Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="crazybuddy" data-source="post: 13223316" data-attributes="member: 326070">  <a href="http://3.bp.blogspot.com/-IbzWqRyJyDE/T137LZ0p-pI/AAAAAAAABf4/p7c3UgtA1hU/s1600/11.png" target="_blank"><img src="http://3.bp.blogspot.com/-IbzWqRyJyDE/T137LZ0p-pI/AAAAAAAABf4/p7c3UgtA1hU/s1600/11.png" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a>[FONT=&quot]එදින උදෑසන මම උඩවත්ත ඇන්ටිලාගේ නිවසට ගියේ දුරකථනයෙන් දුලාජ් අයියා හා කතා කරමිනි. ඒ දුටු මල්ෂා දුලාජ් අයියාගේ නම කියමින් මට විහිළු කිරීමට පටන් ගත්තාය.[/FONT]    [FONT=&quot]“දැන් ලව් එක නැගලා යනවා නේද.? බැල්කනියට වෙලා හොරෙන් බලනවා මදිවට පැය ගණන් කතාව.”[/FONT]  [FONT=&quot]“එහෙම දෙයක් නෑ නංගි.. දුලාජ් අයියා දවස් කීපයක් මගේ ෆෝන් එකට සල්ලි දැම්මා. මං ඒකට බැන්නා.”[/FONT]     [FONT=&quot]“අනේ පව්.. ආදරේටනේ දාන්න ඇත්තෙ. ඕකට බැනලා හරියනවද, තෑන්ක්ස් කරන්න එපෑය.”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඒත් මං ඒකට කැමති නෑ. ඒක මට බරක්.”[/FONT]  [FONT=&quot]මල්ෂාගේ ඇතැම් ගතිවලට මා කැමැති නොවූවද ඇය හා බොහෝ දේ කීමට මම පෙළඹී උන්නෙමි. ආශ්‍රය කිරීමට තරම් සමීප මිතුරියක නොමැතිකම සේම මල්ෂා ද ඇගේ පෞද්ගලික තොරතුරු මා හා පැවසීම එයට හේතු වන්නට ඇත. නමුත් පෙර දිනක රුවන් මල්ලී මල්ෂා ගැන දුන් අවවාදය ද මට මතක නැතුවා නොවේ.[/FONT]    [FONT=&quot]“මං ටක් ගාලා නාගෙන එනකල් අක්කා එයා එක්ක කතා කරන්නකො. අම්මද් උදේම ටවුමට ගියා.”[/FONT]  [FONT=&quot]කාමරයේ දොර මත වූ තුවායත් රැගෙන උරහිස මත දමාගන්නා අතරතුර ඇය කීවාය.[/FONT]    [FONT=&quot] “ෆෝන් එකේ සල්ලි ඉවරයි නංගා.. යන ගමන් දාගන්න ඕන.”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඒ කියන්නෙ සල්ලි ටික ඉවර වෙනකල්ම ඔයා එයාට බැන්නද..? ආ... මේකෙන් අරන් යාළු කරගන්න.”[/FONT]  [FONT=&quot]ඈ මා අතට දුන්නේ ඔවුන්ගේ නිවසේ දුරකථනයයි. නමුත් මම එය ප්‍රතික්ෂේප කළෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“එච්චර කතා කරන්න දෙයක් නෑ නංගා. ඔයා නාලා එන්නකො.”[/FONT]    [FONT=&quot]“ආඩම්බර නොවී එයාගෙ අංකෙ කියන්න අක්කා.”[/FONT]    [FONT=&quot]මම එය නොකී තැන ඈ මේසය මත තිබූ මගේ දුරකථනය උදුරා ගත්තාය. පසුව ඉන් බලා දුලාජ් අයියාට ඇමතුමක් ගන්නා සැටි මම ඔරවාගෙන බලා උන්නෙමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“හලෝ.. ඔය දුලාජ් අයියද..?”[/FONT]  [FONT=&quot]මල්ෂා දුරකථන මට දේවි යැයි බලා උනන්ද ඈ දුලාජ් අයියා සමග කතා කිරීමට පටන් ගත්තාය. සිතට කොතෙක් දුක දැනුණ ද කළ හැකි කිසිවක් තිබුණේ නැත.[/FONT]    [FONT=&quot]“මං මල්ෂා.. මීනු අක්කිගෙ යාළුවා..”