Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="crazybuddy" data-source="post: 13223289" data-attributes="member: 326070">  <a href="http://4.bp.blogspot.com/-GLnht3xAZYQ/T137KjyqS3I/AAAAAAAABf4/IJS47SAvyhk/s1600/10.png" target="_blank"><img src="http://4.bp.blogspot.com/-GLnht3xAZYQ/T137KjyqS3I/AAAAAAAABf4/IJS47SAvyhk/s1600/10.png" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a>[FONT=&quot]සෙනසුරාදා උදෑසන මා තරමක් වේලාසන අවදි වූයේ රුවන් මල්ලී සමග කළුතර යෑමට ඇති නිසාවෙනි. නැන්දාට නොකියා මෙම ගමන යෑමට මල්ලීට අවැසි වූ නිසා මමද කිසිත් නොකියා කරබා උන්නෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“දූත් අද මල්ලිගෙ යාළුවගෙ පාටි එකට යනවද...?”[/FONT]    [FONT=&quot]මා මුහුණ සෝදා එනවිට නැන්දා ඇසූ පැනයෙන් මම වික්ෂිප්ත විමි. අද ගමනට බොහෝ වේලා ගතව නිසා මල්ලී වේලාසනම බොරුවක් පවසන්නට ඇත.[/FONT]  [FONT=&quot]“ඔව් නැන්දා.. මල්ලිට තනියෙම යන්න කම්මැලියි කිව්වා.”[/FONT]    [FONT=&quot]මම පිළිතුරු දුන්නේ නැන්දාගේ මුහුණ මග හරිමිනි. ඈ සැක සිතුවා නොවේ.[/FONT]  [FONT=&quot]“මටත් පුතා කිව්වා, ඔයත් කම්මැලිකමේ ගෙදර ඉන්න එකේ එක්කන් යන්නද ඇහුවා.”[/FONT]    [FONT=&quot]“මං මල්ලි එක්ක ගියාට කමක් නැන්ද නැන්දා..?”[/FONT]    [FONT=&quot]සිතුවිලි පාලනය කරගත නොහැකි වද්දී මම ව්‍යංගයෙන් යමක් ඇසුවෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඒකට මොකද දෝණි. ඔයා ගිහින් එන්න... හැබැයි යාළුවො එකතු වුණාම චූටි පුතාට බොන්න දෙන්න එපා..”[/FONT]    [FONT=&quot]කිසිවක් නොදන්නා අසරණ ඈ එසේ කියද්දී මගේ දෑසට කදුළු පිරුණි. මෙවන්හිතකට වදනකින් හෝ බොරුවක් කිරීමට මල්ලී පෙළඹුනේ ඇයිදැයි සිතාගත නොහැකි ය.[/FONT]    [FONT=&quot]“අක්කා.. ඩෙනිමකුයි ටී ෂර්ට් එකකුයි දාගන්න.. බයික් එකේ යන්නෙ.”[/FONT]    [FONT=&quot]මල්ලී පහළ සිට කෑ ගැසුවේය. නැන්දා මහිස අතගා ඉවත යද්දී මම ඇදුම් මාරුකර ගතිමි. නිල්පාට ඩෙනිම් කලිසමට කළු ටී ෂර්ටයක් හැඳි මා පඩිපෙල බැස එද්දී මල්ලී සාලයේ පුටුවකට බරව උන්නේ ය. ඔහු දුටු මගේ දෑස් ඉබේටම විසල් වෙද්දී මල්ලීද පුදුමයෙන් මගේ හිසේ සිට පාදාන්තය තෙක් බැලුවේය. ඔහු ද මා මෙන්ම හැඳ උන්නේ නිල් පාට ඩෙනිමක් හා කළු ටී ෂර්ටයකි.