Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="crazybuddy" data-source="post: 13223195" data-attributes="member: 326070"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-mtou-Q10VGk/T137KaR8xfI/AAAAAAAABf4/0wWeoT-0oBk/s1600/07.png" target="_blank"><img src="http://3.bp.blogspot.com/-mtou-Q10VGk/T137KaR8xfI/AAAAAAAABf4/0wWeoT-0oBk/s1600/07.png" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a>[FONT=&quot]මාමා විදෙස් ගතවී දින දෙකකින් පල්ලී නව රැකියාවේ වැඩ බාර ගත්තේය. ඉතින් නැන්දාත් මාත් ඒ විසල් නිවසේ තනි විමු. නමුත් මා දිනක් හැර දිනක් අනිවාර්යෙන්ම මල්ෂාට පාඩම් කියා දීමට උඩවත්ත නිවසට යන පුරුද්ද අතහැරියේ නැත.[/FONT]  [FONT=&quot]“දෝණි දැන් මල්ෂාත් එක්ක හරි එකතුයි නේද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]දිනක් මා සූදානම් වන විට නැන්දා විමසුවාය. උඩවත්ත ඇන්ටී ඇයට යමක් පවසන්නට ඇතැයි මම අනුමාන කළෙමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“නංගිට වැඩිය යාළුවො නෑනෙ නැන්දා. ඉතිං එයා මං එක්ක හැමදේම කියනවා.”[/FONT]    [FONT=&quot]“හැමදේම කිව්වෙ.. මොනවා ගැනද.?”[/FONT]    [FONT=&quot]ඇගේ පැනයට මම බිය විමි. මල්ෂා බොහෝ විට කීවේ පිරිමි ළමුන් සම්බන්ධ දේවල් ය. නැතහොත් ඇගේ පෙම්වතා පිළිබඳවය. ඒ විස්තර නැන්දා හා පැවසිය නොහැකි නිසා මම නිහඬව උන්නෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඇයි ඔයාලා කතා වෙන්නෙ අපිට කියන්න බැරි දේවල් ගැනද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“එහෙම නෑ නැන්දා.. සාමාන්‍ය විස්තර තමයි ඉතිං..”[/FONT]    [FONT=&quot]නමුත් ඈ එය පිළිගත්තේ නැත. උඩවත්ත ඇන්ටී නැන්දාගේ මිතුරිය නොවුනානම් මට ඈ සමඟ බොහෝ දේ පැවසිය හැකිව තිබුණි. මගේ කතාවෙන් නැන්දා හරහා උඩවත්ත ඇන්ටීට ආරංචි වුණොත් මල්ෂා මා හා උරණ වනු නියතය.[/FONT]    [FONT=&quot]“දූ මට මොනවා හරි හංගනවා. කමක් නෑ... කමක් නෑ... ගිහින් එන්නකො.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඒ අවසරයෙන් මා නැන්දාගේ දෙපා වැඳ පාරට පිවිසියෙමි. එවෙලෙහිම දුලාජ් අයියාගෙන් ඇමතුමක් ලැබුණි.[/FONT]  [FONT=&quot]“මීනු.. මට කම්මැලියි.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහු එය පැවසුවේ පොඩි දරුවෙකු මෙන් ය. මම සිනාසී අසා උන්නෙමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“ළමයො මොනවා හරි කියන්නකො. මට පාළුයිනෙ.”[/FONT]    [FONT=&quot]“මම ගමනක් යන ගමන් අයියා. මේ දැන් පාරෙ ඉන්නෙ.”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔයා කොහෙද යන්නෙ..? මාත් එන්නද ඔයා එක්ක යන්න..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඇයි ඔෆිස් එකේ වැඩ නැද්ද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“අද වැඩ නෑ වගේ තමයි හලෝ. අද බොසා නිවාඩු.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහුගේ කෙළිලොල් කතාබහ අසා ඉන්නට කම්මැලි නැත. ඇතැම් විට ඔහු කෙටි පණිවුඩයක් හෝ එවා මා හිනස්සයි.[/FONT]    [FONT=&quot]“මම යන්නෙ යාළුවෙකුගෙ ගෙදර. අයියා  වැඩ කරන්න දැන්.”[/FONT]  [FONT=&quot]“කළුතර හැදුන වැඩුණ ඔයාට කොහෙද කොළඹ යාළාවො..?”[/FONT]  [FONT=&quot]ඔහු මගේ සියලු විස්තරයන් නැන්දාගෙන් හෝ රුවන් මල්ලීගෙන් දැනගන්නට ඇත. ඉතින් විහිළුවකටවත් බොරුවක් කීමට නොහැකිව මම ලතවිමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“අයියා.. බස් එකක් එනවා. මම තියන්නම්.”