[/FONT]    [FONT=&quot]ඈ බොරු සුරතලයක් මවා පාමින් කතා කරද්දී මම එය උදුරා ගැනීමට වෙර දැරුවෙමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“මෙන්න අක්කා බයවෙලා මං ඔයා එක්ක කතා කරනවට..”[/FONT]  [FONT=&quot]එසේ කියා රිසිවරය මා අතට පෑ ඇය නාන කාමරයට වැදී දොර වසා ගත්තාය.[/FONT]    [FONT=&quot]“හලෝ..”[/FONT]  [FONT=&quot]මගේ හඬ ඉකිබිඳුමක් සරි වෙන්නට ඇතැයි මට සිතුණි.[/FONT]    [FONT=&quot]“හෙලෝ... කවුද බබා ඒ කටර් එක..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“මල්ෂා.. මම පාඩම් කියලා දෙන නංගි..”[/FONT]    [FONT=&quot]“ම්.. ඔයාට වයස කීයද..?”[/FONT]  [FONT=&quot]ඔහුගේ පැනයෙන් මට තරහා නැගුණි. මල්ෂාගේ වයස ඔහුට කුමටද..?[/FONT]  [FONT=&quot]“ඇයි ඒවා අහන්නෙ..? ඔයාට මොකටද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“අම්මෝ.. තරහා ගියා නේද..? මං නිකමට ඇහුවෙ. සොරි...”[/FONT]    [FONT=&quot]“එයාට දහනවයයි.”[/FONT]    [FONT=&quot]අකැමැත්තෙන් වුව ද මම පිළීතුරු දුන්නෙමි. මල්ෂාගේ නැලවිලි කතාබහට ඔහු රැවටී ඇතුවා වන්නට ඇත.[/FONT]    [FONT=&quot]“මීනු.. මං මල්ෂා ගැන අහද්දි ඇයි ඔයාට තරහා ගියේ.. ආ බබා.. මට ඇත්ත කියන්න..”[/FONT]    [FONT=&quot]ඇතැම් විට එය ආදරය හා බැඳුණු ඊර්ෂීයාවක් වන්නට ඇත. නමුත් මෙතුවක් අප එළිපිට කතා නොකළ ආදරය යන මාතෘකාව අද ගැනීමට මම බිය විමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“මම දැන් තියන්නම් අයියා. අපි රෑ වෙලා කතා කරමු.”[/FONT]    [FONT=&quot]“මං බිස්කට් කනවා මීනු. ඔයාටත් එකක් දෙන්න.?”[/FONT]    [FONT=&quot]මා කී දෙය නෑසුණ විලස ඔහු දුරකථනය සමීපයට මුව තබා යමක් හපන හඩ ඇසුණි.[/FONT]  [FONT=&quot]“එපා.. ඔයා කන්න..”[/FONT]    [FONT=&quot]“එපා කියලා බෑ.. ඔයත් ටිකක් වැඩිපුර කාලා තව චුට්ටක් මහත් වෙන්න..”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඒ මොකෝ..”[/FONT]    [FONT=&quot]“තව චූට්ටක් මහත් වුණාම ඔයා තව ලස්සනයි.”[/FONT]    [FONT=&quot]“විකාර.”[/FONT]    [FONT=&quot]මම දුරකථනය තැබුවේ එසේ කීමෙන් අනතුරුවය. ඔහු නැවත වරක් එයට ඇමතුමක් ගනිද්දී මම එය විසන්ධි කළෙමි. තව මොහොතකින් මල්ෂා ඇඳුම් මාරු කර පැමිණියාය.[/FONT]    [FONT=&quot]“කතා කරලා ඉවරද..? මං හිතුවා තාම මල් කඩනවා ඇති කියලා.. හැබැයි අක්කෙ දුලාජ් අයියගෙනං මාර වොයිස් එක. අහගෙන ඉන්න ආස හිතෙනවා.”[/FONT]    [FONT=&quot]මම විසල් කරගත් දෙනෙතින් ඇය දෙස බලද්දී ඈ මගේ කෙහෙරැලි අවුල් කර සිනාසුනාය.[/FONT]        [FONT=&quot]දුලාජ් අයියා වැඩ කළ ශාඛාවක ගිණුම් වගයක් පරීක්ෂා කිරීඹට ඇතැයි කියා ඔහු සතියකට කෑගල්ල ශාඛාවකට මාරු කෙරුණි. ඉන් මසිත කොතෙක් දුක් ගත්තේද දැයි කියනවා නම් ඒ සතිය තුළ මා හරි හැටි කෑමක් බීමක් පවා ගත්තේ නැති තරම් ය. මසිත මඳක් හෝ සැනසුණේ විටින් විට රුවන් මල්ලී ගෙනත් දුන් නවකතා කියවීමෙනි.