Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="crazybuddy" data-source="post: 13223294" data-attributes="member: 326070"> [FONT=&quot]ඉතින් කළුතරට එන  තෙක්ම අප අතර වැඩි කතාබහක් සිදු වූයේ නැත. මල්ලීගේ උණුසුමට මැදිව බසයේ එය  අතරතුර දෙවරක්ම දුලාජ් අයියාගෙන් ඇමතුම් ලැබුණි. අප යන ගමන පිළිබදව කිසිවක්  නොකී මා කෙටි සංවාදයකින් ඒවා නිම කළෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“හැමදේම හිතේ තියාගෙන ඉන්නෙ නැතුව කතාබහ කරලා තීරණයක් ගන්න අක්කා.”[/FONT]  [FONT=&quot]දුලාජ් අයියා දෙවනවර අමතා අවසානයේ මල්ලී කිවේය. මම ඊට කිසිත් නොකියා උන්නෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]කළුතරින් බැස අප දෙදෙනා ත්‍රීවිලරයක් ගෙන ඉතිරි දුර ගමන් කළෙමු. උඩවත්ත ඇන්ටී දුන් පන්ති ගාස්තුවෙන් මම එහි මුදල ගෙවා දැම්මෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔයාට සල්ලි කොහෙන්ද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“උඩවත්ත ඇන්ටි දුන්නා..”[/FONT]    [FONT=&quot]මල්ලීට වැඩිදුර  පිළිතුරු දීමට මසිත උනන්දු නොවූයේ සුපුරුදු වටපිටාව දැකීමෙනි. මීට මාස  කීපයකට පෙරාතුව වුවද මට සෙවණ සැදුවේ මේ ගස්කොළන්ය. මේ වටපිටාවය. මම ඒ ලබැඳි  වටපිටාවේ අතරමං වී ගතිමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“ඇයි මේ ගැහෙන්නෙ.. ආ.. අක්කා..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“සතුටට..”[/FONT]    [FONT=&quot]මම කීවේ නිවසේ  ගේට්ටුවේ වූ ලොක් එක පන්නා දමමිනි. කොළ වැටී දුර්වර්ණව තිබූ මිදුලත්, පාළු  පැහැ ගැන්වී තිබුණු නිවසත් දෙනෙතට අළුත් කදුළක් එක් කළේය. සර සර හඬ නඟන ඒ  වියළි කොළ මතින් පා තබා මම නිවස දෙසට ගියෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔයා නැතුවට ඔයාගෙ මල් පැල මැරිලා නෑ. මිදුල ටිකක් වල් වැදිලා විතරයි.”[/FONT]    [FONT=&quot]මල්ලී වත්තේ  හාත්පස නෙත් යොමා කීවේය. මම දෑස් විදා බැලුවෙමි. ඔහු කීවා සේම බොහෝ පැල  මලින් බරව තිබුණි. ඇතැම් විට එහා ගෙදර සිරිසේන මාමලා පැලවලට වතුර දැමුවා  වන්නට ඇත. මෙතෙක් පසුම්බියේ බහා තිබූ යතුර ගෙන මම දොර විවර කිරීමට උත්සාහ  කළ ද එය තරමක් අසීරු විය.[/FONT]    [FONT=&quot]“ගොඩක් කල් වහලා තිබුණ නිදා දොර හිරවෙලා අක්කා.”[/FONT]    [FONT=&quot]මල්ලී හැකි වෙර  යොදා එය විවර කරද්දී නිවස තුළින් පුස් ගඳක් හමා ආවේය. එය නාසයට අපුලක් ගෙන  ආවද දෙපා නතර නොවිණි. මම නිවසට ඇතුළුව එහි සියලු ජනෙල් දොරවල් හැර  දැමුවෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“හිතට හරි සැනසීමක් වගේම ලොකු දුකකුත් දැනෙනවා මල්ලි..”