Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="crazybuddy" data-source="post: 13223147" data-attributes="member: 326070"> [FONT=&quot]එහි වූයේ එපමණකි. එතරම් සමීප ලෙස මා අමතන්නට අයෙක් මගේ මතකයේ නොවුණි. ඉතින් මා ප්‍රශ්නයක පැටලී ගතිමි.[/FONT]        [FONT=&quot]“තව ටිකකින් අපේ අම්මාට පිස්සු හැදෙයි.”[/FONT]        [FONT=&quot]එසේ කියා කාමරයට දිව ආ මල්ෂා වහා දොර වසා දැමුවාය.[/FONT]      [FONT=&quot]“ඇයි මේ...?”[/FONT]        [FONT=&quot]ඇය තරමක් පරණ රෙදි කැබලි කිහිපයක් හා එයාෆ්‍රෙෂ්නර් බෝතලයක් මේසය මත තබද්දී මම ඇසුවෙමි.[/FONT]      [FONT=&quot]“පොත් ටිකයි කබඩ්වල ඇතුළයි අස් කරලා ඉවරනේ. දැන් දූවිලි ටික පිහලා අතුගාලා දාමු.”[/FONT]        [FONT=&quot]ඇය දැන්  මටත් වඩා උනන්දුවෙන් කාමරය අස්පස් කරන අයුරු මම ආශාවෙන් බලා උන්නෙමි. අප  දෙදෙනා එහි වූ අන්තිම දූවිලි පොදත් ගසා දමා කාමරය අතුගාද්දී උඩවත්ත ඇන්ටි  දොරට තට්ටු කළාය.[/FONT]      [FONT=&quot]“කෙල්ලො දෙන්නා මොනවද මේ දොරත් වහගෙන කරන්නෙ...?”[/FONT]        [FONT=&quot]“ගිහින් දොර අරින්න නංගි...”[/FONT]      [FONT=&quot]“පිස්සුද දැන්ම අරින්න බෑ.. තව වැඩ ටිකක් තියෙනවා.”[/FONT]        [FONT=&quot]ඇය කාමරයේ තුළ සිටම උඩවත්ත ඇන්ටිව හරවා යැව්වාය.[/FONT]      [FONT=&quot]“ඔයාගෙ කාමරේ කොහෙද තියෙන්නෙ..?”[/FONT]        [FONT=&quot]“උඩ තට්ටුවෙ... යමුද...?”[/FONT]      [FONT=&quot]ඇය මහත් උනන්දුවෙන් විමසද්දී මම ඊට එකඟ විමි.[/FONT]        [FONT=&quot]“දැන්ම දොර අරින්න බෑ.. අම්මව පුදුම කරන්න ඕනි. අපි මේ පැත්තෙන් යමු.”[/FONT]      [FONT=&quot]විවරව තිබූ  පැති දොරෙන් කොරිඩෝවට පිවිසි ඇය නැවත තවත් දොරකින් නිවස තුළට පිවිසියා ය.  මමද ඒ මනරම් මැදුරේ සිරි නරඹමින් ඇය පසුපස ගියෙමි. ගෙයි මැද කොටස හරහා ගිය  අප වක්‍රාකාර පඩිපෙළින් උඩු මහළට පිවිසියෙමු. එය නවීන ගෘහභාණ්ඩ කැටයම් තිර  රෙදි ආදියෙන් සංකලනය වූ වෙනස්ම ලෝකයකි.[/FONT]        [FONT=&quot]“මේ පැත්තෙ..”[/FONT]        [FONT=&quot]පහළ මාලයද  පෙනෙන ආකාරයෙන් නිවමා තිබූ පෙදෙසේ අත් වැට අල්ලාගෙන යන අතරතුර ඇය කීවාය. මම  විස්මලන්තයේ අතරමං වූ ඇලිස් මෙන් ඒ මග ඔස්සේ ඇදුනෙමි.[/FONT]        [FONT=&quot]ඇය මාව  කැඳවාගෙන ගිය විසල් කාමරය සුවපහසු බඩු භාන්ඩ වලින් අනූන වුවද ඇගේ අධ්‍යනය  කාමරය මෙන්ම අපිළිවෙළය. දිනක මෙය ද පිළිවෙළකට සකසා දිය යුතු යැයි සිතා මම  නිහඩව උන්නෙමි.