[/FONT]    [FONT=&quot]“මේ මොකෝ මේ.. පාටි එකට යුනිෆෝම් එකක් තියෙනවද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]නැන්දා එසේ විහිළු කළේ අප දෙදෙනාම කතාකර එකම පාටින් හැඳි බව සිතා ය. නමුත් මෙය අහම්බයක් බව දැන උන්නේ අප දෙදෙනා පමණි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඒත් දූ... ඔයිට වඩා හොඳ එක් ඇන්දනං තමයි හරි..”[/FONT]    [FONT=&quot]මෙය උත්සව අවස්ථාවකට කිසිසේත් නුසුදුසු නිසා ඈ කීවාය. නමුත් මල්ලී ඊට එරෙහි විය.[/FONT]    [FONT=&quot]“විකාර කරන්න එපා අම්මා, මඟුල් ගෙදරකට වගේ යන්න ඕනෙ නෑ. ඕක හොදයි.”[/FONT]    [FONT=&quot]“හරි.. හරි.. දෙන්නා එහෙනම් පරිස්සමින් ගිහින් එන්නකො..”[/FONT]    [FONT=&quot]අප දෙදෙනාම බයිසිකලයට නැගුණේ නැන්දාගේ දෙපා වැඳීමෙන් අනතුරුවය. නැන්දාට බොරුවක් කියා මෙසේ යෑමට සිදුවීම ගැන සමාවෙන්න යැයි මම සිතින් අයැදිමි.[/FONT]    [FONT=&quot]ගාලු පාරට එනතෙක් එක වේගයට බයිසිකලය පදවාගෙන ආ මල්ලී එය අතුරු මාර්ගයකට දමා නතර කළේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“අක්කා.. කළුතරට බයික් එකේ යන්න ගියොත් අමාරුයි.. දවල් වෙද්දි අව්වත් සැරයිනේ.. අපි ඉන්ටර්සිටියෙ යමු.”[/FONT]    [FONT=&quot]“එතකොට බයික් එක..?”[/FONT]  [FONT=&quot]“මේ එහා පැත්තෙ මං දන්න තැනක් තියෙනවා. බයික් එක අපි එහේ දාලා යමු.”[/FONT]    [FONT=&quot]මල්ලීගේ යෝජනාව ගැන මං මඳක් සිතා බැලුවෙමි. බයිසිකලය කළුතරට යන තෙක් පදවාගෙන යෑම හා ආපසු ඒම නිසා මටත් වඩා අපහසුතාවට පත් වන්නේ මල්ලීය. ඔහු කීවා සේම ආපසු එන විට තද අව්වක් ද තිබිය හැක.එහෙයින් මම ඔහුගේ අදහසට එකඟ විමි.[/FONT]    [FONT=&quot]එම අතුරු පාරේ වූ ගරාජයකට බයිසිකලය දැමූ මල්ලී මා සමග බස් නැවතුම තෙක් ආවේය.[/FONT]  [FONT=&quot]“බයික් එක එතැන දැම්මට ප්‍රශ්නයක් නැද්ද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“නෑ.. ඒක කරන්නෙ මගේ යාළුවෙක්ගෙ අයියා කෙනෙක්.”[/FONT]    [FONT=&quot]අප දෙදෙනා කතා කරමින්ම ගොස් කළුතර කොළඹ අධිවේගී බස් රථයකට ගොඩ විමු. එහි වූයේ පෙම්වතුන් ජෝඩු දෙක්ක හා තවත් පුද්ගලයන් දෙදෙනකු පමණි. මගේ අත අල්ලා ගත් මල්ලී පසුපසම අසුනේ කෙලවරක අසුන් ගත්තේය. මමද ඔහු සමීපයේ ඉඳ ගත්තෙමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“අක්කා ඔයා අයිනට එන්න.”[/FONT]    [FONT=&quot]මල්ලී නැගිට මට අසුනේ කෙළවර පෑවේය. එහා ඉම තව දෙදෙනෙක් උන් නිසා මම ද ජනේලය අද්දරට ගියෙමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“ඇයි මට මෙතන දුන්නෙ..