[/FONT]  [FONT=&quot]දුලාජ් අයියාගේ බර සුසුම් හඩ දුරකථනය ඔස්සේ ගලා එද්දී මම එය විසන්ධි කළෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]උඩවත්ත ඇන්ටිලාගේ නිවසට ගොස් මට බොහෝ වේලා විදුලි සීනුව නාද කරන්නට සිදු විය. නමුත් ඒ ගේට්ටුව විවර වූයේ නැත. ඔවුන් කොහේ හෝ ගමනක් යන්නට ඇතැයි සිතා මම මල්ෂාගේ දුරකථනයට ඇමතුමක් ගතිමි. එයින් හැඟවුණේ ඇය තවකෙකු සමග ඇමතුමකට සම්බන්ධ වී ඇති බවකි. තවත් විනාඩි දහයක් පමණ එතන පමා වූ මා හැරී ඒමට මත්තෙන් තව එක් වරක් ගේට්ටුවට ගැසුවෙමි. ස්වල්ප වේලාවකින් මල්ෂා දුරකථනය අතැතිවම විත් එය විවර කළාය. සිතට සියුම් අමනාපයක් දැනුණමුත් මම එය පිට නොකර උන්නෙමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“ඇවිත් ඉඳගන්න අක්කා.. මම ඉක්මනට එන්නම්.”[/FONT]  [FONT=&quot]ඇය නැවතත් දුරකථන සංවාදයේ යෙදෙමින් ගොස් කාමරයට වැදී දොර වසා ගත්තාය. මා උඩවත්ත ඇන්ටී සොයා කුස්සියට පිය නැගුවෙමි. නමුත් ඈ එහි උන්නේ නැත. කීප වරක් හඬ නැගුවද ඇගෙන් ප්‍රතිචාරයක් නොවිණි. ඉතින් ඈ නිවසේ නැතැයි සිතා මම සෙටියට බර විමි. මල්ෂා පැමිණියේ තවත් පැය කාලකට පමණ අනතුරුව ය.[/FONT]    [FONT=&quot]“අනේ සොරි අක්කා.. මම පරක්කු වුණා නේද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඒකට කමක් නෑ.. කෝ අම්මා ගෙදර නැද්ද....?”[/FONT]  [FONT=&quot]“අම්මා ලොකු අම්මලගෙ ගෙදර ගියා. එනකොට හවස් වෙයි.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඈ බොහෝ ආසාවෙන් පැවසුවාය. මට ඈ ගැන සියුම් කලකිරීමක් දැනුණි.[/FONT]    [FONT=&quot]අම්මා නිවසින් පිටවූ වහාම ඇය පිරිමි ළමුන් සමග දුරකථන සංවාද අරඹා ඇත.[/FONT]    [FONT=&quot]“ගිහාන් අයියා එක්ක කතා කර කර හිටියෙ. එයා මගෙත් එක්ක තරහා වෙලා අක්කා.”[/FONT]  [FONT=&quot]“ඇයි ඒ....?”[/FONT]    [FONT=&quot]“මට ඊයෙ එයත් එක්ක කතා කරන්න බැරි වුණා.. ඒකට.”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඒ කියන්නෙ ඔයා හැමදාම එයත් එක්ක කතා කරනවද.?”[/FONT]  [FONT=&quot]“ඔව්. හැමදාම රෑට අම්මා නිදා ගත්තම කෝල් කරනවා. මගේ ෆෝන් එකෙන් නැත්නම් ගෙදර එකෙන්.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔවුන්ගේ ස්ථාවර දුරකථනයේ රිසිවරය [/FONT][FONT=&quot]“වෝකිටෝකි” එකක් මෙන් එහා මෙහා ගෙන යා හැකි වූවකි. ඇය ඉන් ඇමතුම් ගන්නවා දැක ඇති මම ඇගේ කතාබහ පිළිබඳ පුදුම නොවූයෙමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“ගෙදර එකෙන් අරන් ඩිලීට් කරලා තිබ්බම අම්මට හොයන්න බෑ. අනික තාත්තිට කතා කරන නිසා කොහොමටත් අපේ ගෙදර බිල වැඩියි.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඇය කතා කරන අතරතුර මට ක්ෂණිකව රුවන් මල්ලී සිහිවිය. මා මෙහි එන ප්‍රථම දිනයේදීම මල්ෂා පිළිබද අනතුරු ඇඟවීම් කළේය. එදින මා එය පිළිනොගත්තත් ඇය තරමක් කපටි කෙල්ලක බව මේ වන විට  ඔප්පු වී හමාරය. ඒ ආදරයේ ස්වභාවය විය හැකි යැයි සිතා මම එය ගැඹුරට නොසිතුවෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“අම්මා එන්න කලින් ගිහාන් අයියව යාළු කරගන්න ඕනි. අනේ අක්කා තරහා නැතුව ඔහොට ටිකක් ඉන්න. මම ආපහු කෝල් එකක් අරන් එන්නම්.”[/FONT]  [FONT=&quot]“එතකොට අද පාඩම් කරන්නෙ නැද්ද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“මේක සෙට්ල් කරගෙන පස්සෙ පාඩම් කරමු.