[/FONT]      [FONT=&quot]“අර පෙන් හෝල්ඩර් එකක් නේද..?”[/FONT]        [FONT=&quot]ඇගේ පියන්  තුනේ අල්මාරිය උඩ හරහට වැටී තිබූ පෑන් රදවනය පෙන්වූ මම ඇසිමි. “ඔව්” යැයි  කියා හිස වැසූ ඇය කණ්නාඩි මේසය ඉදිරිපිට තබා තිබූ පුටුවට නැග එය පහළට  ගත්තාය.[/FONT]        [FONT=&quot]“අපරාදෙනේ මේක නිකං දාලා තියෙන්නෙ. හරි ලස්සනයි. අපි මේකත් පහළට ගෙනියමු.”[/FONT]        [FONT=&quot]මා එය රෙදි කඩකින් පිස අතට ගනිද්දී මල්ෂා පුංචි කබඩක් ඇර මල් කූඩයක් එළියට ගත්තාය.[/FONT]      [FONT=&quot]“පරක්කු වෙනවා නංගි. විගහට යමු පහළට.”[/FONT]      [FONT=&quot]තවත් පමා නොවී මා පෑන් රඳවනය හා මල් කූඩය රැගෙන ඈ සමග පහළ කාමරයට ඇතුළු වුණෙමි.[/FONT]      [FONT=&quot]“පෙන් හෝල්ඩර් එක මේසෙන් තියලා මල් බන්ච් එක අර වීදුරු කබඩ් එක උඩින් තියන්න.”[/FONT]        [FONT=&quot]මම යෝජනා කරන පමාවෙන් ඇය එසේ තබා එයාෆ්‍රෙෂ්නර් බෝතලය කාමරය පුරා ඉදින ලදී.[/FONT]        [FONT=&quot]“දැන් නම් මේක ප්‍රොෆෙෂනල් ස්ටඩි රූම් එකක්.”[/FONT]          [FONT=&quot]මම ඇයට කීවෙමි.[/FONT]        [FONT=&quot]“ඒක නං ඇත්ත. දැන්නං මේකෙ ඉඳගෙන පාඩම් කරන්න ආස හිතෙනවා.”[/FONT]        [FONT=&quot]ඇය කීවේ සතුටින් ඉපිළෙමිනි.[/FONT]        [FONT=&quot]“හැමදාම උදේට ජනෙල් ඇරලා දාන්න. නැත්නම් පුස් ගඳ ගහනවා.”[/FONT]        [FONT=&quot]උදේ මෙහි තිබූ පුස් ගඳ සිහි වී මම කීවෙමි. ඇය වරදක් කළ එකියක සේ මදෙස බැලුවාය.[/FONT]      [FONT=&quot]“රූපිකා ආන්ටි ඔයාව මෙහෙ එවලා කළේ ලොකු පිණක්. ඔයා මුල් දවසෙම මාව වෙනස් කළා.”[/FONT]      [FONT=&quot]“එහෙම හිතන්න එපා නංගි. ඔයාම උත්සාහ කළොත් හැමදාම මේ විදියට නීට් එකට ඉන්න ඔයාට බැරි වේනනෙ නෑ.”[/FONT]      [FONT=&quot]ඇයට  කියද්දීම මගේ දුරකථනය නාද වන්නට විය. එහි සටහන්ව තිබුණේ රුවන් මල්ලීගේ  අංකයයි. මම එයට පිළිතුරු දෙද්දී මල්ෂා මෙතෙක් වසා තිබූ දොර විවර කළාය.[/FONT]        [FONT=&quot]“ඔයාගෙ වැඩ ඉවරද අක්කා.”[/FONT]      [FONT=&quot]රුවන් මල්ලීගේ දයාබර හඬ දුරකථනය ඔස්සේ ඇදී ආවේය.[/FONT]        [FONT=&quot]“ඉවරයි මල්ලි.. ඔයා දැන් එන්න.”[/FONT]        [FONT=&quot]“එන්න දෙයක් නෑ හලෝ.. මම ඇවිත් ගේට් එක ළග ඉන්නෙ. ඔයා එළියට එන්න.”[/FONT]      [FONT=&quot]ඔහු කියද්දී  මම පුදුම විමි. ඇමතුම විසන්ධි කර මම මල්ෂාව සෙවිමි. ඈ උඩවත්ත ඇන්ටීගේ  අතින් ඇදකාමරය දෙසට එමින් උන්නා ය. කාමරයේ ඇතුළත නෙත් විදාලූ ඇන්ටී  පුදුමයෙන් මල්ෂා දෙසත් මා දෙසත් බැලුවා ය.