[/FONT]    [FONT=&quot]එසේ කියමින් මම සෙමින් අඩි තබා මගේ පුංචි කාමරයට පියමන් කළෙමි. මල්ලී ආරක්ෂකයෙකු සේ මා පසුපසම උන්නේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“මේ බිත්ති හතර  ඇතුළෙ මං ඕන තරම් අඩලා තියෙනවා. ඇති වෙනකල් හිනාවෙලා තියෙනවා. මගේ ජීවිතෙන්  භාගයක්ම ගෙවුණෙ මේ බිත්ති හතර ඇතුලෙ මල්ලි.”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඉදිරියටත් මේ බිත්ති හතර ඇතුළෙ ඔයාට හිනාවෙන්න පුළුවන් අක්කා.”[/FONT]    [FONT=&quot]මල්ලීත්, මමත්  හැකි පමණ වෙහෙස වී නිවසේ බඩු බාණ්ඩ මත තිබූ දූවිලි පිස දමා ඒවා පිරිසිදු  කළෙමු. පසුව මම මුළු නිවසම අතුගා දැමුවෙමු. එකල තාත්තා නිතර වාඩි වී ඈත බලා  උන් හාන්සි පුටුව නැවත්ත මා අතීතයට කැඳවාගෙන යෑමට වෙර දැරීය.[/FONT]  [FONT=&quot]“තවත් අඬන්න හේතු එකතු කරගෙන යන්න එපා අක්කා. කල්පනා නොකර වැඩ කරන්න.”[/FONT]    [FONT=&quot]මල්ලී ඉදල ගෙන  හැඩිව තිබූ මිදුල යාන්තමට සුද්ද කළේය. මමගිනිගොඩක් ගසා කොළ රොඩි ගිනි  තැබිමි. දැන් අතීතයේ තරමටම නැතත් නිවස බොහෝ දුරට කළ එළි විය.[/FONT]  [FONT=&quot]“දෝණි... දෝණි...”[/FONT]    [FONT=&quot]මිදුල ඉදිරිපසින්  ඇසුනේ සිරිසේන මාමාගේ බිරිය වූ අමරා නැන්දාගේ කටහඬය. මම අඩියට දෙකට පා තබා  හඬ ආ ඉසව්වට දිව ගියෙමි. මා දුටු ඈ පුදුමයෙන් කම්මුලේ අතක් තබා ගත්තාය.[/FONT]  [FONT=&quot]“කව්දෝ ආව සද්දයක් ඇහුණ නිසා කතා කළා මිසක දෝණි ආවයි කියලා නිච්චියක් තිබුණෙ නෑ.”[/FONT]    [FONT=&quot]“අමරා නැන්දෙ.”[/FONT]    [FONT=&quot]මිදුලේ සිටම මා අගේ දෙපා වඳිද්දී ඈ මගේ උරහිස් වලින් අල්ලා නැගිට්ටුවා ය.[/FONT]  [FONT=&quot]“අපේ කෙල්ල හැම වෙලේම දොණිව මතක් කරනවා. අද ඇවිත් ගියා කියලා දැනගත්තොත් පපුව පැලෙන්න යයි.”[/FONT]    [FONT=&quot]“බින්දු කෝ නැන්දෙ..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“පංති ගිහින්.. කවුද දෝණි මේ ඉලන්දාරියා..?”[/FONT]    [FONT=&quot]නිවස තුළින් මතු වූ මල්ලීව දුටු අමරා නැන්දා කලබල වූ වග ඒ මුහුණින්ම පෙනුණි. මම ඇය කැටුව නිවස තුළට ගියෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“අමරා නැන්දට මතක නැද්ද මේ අපේ මාමගෙ පුතානේ.. තාත්තගෙ මරණ දවස්වල ඇවිත් හිටියෙ..”[/FONT]  [FONT=&quot]“මට ඒ හැටි නිච්චියක් නෑ දරුවො.. මං හිතුවෙ දෝණි පෙළවහක් කරගෙන කියලා.”