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“හේතු දෙකක් නිසා.. එක්ක ඔයාගෙ එහා පැත්තෙ හිටියෙ කොල්ලෙක්.”[/FONT]    [FONT=&quot]“අනික...?”[/FONT]    [FONT=&quot]“අනික තමයි.. උන් දෙන්නා දිහා බැලුවොත් ඔයා කරන් වෙන්න පුළුවන්.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහු පොඩි දරුවෙකු සේ කියා දෙද්දී මට සිනා නැඟුණි. පෙම්වතුන්ගේ ලෝකය බොහෝ දුරට සොඳුරු වන්නට ඇත. ඔවුන් වටපිට ගැන නිනව්වක් නොමැතිව තම තමන්ගේ ලෝකවල අතරමංව හිඳියි. මට මොහොතකට දුලාජ් අයියා සිහියට නැගුණි. මෙවන් අවස්ථාවක මා අබියස රුවන් මල්ලී වෙනුවට ඔහු උන්නා නම්.....[/FONT]    [FONT=&quot]“අක්කා මොනවද කල්පනා කරන්නෙ..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“මොකුත් නෑ..”[/FONT]  [FONT=&quot]මගේ සිත පිටතට විනිවිද පෙනෙන්නා සේ මට ලැජ්ජාවක් දැනුණි. මල්ලී ඉන් යමක් වටහා ගන්නට ඇත.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔයා දවසක මට ඔයාගෙ ගර්ල්ව මුණ ගස්වන්න..”[/FONT]    [FONT=&quot]මේ මොහොතේ සිතේ කොණකවත් නොවූ දෙයක් ක්ෂණිකව මගේ මුවින් පිට විය. මල්ලී දෑස් විසල් කර මදෙස බැලුවේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“මොකද එක පාරටම එයාව මතක් වුණේ..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“නෑ ඔයාලා දෙන්නත් යාළු වුණා නම් ඔයාටත් මේ අය වගේ ආදරයෙන් ඉන්න තිබ්බා.”[/FONT]  [FONT=&quot]අසුනේ එහා කොනේ වූ යුවල පෙන්වා මම කියද්දී මල්ලී දිගු හුස්මක් පිට කර හිස හේත්තුකර ගත්තේය.[/FONT]  [FONT=&quot]“මගේ හිත නැවතිලා තියෙන්නෙ වැරදි තැනක අක්කා..”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඒ කිව්වෙ..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“මං වෙලාව ආවම කියන්නං.. එතකල් අහන්න එපා..”[/FONT]    [FONT=&quot]“මට ඔයාව තේරෙන්නෙ නෑ මල්ලි.”[/FONT]    [FONT=&quot]මම ජනේලය ආවරණය කර තිබූ ඝන තිර රෙද්ද මදක් මෑත් කළෙමි. ඉන් බසය තුළ වූ අඳුරු ගතිය පහව ගියේය.[/FONT]  [FONT=&quot]“අක්කා.. ඔය කර්ට්න් එක වහන්න..”[/FONT]  [FONT=&quot]“ඇයි...?”[/FONT]  [FONT=&quot]මම පුදුමයෙන් මල්ලී දෙස බලද්දී ඔහු මගේ කර වටා අත යවා එය නැවත ආවරණය කළේය. පසුව ඒ අත එලෙසම මා උරහිස මත්තේ රැඳවිය.[/FONT]  [FONT=&quot]“අපි ආදරේ නොකලට කමක් නෑ. ඒත් ආදරේ කරන අයට බාධා කරන්න එපා.”