[/FONT]        [FONT=&quot]“උදේ මේක තිබුණෙ අපායක් වගේනේ... මට නම් අදහගන්නත් බෑ.”[/FONT]        [FONT=&quot]නංගී ආඩම්බරයෙන් බලා හිඳිද්දී උඩවත්ත ඇන්ටී මගේ දෝතම තද කර අල්ලා ගත්තාය.[/FONT]        [FONT=&quot]“ඔයා නං ගෙදරකට පහනක් පුතේ..”[/FONT]      [FONT=&quot]ඇය ඉන් බොහෝ දේ අදහස් කළාය. නමුත් මා ඒ පිළිබඳ වැඩිදුර සිතීමට උනන්දු නොවූයේ රුවන් මල්ලී මා එනතුරු බලා හිඳින නිසාවෙනි.[/FONT]        [FONT=&quot]“මේ මං තනියම කරපු දෙයක් නෙමෙයි ඇන්ටි. නංගිත් උදව් වුණා.”[/FONT]        [FONT=&quot]“අපොයි.. මං දන්නෙ නැද්ද මෙයාගෙ පිළිවෙල ගැන. ළගින් ගියොත් පළාතක්ම වැනසිලා.”[/FONT]        [FONT=&quot]ඇය මල්ෂාට ඇද කරමින් කීවාය.[/FONT]        [FONT=&quot]“මං දැන් යන්න ඕන ඇන්ටි. මල්ලි ඇවිත් ගේට් එක ළග ඉන්නවලු.”[/FONT]        [FONT=&quot]මගේ කතාවට ඔවුන් දෙදෙනා මුහුණින් මුහුණ බලා ගත්හ. එහි සටහන්ව තිබුණේ මා ඉක්මනින් යෑම පිළිබඳ අකමැත්තයි.[/FONT]        [FONT=&quot]“ඔයාටත් එක්ක කෑම ලෑස්ති කළා දුව... මල්ලිටත් එන්න කියන්න කාලා යන්න පුළුවන්..”[/FONT]        [FONT=&quot]මල්ලී මෙහි පැමිණිමට එතරම් කැමැති නැති බව දන්නා නිසාවෙන් මම එය මග හැරිමි.[/FONT]      [FONT=&quot]“අක්කා හෙටත් එනවා නේද.? මට ක්ලාස් තියෙන්නෙ හවස් වරුවෙ.”[/FONT]      [FONT=&quot]මා සමග ගේට්ටුව තෙක් එන අතරතුර මල්ෂා විමසුවාය. හෙට මාමා රට යන බැවින් මෙහි නොඑන්නැයි රුවන් මල්ලී කළ ඉල්ලීම මට සිහි විය.[/FONT]      [FONT=&quot]“මම අනිද්දා එන්නං නංගි. හෙට අපේ මාමා රට යනවනේ..”[/FONT]        [FONT=&quot]ඇය එයට හිස සැලුවේ අකමැත්තෙනි. මම ඇයගෙන් සමුගෙන පාරට පිවිසෙද්දී රුවන් මල්ලී ගේට්ටුව අභියස බයිසිකලය නතර කරගෙන උන්නේය.[/FONT]        [FONT=&quot]“මොනවද අක්කා මෙච්චර වෙලා කළේ..? මං මෙතනට ඇවිත් පැය භාගෙකටත් වැඩියි.”[/FONT]        [FONT=&quot]ඔහු මා දුටුවනම බොරු අමනාපයක් මවා ගත්තේය. මම නිහඬවම බයිසිකලයට නැග ඉඳගතිමි.[/FONT]        [FONT=&quot]“ඉතිං මල්ලි ඇතුළට එන්න එපැයි..”[/FONT]        [FONT=&quot]“පිස්සුවටයෑ..”[/FONT]        [FONT=&quot]එසේ කියූ ඔහු බයිසිකලය පාරට ගත් වේගයට මා විසිවී යන්න තරම් විය. මම ඔහුව තදින් අල්ලා ගනිද්දී තම වරද වැටහුණා මෙන් ඔහු වේගය බාල කළේය.[/FONT]        [FONT=&quot]“අද එකෙක්ට නිවාඩු..”