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඇය පළමුව කෑලි කපන ලද කේක් එකක් හා බීම වීදුරුවක් මා ඉදිරියෙන් තැබුවාය. පසුව රූපවාහිනිය දමා දුරස්ථ පාලකය මා අතට දී කාමරයට වැදුණි. ඒ නුහුරු විසල් නිවසේ තනි වූ මා සිතේ වූ නොසන්සුන්තාව මග හරවා ගැනීමට රූපවාහිනී නාලිකා එකින් එක මාරු කරගෙන ගියෙමි. නමුත් බැලීමට තරම් යමක් එහි විකාශය වූයේ නැත. මම ගල් ගැසී බලා හිඳිද්දී රුවන් මල්ලීගෙන් කෙටි පණිවුඩයක් ලැබුණි.[/FONT]    [FONT=&quot]“අක්කා ඔයා මල්ෂාලගෙ දිහාද..? ගොඩක් පරක්කු නොවී ඉක්මනට ගෙදර යන්න. බුදු සරණයි!”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහුගේ ලෙන්ගතු වචන තනිව උන් මේ මොහොතේ මා සිතට තදින් වැදුණි. ඔහු රැකියාවට ගියද දිනපතාම වාගේ දුරකථන ඇමතුමක් හෝ කෙටි පණිවුඩයක් එවා තොරතුරු විමසයි. කිරීමට යමක් නොවූ නිසා මම ඔහුට තරමක් දිග ප්‍රති උත්තරයක් යැව්වෙමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“ඔයා ඉන්නෙ සතුටින් නෙවෙයි නේද අක්කා. නැත්තං අසනීපයක්ද.? එහෙනං ඉක්මනට ගෙදර යන්න.”[/FONT]    [FONT=&quot]මගේ පණිවුඩය ලද ඔහු තරමක් කලබල වී ඇත. ඔහුගේ මේ දරාගත නොහැකි තරම් වූ සොයුරු පෙම පිළිබදව මම පුදුම විමි.[/FONT]    [FONT=&quot]සුටූලයක් මත වූ නවකතා පොතක් මා ඇස ගැටුණේ ඒ මොහොතේ ය. ඉස්සර ගෙදර සිටිනා අවධියේ අම්මාගේත්, තාත්තාගේත් ගැටුම් අමතක කිරීමට මා භාවිතා කළ එකම ඖෂධය වූයේ නවකතා පොත් කියවීම ය. එකල ඇතැම් විට මා දිනකට පොත් දෙක තුන පවා කියවයි. නමුත් මෑතක කියවීමට තරම් පොතක් ලැබුණේවත් කියවීමට සුදුසු මානසිකත්වයක් තිබුණේවත් නැත. ඉතින් කලකට පසු හමු වූ ඒ නවකතාව මම ඉතා ආසාවෙන් කියවීමට පටන් ගතිමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“ආ.. ඔයාට පොතක් හම්බවෙලා නේද.? ඒක හොඳයි. මම හිතුවා ඔයා මට බැන බැන ඇති කියලා.”[/FONT]    [FONT=&quot]මල්ෂාගේ ඒ හඬ ඇසුණේ තවත් පැයකට පමණ පසුව වන්නට ඇත. ඒ වන විට මා පොතෙන් භාගයකට ආසන්න පිටු ප්‍රමාණයක් කියවා තිබුණි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔයාට අද පාඩම් කරන්න බැරි නම් මං ගෙදර යන්නම්.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඇගේ මුහුණ දෙස සෘජුව බැලූ මා විමසුවෙමි. ඇය මොහොතක් කල්පනා කළාය.[/FONT]    [FONT=&quot]“අම්මා ආවොත් බලයි ඇයි ඔයා නැත්තෙ කියලා.”[/FONT]    [FONT=&quot]මල්ෂාට අවැසිව ඇත්තේ මා අහේතුකව එහි රඳවාගෙන ඇගේ කාර්යය ඉටු කර ගැනීමටය. එවිට උඩවත්ත ඇන්ටී පැමිණිය ද ඇයට ප්‍රශ්නයක් නොවනු ඇත. නමුත් මා එය නොරිස්සුවෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“අම්මා එද්දි හවස් වෙයි කිව්වනේ. ඒක නිසා ඔයා නිදහසේ කෝල් කරන්නම. මං ගෙදර යන්නම්. අපේ නැන්දත් තනියෙමනේ.”[/FONT]  [FONT=&quot]කියවමින් උන් පොත පසෙක තැබූ මා නැගී උන්නෙමි. මල්ෂා මගේ දෑත් තද කර අල්වා ගත්තාය.[/FONT]    [FONT=&quot]“අනේ අක්කා අපේ අම්මටවත්, රූපිකා ඇන්ටිටවත් මොකුත් කියන්න එපා. මට මේ තියෙන නිදහසත් නැතිවෙයි.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඇගේ හැඬීම්බර හඩ මා සිතේ වූ තරහා නිවා දැමුවේය. මම සිනාසී හිස සැලුවෙමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“අක්කා මේ පොත අරන් ගිහින් කියවලා ගේන්න.”[/FONT]    [FONT=&quot]මා පසෙක තැබූ පොත මල්ෂා නැවතත් මා අතට දුන්නාය. මා එයත් රැගෙන මිදුලට බැස්සේ පැය ගණනක් නිකරුණේ නාස්ති වීම පිළිබදව පසුතැවිලි වෙමිනි.[/FONT]  </blockquote>

Verification: Dahaya deken beduwama keeyada?

Top Bottom