[/FONT]  [FONT=&quot]බසය ආලෝකමත් වද්දී පෙම්වතුන් සියලු දෙනා නොරිස්සුම් සහගතව හැරී බැලුවේ මන්දයි මම වටහා ගතිමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“අක්කට එහෙන්ගේන්න දෙයක් තියෙනවද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]මල්ලී කතාව මාරු කළේය.[/FONT]  [FONT=&quot]“එක දෙයක් කියලා නෑ මල්ලි. ගේන්න පුළුවන්නං මං හැමදේම ගේනවා. ඒත්...”[/FONT]  [FONT=&quot]“බය වෙන්න එපා. ඒ ගේ අයිතිය තියෙන්නෙ ඔයාටනේ. ඉතිං හැම දෙයක්ම ඔයාට තමයි.”[/FONT]  [FONT=&quot]“වෙලාවකට හිතෙනවා බනින්න හරි අම්මවත් හිටියනං කියලා.”[/FONT]    [FONT=&quot]ජනේලයේ පුංචි හිඩැස අතරින් මම නෙතු දුරකට පා කළෙමි. මීට වසර දහයකට පෙර අතීතයට නැවත ඉගිල යා හැකි නම් යැයි මට මොහොතකට සිතුනි.[/FONT]    [FONT=&quot]“සුදු මාමා නැතිවුණ එක අපි අමතක කරමුකො. ඒත් ඔයාට ඔයාගෙ අම්මා නැතිවෙලා නෑනෙ අක්කා. එයා තාම ඉන්නවනේ.”[/FONT]  [FONT=&quot]“ඔව්.. අම්මා ඉන්නවා.. නමට විතරක්, ජීවතුන් අතර ඉන්නවා.”[/FONT]    [FONT=&quot]මම එය කීවේ අසිහියෙන් වගේය. මල්ලී මගේ උරහිස මත තිබූ අත තදකර මා ඔහු ළගට ළං කර ගන්නවා මට දැනුණි. හිස ඔසවා බලද්දී මගේ මෙන්ම ඔහුගේ නෙත්වල ද කදුළු ය.[/FONT]    [FONT=&quot]“නැන්දට වෛර කරන්න එපා අක්කා. එයා සමහර විට දැන් වෙච්ච දේවල් ගැන පසුතැවෙනවා ඇති. ලංකාවෙන් ගියෙත් අපිට මූණ දෙන්න බැරිකමට වෙන්න ඇති.”[/FONT]    [FONT=&quot]මල්ලී අම්මාව සාධාරණියකරණය කිරීමට උත්සාහ කළද මසිතේ නම් ඈ ගැන අනුකම්පාවක් ඇති වූයේ ම නැත. මසිත නිතරම කීවේ තාත්තාගේ මරණයට වගකිවයුත්තේ අම්මා කියාය.[/FONT]  [FONT=&quot]“අම්මා ඒ වගේ නපුරු උන් නැත්තං අදටත් මගේ තාත්තා ජීවතුන් අතර. එයා අපේ පවුල නැත්තටම නැති කළා මල්ලි.. නැත්තටම නැති කළා...”[/FONT]  [FONT=&quot]“මට ඔයාගෙ දුක තේරෙනවා අක්කා. නැන්දා අපේ තාත්තාගෙ එකම සහෝදරී වුණාට අපි හැමෝම එයාට වඩා ආදරේ කළේ සුදු මාමට.”[/FONT]  [FONT=&quot]බිමට බර කරගෙන උන් නෙතු ඔසවා මම මල්ලී දෙස බැලිමි. ඔහු මා වටා වූ ගහණය තවත් දැඩි කළේය. ඔහුගේ ඒ විසල් උණුසුම ගතට පමණක් නොව සිතේ ද ගැඹුරටම දැනුණි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔයාට තියෙන්නෙ සුදු මාමගෙ හැඩරුවයි, ගතිගුණයි තමයි..”[/FONT]    [FONT=&quot]එය නම් මා පුංචි කළ පටන්ම බොහෝ දෙනා කියූ කරුණකි. මම දෙනෙත් තදට වසා තාත්තාගේ රුව සිතින් මෙනෙහි කළෙමි.[/FONT]  </blockquote>

Verification: Hath warak paha keeyada? (hatha wadikireema paha)

Top Bottom