[/FONT]        [FONT=&quot]මල්ලි එක්වරම කියූ එම කතාව මට වැටහුණේ නැත. මම මඳක් කල්පනා කළෙමි. මගෙන් ප්‍රතිචාරයක් නොවූ නිසාදෝ මල්ලී කතාව විස්තර නොකර උන්නේය.[/FONT]      [FONT=&quot]නිවසට පැමිණ  ඇඟ සෝදා ගත් සැනින් නැන්දා බත් බෙදා මටත් මල්ලීටත් ගෙන දුන්නාය. කෑම කන  අතරතුර උඩවත්ත ඇන්ටිලාගේ නිවසට ගොස් කළ දෑ පිළිබඳව නැන්දාට විස්තර කරන්නට  මට සිදුවිය. රුවන් මල්ලී නම් එය අසා සිටියේ අමනාපයෙනි.[/FONT]      [FONT=&quot]“ඔයා මොකටද එහේ දූවිලි පිහින්නයි, අස් කරන්නයි ගියේ.. ඔයා උඩලවත්තලගෙ සර්වන්ට් වෙන්නද හදන්නෙ..?”[/FONT]        [FONT=&quot]ඔහුගේ  ප්‍රශ්න කිරීම් හමුවේ මම නිහඬ විමි. මල්ලී දෙස අමනාපයෙන් බැලූ නැන්දා ඉවත  ගියාය. එසැනින්ම ටීපෝව මත තබා තිබූ මගේ දුරකථනයට කෙටි පණිවුඩයක් ලැබුණි.[/FONT]        [FONT=&quot]“කොහෙද ගිහින් හිටියෙ..? දැන්ද ආවෙ..?”[/FONT]        [FONT=&quot]එසේ අසමින්  පණිවුඩයක් එවා තිබුණේ උඩවත්ත ඇන්ටිලාගේ නිවසේ සිටියදී පණිවුඩය ලද  අංකයෙන්මය. මගේ මෙම නව අංකය දන්නේ සීමිත පිරිසක් බැවින් මෙසේ පණිවුඩ එවන  තැනැත්තා කවුදැයි අනුමාන කළ නොහැකි විය.[/FONT]        [FONT=&quot]“කවුද..?”[/FONT]        [FONT=&quot]මගේ  කල්පනාබර මුහුණ දුටු රුවන් මල්ලී විමසද්දී මම නොදන්නවායි ඇඟවීමට හිස සලා  ඔහුට දුරකථනය පෑවෙමි. ඔහු එම අංකය දෙස විපරමින් බලා මගේ මුහුණ දෙස ද නෙතු  යොමු කළේය. ඔහු යමක් පවසතැයි මා බලා උන්නද දුරකථනය මගේ ඔඩොක්කුවට දැමූ ඔහු  කුස්සියට පා නැගීය.[/FONT]        [FONT=&quot]කෑමෙන් අඩ  පැයකට පමණ පසු මම වික්ෂිප්ත සිතින් කාමරයට ගියෙමි. එසැනින් මා දුටුවේ ජනේලය  පාමුල වැටී තිබූ කොළ ගුලියකි. මම ගැහෙන සුරතින් එය විවර කළේ දුලාජ් අයියා  එවූවක් බව දැනගෙන ය.[/FONT]        [FONT=&quot]“මේ විදියට  සැරින් සැරේ කොළ විසි කරන එක ඔයාට ප්‍රශ්නයක් වෙයි කියලා හිතලයි  එස්.එම්.එස් කළේ. කෝ ඉතිං.. ඒවටත් උත්තර නෑනෙ.. ඔයා උත්තර එවනකල් මං බලන්  ඉන්නවා මීනු..”[/FONT]        [FONT=&quot]මෙතෙක් සිත  දවාලූ පැනයට පිළිතුරු සොයා ගැනීමට එම පණිවුඩය ප්‍රමාණවත් විය. එසේ නම් මට  පනිවුඩ එවා ඇත්තේ ද දුලාජ් අයියා විසිනි. නමුත් ඔහු මගේ දුරකථන අංකය  සොයාගත් අයුරු මට තවමත් ගැටලුවකි.[/FONT]        <img src="http://3.bp.blogspot.com/-uC5uAJNkGCQ/T15HIA-h0GI/AAAAAAAABhE/cc30sG3nEU8/s1600/Mathusambandai.gif" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></blockquote>

Verification: Asuwa dahayen wadi kalama keeyada?

Top Bottom