[/FONT]    [FONT=&quot]මම සිනාසී මල්ලී දෙස බලද්දී ඔහු බිම බලා ගත්තාය.[/FONT]    [FONT=&quot]“ගේ දොර එහෙම සුද්ද පවිත්‍ර කරලා තියෙන්නෙ දෝණි ආපහු මෙහේ පදිංචියට එන්නද..?”[/FONT]  [FONT=&quot]ඈ එසේ විමසන්නේ සුහදත්වයට මිස ඕපාදූප දැන ගැනීමේ වුවමනාවනේ නොවන වග විශ්වාසය. ඈ එදවස පටන් මට ඉතාමත් ලැදිය.[/FONT]  [FONT=&quot]“මේ දේවල් කොහොමටත් පාළු වෙන්න දෙන්න බෑ නැන්දෙ. මං ආපහු කවද හරි පදිංචි වෙන්නෙ මේ ගෙදර තමයි.”[/FONT]  [FONT=&quot]“අනේ වාසනාවන්.”[/FONT]    [FONT=&quot]මගේ කතාවට අමරා නැන්දාගේ මෙන්ම රුවන් මල්ලීගෙත් දෑස් දිදුලන්නට විය.[/FONT]    [FONT=&quot]“මං කෑම රත් කරලා ඉවරයි. යන්න කලින් මේ දරුවත් එක්ක ඇවිත් බත් ඩිංගිත්තක් කාලා යන්න.”[/FONT]  [FONT=&quot]මල්ලී ලැජ්ජවෙන් මෙන් නිවස තුළට යද්දී අමරා නැන්දා ඒ මග ඔස්සේ නෙතු දිවෙව්වා ය.[/FONT]    [FONT=&quot]“හරි පින් පාට ඉලන්දාරියා.. දෝණිට යසට කැපෙනවා.”[/FONT]    [FONT=&quot]“එයා මට වඩා බාලයි නැන්දෙ..”[/FONT]  [FONT=&quot]“ඒකට මක් වෙනවද..? ඒ හැටි වෙනසක් නැතිව ඇතිනේ..”[/FONT]    [FONT=&quot]මල්ලී සමග මා තනිව පැමිණි නිසා ඈ අප වරදවා වටහා ගන්නට ඇත.[/FONT]  [FONT=&quot]“අපේ සිරිසේනත් නිතරම මේ වත්ත පිටිය සුද්ධ කරලා ගස්වලට වතුර එහෙම දානවා. හැබැයි දැන් කීප දොහකින් අතුගාන්න බැරිව ගියා.”[/FONT]    [FONT=&quot]“නැන්දලට ගොඩක් පින්. එහෙනං මල්ලියි මායි එහෙට ගොඩවෙලා යන්න එන්නං.”[/FONT]  [FONT=&quot]ඈ සමග කතාවට වැටුණොත් ඉක්මනින් යෑමට නොලැබෙන බව දත් නිසා මම එසේ කීවෙමි. ඉතින් ඈ නැගිට යන්න ගියාය. [/FONT]  [FONT=&quot]තාත්තාගේ රාමු කළ  ඡායාරූපයක් හා මල්ෂාට පාඩම් කියා දීමට අවැසි වූ පොත් කිහිපයක් බෑගයක  දමාගත් මා ඒවා ඉදිරිපස දොර අබියස තැබිමි. නමුත් මල්ලී පෙනෙන්නට නොවීය.[/FONT]    [FONT=&quot]“මල්ලී...”[/FONT]  [FONT=&quot]“මං මෙහේ..”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහු හඬ ගෑවේ අම්මාගේත්, තාත්තාගේත් විසල් කාමරයේ ජනේලය අබියස හිඳය. අතීත මතකයන්ට අගුළු ලා මම එහි පිය තැබිමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔයා අර ඇන්ටිට කිව්වෙ ඇත්තද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහු ගැඹුරු හඬින් විමසද්දී මම පුදුම විමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“මොනවද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔයා ආපහු මෙහේ පදිංචියට එනවද.?”[/FONT]  [FONT=&quot]“හැමදාම මාමලට බරක් වෙන්න බෑනෙ මල්ලී. මං බැන්ද කාලෙක ආපහු මෙහෙ එනවා.