Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="crazybuddy" data-source="post: 13223143" data-attributes="member: 326070"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-7qMM95ngNHo/T2Jb3p1rHGI/AAAAAAAABho/NtT1801GYQM/s1600/05.png" target="_blank"><img src="http://4.bp.blogspot.com/-7qMM95ngNHo/T2Jb3p1rHGI/AAAAAAAABho/NtT1801GYQM/s1600/05.png" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a>[FONT=&quot]එදින උදෑසනම ආහාර ගෙන මම මල්ෂාලාගේ නිවසට යෑමට සූදානම් වූයෙමි. නමුත් මා එහි යෑමට පාර නොදන්නා නිසා යා යුතු වූයේ නැන්දා හෝ මල්ලී සමග ය.[/FONT]   [FONT=&quot]“නැන්දා... ඔයා එනවද මාව එහෙට ගිහින් දාන්න.?”[/FONT]    [FONT=&quot]කුස්සියේ වැඩක නිරතව උන් ඈ කරා ගොස් මම විමසුවෙමි. ඇය මොහොතක් කල්පනා කළාය.[/FONT]  [FONT=&quot]“හෙට මාමට ගෙනියන්න ඇඳුම් ලැස්ති කරන්නත් තියෙනවා දෝණි. මං එක්ක චූටි පුතා එවන්නං.”[/FONT]   [FONT=&quot]“නැන්දා කෝ මල්ලි...?”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔය කාමරේට රිංගගෙන ඉන්නෙ. ගිහින් කතා කරන්නකො.”[/FONT]  [FONT=&quot]“එහෙට යන්න ගොඩක් වෙලා යනවද.?”[/FONT]  [FONT=&quot]“නෑ.. දූ.. බස් එකේ ගියොත් පැය කාලක්, විනාඩි විස්සක් විතර යයි. ත්‍රීවිල් එකක ගියොත් විනාඩි දහයෙන් එහේ.”[/FONT]    [FONT=&quot]කුමක්දෝ නුහුරු හැඟීමක් සිත වසා පැතිරෙද්දී මම රුවන් මල්ලී මොයා ගියෙමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“මොකටද බස්වල ගාටන්නෙ... මං ඔයාව මගේ බයිසිකලේ ගිහින් දාන්නං.”[/FONT]  [FONT=&quot]ඔවු විධානයක් දුන්නේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“මල්ලිට කරදරයක්ද.?”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඇයි අහන්නෙ.? තනියෙම යන්න දන්නවද.?”[/FONT]  [FONT=&quot]ළගකදී හිඳ ඔහුට වචනයක් වැරදුණොත් තරහා එයි. එනිසා මම කිසිවක් නොකියා නිහඬව උන්නෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“හලෝ මේ.. පිස්සු කියවන්නෙ නැතුව ගිහින් කෑම කන්න.. මම ඇඳුමක් දාගෙන එන්නම්.”[/FONT]  [FONT=&quot]මගේ තැතිගත් මුහුණ දැක ඔහුට දුක සිතුනා වන්නට ඇත. ඒ වෙස් පෙරළිය ගැන මට සිත යටින් සිනා නැඟුනි.[/FONT]    [FONT=&quot]“දෝණි මං ඉඳිආප්ප හැදුවා. මේක කාලා යන්න.”[/FONT]  [FONT=&quot]මම කුස්සියට යන විට නැන්දා මට කෑම බෙදා අවසන් ය. එතරම් බඩගින්නක් තිබුණේ නැතත් ඒ ප්‍රණිත සුවඳ සමග මම ඉඳිආප්ප හත අටක් කෑවෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“අක්කා කාලා ඉවරනං යමු. මං රෙඩී.”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඇයි ඔයා කන්නෙ නැද්ද.?”[/FONT]    [FONT=&quot]“මට බඩගිනි නෑ. ඇවිත් කන්නම්.”[/FONT]    [FONT=&quot]මම නැන්දා දෙස බැලිමි. ඇය ද වටහාගත නොහැකි බැල්මෙන් මල්ලී දෙස බලා උන්නා ය.