FONT=&quot]“දෝණි කේක් හදන්න දන්නවද....?”[/FONT]      [FONT=&quot]“නිකං බටර් කේක් හදන්න පුළුවන්. ඒත් වැඩිය බෑ.”[/FONT]    [FONT=&quot]“මම කියලා දෙන්නම්කො වෙලාවක.”[/FONT]      [FONT=&quot]ඈ කුමක් හෝ කියා දෙන්නේ ඇගේ වැඩ වලට මා සම්බන්ධ කර ගන්නේ මගේ තනිකම පාළුව දුරලීමට බව මා දනිමි.[/FONT]      [FONT=&quot]“අම්මේ... රූපිකා ආන්ටි පළාතම සුවඳයි..”[/FONT]      [FONT=&quot]නහයත් දෙපසට විහිදුවමින් විකට ස්වරූපයක්  මවාගෙන කුස්සියට පැමිණියේ දුලාජ් අයියා ය.[/FONT]    [FONT=&quot]“අපි මේ කේක් එකක්  හැදුවා පුතා..”[/FONT]    [FONT=&quot]“රායිට්... බේක් වෙනකල් මම ඉන්නම්..”[/FONT]      [FONT=&quot]පසෙක තිබූ ප්ලාස්ටික් පුටුවක් ඇද ඉඳගනිමින් ඔහු කීවේය. එයට නැන්දාගේ මුවේ හසරැල්ලක් නැගුණි.[/FONT]    [FONT=&quot]“කොල්ලො මං මේ උඹෙන් අහන්නමයි හිටියෙ.”[/FONT]      [FONT=&quot]නැන්දා යමක් කීමට ගොස් නැවතී මගේ මුහුණ දෙස විපරමෙන් බැලුවාය. නමුත් දුලාජ් අයියා ප්‍රශ්නාර්ථ රැඳි දෑසින් ඈ දෙස බලා උන්නාය.[/FONT]    [FONT=&quot]“අහන්න ඇන්ටි ඕන දෙයක්..”[/FONT]      [FONT=&quot]“කොල්ලා මේ දවස්වල හවසට හවසට බැල්කනියෙ ගැවසෙනවා වැඩියි වගේ.”[/FONT]      [FONT=&quot]ඔහුගේ හොරය නැන්දාට හසුවී ඇති සෙයකි.[/FONT]    [FONT=&quot]“මම මේ දවස්වල අලුත් ප්‍රොජෙක්ට් එකකට තරු රටා අධ්‍යනය කරනවා.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහු ඇඟටපතට නොදැනී බොරුවක් කීය. මම සිනාව තදකරගෙන උනිමි.[/FONT]      [FONT=&quot]“හවස හය හත වෙද්දි කොහෙද තරු රටා...? ඊටත් තරු පායන්නෙ අපේ ගෙවල් පැත්තෙයෑ..”[/FONT]    [FONT=&quot]නැන්දාගේ කතාවට අප තිදෙනාටම සිනා නැගුණේ එකවිටය.[/FONT]      [FONT=&quot]“ආන්ටිලාගෙ පැත්තෙන් පායන්නෙ තරු නෙමෙයි හඳ.”[/FONT]      [FONT=&quot]සිනාව මධ්‍යයේ වුවද ඒ කතාවට මා තිගැස්සී ගියේය.[/FONT]      [FONT=&quot]“ඔහොම යමුකො.... අපිත් ඉන්නෙ අල්ලපු වැටේනෙ. හැබැයි පුතේ තරු පායනවා බලන්න ගිහින් අන්තිමට උඹට තරු පෙනෙයිද දන්නෑ.”[/FONT]      [FONT=&quot]“බලමු.. කෝ..”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහු එසේ කීවේ තාලයට ඇද පැදය. මම ඒ කතාවට සම්මාදන් නොවී මුනිවත රැකිමි.[/FONT]      [FONT=&quot]“ඒක නෙමෙයි දරුවො. කේක් එක දැනුයි දැම්මෙ. තව පැය භාගයක්වත් ඉන්න වෙයි. ඉඳලා කාලා යනවද, නැත්තං මං අපේ දෝණි අතේ කෑල්ලක් එවන්නද..?”[/FONT]      [FONT=&quot]දුලාජ්  අයියාගේ මුවේ සිනාවක් විවර වෙද්දී මසිතට චකිතයක් දැනුණි. මා මෙතෙක්  ඔවුන්ගෙ නිවසට ගොස් තිබුණේ නැත. නැන්දා මාව පත් කළේ සුලුපටු අපහසුතාවයකට  නොවේ.[/FONT]      [FONT=&quot]“අපේ ගෙදරටත් හඳ පායනවා නම් මං දැන් ගෙදර යන්නම්කෝ..”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහු නැන්දාටත් ඇසක් වසා ඇසිල්ලකින් නැගිට ගියේය. මම ඔහු ගිය මග දෙසට නෙත් යොමා උනිමි.[/FONT]      [FONT=&quot]“පිස්සු කියෙව්වාට ඌ හරිම හොඳ කොල්ලා. පුංචි කාලෙ ඉඳලම අපිට හරිම ලැදියි..”[/FONT]      [FONT=&quot]නැන්දා මදෙස බලා කියද්දී මම ඒ රුව සිතින් මවා ගතිමි.[/FONT]      [FONT=&quot]“ඌ ඔය හඳ කියලා කිව්වෙ දෝණිට..”[/FONT]      [FONT=&quot]නැන්දාත්  එය වටහා ගැනීම පිළිබඳව මට දැනුනේ ලැජ්ජාවකි. ඕ මගේ රතුව ගිය මුහුණ දෙස බලා  සිනාසුණා ය. මුහුණ සඟවාගත් මම සෙමෙන් අඩි තබා ගොස් නතර වූයේ උඩුමහලේ මගේ  කාමරයේ ය. ඇදේ ඉඳගත් මා විවර වූ ජනෙල් පියන් අතරින් දුලාජ් අයියාගේ  බැල්කනිය දෙස බැලිමි. විශ්වාස කළ මැන. ඔහු දුරින් හිඳ වුව සෘජුව බලා උන්නේ  මා දෙසය. සිතට දැනුණ අපහසුතාව වළක්වා ගැනීමට අවැසි වූ නිසා මා එක් ජනෙල්  පියනක් වදා දැමුවෙමි. නමුත් සුළු මොහොතකින් අනෙක් ජනෙල් පියන හරහා ඇතුළට ආ  යමක් අල්මාරියේ හැපී බිම නතර විය. එය සුදු පැහැ කොළ ගුලියකි.[/FONT]      </blockquote>

Verification: Haya warak paha keeyada? (haya wadi kireema paha)

Top Bottom