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහුගේ දෑස් රුදුරු වෙස් ගත්තේය. ඒ දැඩි අත් යුග මා උරහිස මත්තේ තදට රැදෙද්දී මම ඒ නෙතු දෙස සෘජුව බලා උන්නෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“අහිංසක විදියට අපේ ගෙදරටම වෙලා හිටපු ඔයා හොරෙන් ප්ලෑන් කළේ ඕවද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“මොනවද..?”[/FONT]  [FONT=&quot]“අපිව දාලා යන හැටි.. ආ.. කියන්න අක්කා ඔයා අපිව තනිකරලා දාලා මෙහේ එනවද..?”[/FONT]  [FONT=&quot]“මං ඔයාලව අමතක කරන්නෙවත්, තනි කරන්නෙවත් නැ මල්ලි.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහු මා උරහිස් අතෑර නැවතත් ජනේලය සමීපයට ගියේය. මම ද පසුපස ගොස් ඔහුට ළං විමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“ඔයා වගේම මමත් මේ ගෙදරට ආසයි අක්කා.”[/FONT]  [FONT=&quot]“මං දන්නවා.”[/FONT]  [FONT=&quot]මා එය කීවා නොව  කියැවිණි. ඔහු කුඩා කල පාසල් නිවාඩුවක් ලද විගස කළුතර ඒමට වෙර දැරූ හැටි මට  අද ද මතකය. ලොකු මාමලා සමග සාමාන්‍යය දිනක මෙහි පැමිණියද නැවත යෑමට නොහැකි  යැයි කියමින් ඔහු කෑ මොර දෙයි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔයාට ඕන කරන දේවල් ගත්තනම් අපි යමු.”[/FONT]    [FONT=&quot]ක්ෂණිකව ඔහුගේ වෙස් පෙරළිනි. ඔහු කාමරයෙන් පිටතට එද්දී මම ද ජනෙල් දොරවල් සියල්ල වසා එළියට පැමිණියෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“අර නැන්දලාගෙ දිහා ගිහින් බත් කටක් කාලා යමු මල්ලි. හොඳ නෑනෙ. එයාලා බලාගෙන ඇති.”[/FONT]  [FONT=&quot]එයට විරෝධයක්  නොපෑ මල්ලී මා හා සමාන්තරව එහි ගමන් ගත්තේය. දහවල් ආහාරය ගැනීමෙන් අනතුරුව  වැඩි වේලා නොරැඳන අප දෙදෙනා ඉන් පිටත් විමි. බස් නැවතුම් පළෙන් වායු සමනය  කළ බස් රථයකට ගොඩ වූ මල්ලී මා ළං කොට හිඳ ගත්තා මිස කිසිත් දෙඬුවේ නැත.[/FONT]  [FONT=&quot]“ඔයා ඔය මගෙත් එක්ක තරහ වෙලාද..?”[/FONT]  [FONT=&quot]“නෑ...”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහුගේ කෙටි පිළිතුර නිසා මම ද නිහඩ විමි. බම්බලපිටියෙන් බැස බයිසිකලයට නැගි අපට සවස් වීමට මත්තෙන් නිවසට ළඟා වීමට හැකි විය.[/FONT]    <img src="http://3.bp.blogspot.com/-uC5uAJNkGCQ/T15HIA-h0GI/AAAAAAAABhE/cc30sG3nEU8/s1600/Mathusambandai.gif" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></blockquote>

Verification: Hath warak paha keeyada? (hatha wadikireema paha)

Top Bottom