[/FONT]    [FONT=&quot]“මං එහෙනම් ගිහින් එන්නම් නැන්දා.”[/FONT]    [FONT=&quot]“හරි දෝණි... ගොඩක් පරක්කු වෙන්න එපා.. මං දවල් වෙලා මල්ලිව එහෙට එවන්නං.”[/FONT]    [FONT=&quot]නැන්දාට සමු දුන් අප දෙදෙනා මල්ලීගේ මෝටර් බයිසිකලයෙන් පාරට පැමිණියෙමු.[/FONT]    [FONT=&quot]“මේ වෙලාවට ගිහින් වෙලා වැඩි නැද්ද අක්කා..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“ටිකක් කලින් ගියාම කලින් එන්න පුලුවන්නෙ.”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඒක හොඳයි.. ඒත්.....”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහු කතාව අතරමග නතර කළේය. සුළං පාරේ වේගයට එය නෑසේවි යැයි බියෙන් මම කන්දීගෙනම උන්නෙමි. එතරම් සෙනඟක් නොගැවසුණ රූස්ස ගස් සහිත මං පෙතේ දී මල්ලී සයිකලය අයිනට කර නතර කළේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“වක්කඩේ කැඩුවා වගේ ඔයාගෙ විස්තර හැම එකක්ම එයාලට කියන්න එපා.”[/FONT] [FONT=&quot]මම අසා උන්නෙමි. ඔහු එදා ද මල්ෂා ගැන අනතුරු ඇඟවීම් කළාය.[/FONT]      [FONT=&quot]“අනික හෙට අපේ තාත්තා යන දවසනේ. එහේ එනවා කියලා පොරොන්දු වෙන්න එපා.”[/FONT]  [FONT=&quot]එම කතාවේ යටි අරුතක් වේ යැයි මට මොහොතකට සිතුණි. මම ඔහුගේ දෑස් පිරික්සිමි. ඔහු වහා බිම බලා ගත්තාය.[/FONT]  [FONT=&quot]“අපි යමු.”[/FONT]  [FONT=&quot]ඔහු සයිකලය පණ ගන්වා ගද්දී මම ඒ උරහිස් තදින් අල්ලා ගතිමි. ඉන් පසු අප නතර වූයේ කළු පැහැ විසල් ගේට්ටුවක් අබියස ය. එහි අභ්‍යන්තරයේ වූ ගාම්භීර දෙමහල් නිවස උඩවත්ත ඇන්ටිලාගේ යැයි අසා මම පුදුම විමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“මේ තමයි ගේ. මම ඇතුළට එන්න ඕනද අක්කා.?”[/FONT]  [FONT=&quot]“අනේ මල්ලි යමු.. මට බයයි.”[/FONT]    [FONT=&quot]මට නොදැනිම ඔහුගේ අතක් අල්ලා ගැනුණි. සිනාසුණු මල්ලී නැවතත් සයිකලය පණ ගන්වා හෝන් කළේය. මොහොතකින් ගේට්ටුව විවර වූයේ කෙටි සායකින් හා අත් නැති ටී ෂර්ටයක් ඇඳ උන් මල්ෂා අතිනි. රුවන් මල්ලීගේ දැස් වරක් දෙකක් ඇගේ කෙටි ඇඳුම පුරා දිව යනවා මම දුටිමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“බයිසිකලේ ඇතුලට දාන්න අයියා. ඔයාලා එනකල් අපේ අම්මත් බලාගෙන ඉන්නෙ. යමු.”[/FONT]    [FONT=&quot]“මට ඇතුළට එන්න බෑ මල්ෂා. ඔන්න මගේ අක්කව පරිස්සමින් බලාගන්න හරිද.?”[/FONT] [FONT=&quot]මාව මල්ෂාට භාරදුන් රුවන් මල්ලී බයිසිකලය හරවා ඒ විසල් ගේට්ටු පියන් අතරින් නොපෙනී ගියේය. මම මොහොතක් ඔහුගේ වදන් සිතින් ප්‍රතිරාවය කළෙමි.[/FONT]      [FONT=&quot]“අක්කා ඇයි බය වෙලා. යමු ගෙට.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඇගේ සුරතේ වෙලී මම ඒ දෙමහල් මැදුරට පය තැබිමි. එවිටම වාගේ උඩවත්ත ඇන්ටීගේ මුහුණ ප්‍රධාන ද්වාරයෙන් මතු විය.[/FONT]    [FONT=&quot]“ගුඩ් මෝනිං දූ. ඔයා එනකල් අපේ කෙල්ල පාන්දර ඉඳලා බලන් ඉන්නවා.”[/FONT]    [FONT=&quot]මම සිනාසී ඇගේ අතක් අල්ලා ගනිද්දී ඇය මාව නිවස තුළට කැඳවාගෙන ගියේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“අක්කි... පාඩම් කරන්න කලින් කාලා ඉමු.”[/FONT]    [FONT=&quot]“අනේ නංගා... මම කාලා ආවේ.. ඔයා කාලා එන්නකො.”[/FONT]  [FONT=&quot]“මෙයත් උදෙන්ම කාලා ඉන්නෙ.”[/FONT]    [FONT=&quot]එයට පිළිතුරු දුන්නේ උඩවත්ත ඇන්ටීය. නංගී මාව පහළ මාලයේ මැද වූ තරමක් විශාල කාමරයකට රැගෙන ගියාය. එහි පොත්පත් තැන තැන දමා බොහෝ අපිලිවෙළ ස්වරූපයක් දිස් විය.[/FONT]    [FONT=&quot]“මේ තමයි මගේ ස්ටඩි රූම් එක. අපි දෙන්නට පාඩම් කරන්න වෙන්නෙ මෙතන.”[/FONT]    [FONT=&quot]එසේ කියන අතරතුර ඇය මේසය මත වූ පොත් මිටියක් පසෙකට තල්ලු කර දමා ඉඩකඩ ලබා ගත්තාය. එය පුටු හයකින් සමන්විත තරමක් විශාල බිත්තර හැඩැති මේසයකි. කාමරය වටේ වේවැල් රාක්කයක් හා විශාල පොත් කබඩ් දෙකක් විය. ඉන් එකක පියන් වීදුරුවලින් නිම වී තිබිණි. අපිළිවෙල ලෙස පරිහරණය කර තිබුණ ද ඒවා මිල අධික ගෘහභාන්ඩ බව බැලූ බැල්මට පෙනුණි. කාමරය තුළ තරමක පුස් ගඳක් තිබූ නිසා මම අනවසරයෙන්ම එහි ජනෙල් පියන්පත් විවර කළෙමි. පොළොව මට්ටමේ සිටම බොහෝ උසට නිමවා තිබූ එම ජනෙල් දොරක් ලෙස පැති කොරිඩෝවට විවර වුණි.[/FONT]    [FONT=&quot]“මේ මේසෙ උඩ තියෙන පොත් මොනවද නංගා.?”[/FONT]  [FONT=&quot]“මෙතන එකවුන්ට්, ඉකෝන්, බී.එස්... පොත් ඔක්කොම තියෙනවා.”[/FONT]    [FONT=&quot]“එතකොට කබඩ්වල... අර රැක් එකේ...?”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඒවායෙත් පොත් තමයි. ක්ලාස්වල ටියුට්, ඉස්කෝලෙ පොත් එහෙම තියෙනවා.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඇය බොහෝ සැප සම්පත් මැද අපිළිවෙලට හැදී වැඩුණු යුවතියක බව මම අනුමාන කළෙමි. මෙවන් කලබලකාරී අපිළිවෙළ පසුබිමක් තුළ සිත එකඟව පාඩම් කටයුතු කිරීම කෙසේවත් කළ නොහැක්කකි.[/FONT]  [FONT=&quot]“මට හෙට ක්ලාස් එකට යද්දි කරගෙන යන්න හදිස්සි වැඩක් තියෙනවා අක්කා. අපි ඒක කරලා ඉවර වෙලාම අලුතෙන් වැඩ පටන් ගනිමු.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඕ ගිණුම්කරණ නිබන්ධනයක් දිග හරිමින් කීවා ය. එහි වූයේ ගිණුම්කරණ අනුපාත සම්බන්ධ ගණන් වගයකි. ඇයට ඒවා විසඳන ආකාරය කියාදුන් පසු පැයක් පමණ කාලයක් ඇතුළත ඇය එම වැඩය අවසන් කළාය.[/FONT]    [FONT=&quot]“ආ.. දෙන්නා, වැඩ කරන ගමන් මේ බිස්කට් කාලා තේ බොන්න.”[/FONT]  [FONT=&quot]ට්‍රේ එකක් අප අසලින් තැබූ උඩවත්ත ඇන්ටී අපට බාධා නොවන සේ වහා එතනින් නික්ම ගියාය.[/FONT]    [FONT=&quot]“නංගි අපි පාඩම් කරන්න කලින් මේ මේසෙ උඩයි, කබඩ්වලයි තියෙන පොත් ටික පිළිවෙලකට අස් කරමුද.? මෙහෙම තියෙද්දි පොත් හොයා ගන්නත් අමාරුයිනෙ.”[/FONT]  [FONT=&quot]“අනේ කොච්චර අස් කළත් හැමදාම හැඩිවෙනවා. මට ඕවා කරන්න තේරෙන්නෙ නෑ.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඇය එසේ කීවේ මහා කරදරකාරී ස්වරූපයකිනි. එය දුටු මට ක්ෂණිකව රුවන් මල්ලී කියූ කතාව සිහි විය.[/FONT]    [FONT=&quot]“එහෙනං මං අස් කලාට කමක් නැද්ද.?”[/FONT]  [FONT=&quot]මෙහි පැමිණි පළමු දිනම ඇයගේ අවසරයෙන් තොරව පොත් කබඩ් අස් කිරීම නොහොබිනා කමක් යැයි සිතූ මම ඇසුවෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“අනේ අක්කා ලොකු උදව්වක්. පුළුවන් නම් අස් කරලා දෙන්න. අපේ අම්මත් හැමදාම මට බණිනවා සේරම ඇදලා දාලා කියලා.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඉතින් ඇගේ අවසරය හා උදව්ව මත මා පළමුව මේසය මත තිබූ පතේ විෂයන්වලට වෙන් කළෙමි. දෙවනුව කබඩ්වල වූ පොත්පත් ද එළියට ගෙන ඒවාද එසේ බෙදා පංති පොත් හා පාසල් පොත් වෙන වෙනම තට්ටුවලට ඇතිරුවෙමි. ඉන් හිතුවාට වඩා කළඑළියක් සේම ඉඩකඩක් ද ලැබුණි.[/FONT]  [FONT=&quot]“නියමයිනෙ අක්කා. මුළු රැක් එකම හිස් වුණා. වීදුරු කබඩ් එකෙත් තට්ටු දෙකම ඉතුරුයි.”[/FONT]  [FONT=&quot]හිස් වූ විශාල වේවැල් රාක්කය හා කබඩය පෙන්වා ඇය කීවාය.[/FONT]    [FONT=&quot]“වෙන කොහේවත් පොත් පත් තියලා නැද්ද ඔයා.?”[/FONT]    [FONT=&quot]මම අසද්දී ඇය මොහොතක් කල්පනා කළාය.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔව්නේ... කාමරයෙත් ටියුට් වගයක් තියෙනවා.”[/FONT]  [FONT=&quot]“ඒ ටියුට් ටික අරන් ඇවිත් මේ වේවැල් රාක්කෙ යටින් තියන්න. හැබැයි එතකොට තව තට්ටු දෙකක් හිස්.”[/FONT]    [FONT=&quot]“හරි අපි මැද එකේ පොත් බෑග් එක තියමු. ම්.. එතකොට උඩ එකේ...”[/FONT]    [FONT=&quot]ඇය මොහොතක් කල්පනා කරද්දී මම බිස්කට් එකක් අතට ගත්තෙමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“රායි..ට්! මතක් වුණා..”[/FONT]    [FONT=&quot]ඈ කලබලයෙන් මෙන් කාමරයනේ එළියට දිව ගියාය. ඇය එනතුරු මම තෙ එක අතට ගතිමි. ටික වේලාවකට පසු ඇය ආවේ පොත් බෑගය කරේ දමා තරමක සුරතල් වලස් පැටවුන් දෙදෙනෙක් ද කිහිලි ගහගෙනය.[/FONT]  [FONT=&quot]තේ බොන අතරතුර මම ඇගේ ක්‍රියාව දෙස බලා උන්නෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“මේක මෙතන...”[/FONT]    [FONT=&quot]කරේ හරහට දමන ආකාරයේ පාසල් බෑගය ඇය වේවැල් කබඩයේ දෙවන තට්ටුවේ පිළිවෙලකට තැබුවා ය. ඉන්පසුව රැගෙන ආ වලසුන් දෙදෙනා උඩම තට්ටුවේ හරි බරි ගසා ඉන්දෙව්වා ය.[/FONT]  [FONT=&quot]“ෂා... දැන් නම් නියමයි.”[/FONT]    [FONT=&quot]මම කීවෙමි. මා දෙස සිනාසී බැලූ ඇය ඉන් යමක් අලුතින් සිහිවූවා සේ නැවතත් කාමරයෙන් පිටතට දිව ගියාය. මම ඔරලෝසුව දෙස බැලිමි. මා මෙහි පැමිණ පැය දෙකහමාරකට අධික කාලයක් නික්ම ගොස් ඇත. එවළෙහිම මගේ දුරකථනයට කෙටි පණිවුඩයක් ලැබුණි.[/FONT]    [FONT=&quot]“බබා ඔයා ගෙදර එන්නෙ නැද්ද...?”[/FONT]    </blockquote>

Verification: Nawa warak dahaya keeyada? (Namaya wadi kireema dahaya)

Top Bottom