[/FONT]    [FONT=&quot]“මගේ මුලු අහසම අමාවකයි මීනු. ඇයි දන්නවද.? මේ ටිකේ මගේ අහසට හඳ පායන්නෙ නෑ. විශ්වයම නැතිවෙලා වගේ දැනෙනවා.”[/FONT]    [FONT=&quot]දුලාජ් අයියාගෙන් එම කෙටි පණිවුඩය ලැබුණේ මා ඇඳේ පෙරලී හුදෙකලාව උන් වෙලාවකය. මම සිතේ වූ නොසන්සුන්බව දුරලීම සඳහා කොළයක් හා පෑනක් සොයා යමක් ලීමට පටන් ගතිමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“මිතුරු දමේ ඉම පසු කරන්[/FONT]  [FONT=&quot]සහෝදරත්වය පරයමින්[/FONT]  [FONT=&quot]එහා ගියා වූ අපේ බැඳීමේ[/FONT]  [FONT=&quot]අරුත කුමක්දැයි නොදනිම්...[/FONT]    [FONT=&quot]ලෙන්ගතු වදනින් අමතමින්[/FONT]  [FONT=&quot]සිතේ පාළු බව දුරලමින්[/FONT]  [FONT=&quot]නිරන්තරයෙන් සිත අස්වසනා ඔබ[/FONT]  [FONT=&quot]කවුද කියා තව නොදනිම්...[/FONT]  [FONT=&quot]මැදියම් රැය නිදි වරමින්[/FONT]  [FONT=&quot]සිතිවිලි ලොව සැරිසරමින්[/FONT]  [FONT=&quot]සිටින විටදි ඔබේ රුව පමණක් මට[/FONT]  [FONT=&quot]සිහිවන්නේ ඇයි නොදනිම්...[/FONT]    [FONT=&quot]ඔබේ මිතුරියක් විලසින්[/FONT]  [FONT=&quot]ඔබේම නැගණිය විලසින්[/FONT]  [FONT=&quot]සදා ඔබ ළඟින් රැදෙන්න හැකිවෙද[/FONT]  [FONT=&quot]කියා තවම මම නොදනිම්..[/FONT][FONT=&quot]”[/FONT]    [FONT=&quot]එම නිසදැස ලියූ කොලය පොත් අතර රඳවා මා රුවන් මල්ලී සොයා ගියෙමි. ඔහු කාමරය අබියසම හිඳ කතා කළ ද ඔහු ඇසෙන මානයේ නොවී්‍ය. ඉතින් මං සෙමින් අඩි තබා එහි ඇතුළු විමි.[/FONT]  [FONT=&quot]බොහෝ පිරිමි ළමුන් හා සසදන කල්හී මල්ලී බොහෝ පිළිවෙල ය. ඔහුගේ කාමරය දෙස බැලීමෙන්ම ඒ බව මනාවට පැහැදිලි වෙයි. මම මල්ලීගේ ලියන මේසය අභියස හිඳ ඒ මත වූ නවකතා පොත් එකිනෙක පෙරළා බැලිමි. ඒ බොහෝමයක් මා කියවූ පොත් ය. විනිවිද පෙනෙන ෆයිල් කවරයක මල්ලීගේ දිගැටි අත් අකුරින් ලියූ පද පේලියක් විය. මම ඒ කොළය පිටතට ගතිමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔබට සිත ආදරේ කරයි[/FONT]  [FONT=&quot]දෙතොල ගොළු වී තිබේ...[/FONT]  [FONT=&quot]නැගුණු සෙනෙහේ කියනු බැරි වී[/FONT]  [FONT=&quot]මගේ සිත වේඳනා විඳී[/FONT][FONT=&quot]”[/FONT]  [FONT=&quot]එහි වූයේ ඒ පද පේළි හතර පමණි. මල්ලී පිටතට නොපෙන්නුවාට ඔහු කොතරම් දුකක් සිතේ සඟවාගෙන ඇත්දැයි මෙයින් වටහාගත හැක. එය තීබූ තැනින්ම තබා මම නැන්දා ළඟට ගියෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“දෝණි දන්නවද මාමා තව මාසයක් යන්න කලින් එනවලු.”[/FONT]    [FONT=&quot]නැන්දා සතුටින් ඉපිලෙමින් පවසද්දී ඒ සතුට මලානිකව තිබූ මසිතට ද දැනුණි. ඔහු නොමැතිව පසුගිය කාලයේ නිවසේ තිබූ අඩුව පැවසිය නොහැකි තරම් ය.[/FONT]    [FONT=&quot]“මාමා එන්න කලින් අපි තව මල් පැල ටිකක් එහෙම ගෙනත් මිදුල ලස්සන කරමු.”[/FONT]  [FONT=&quot]මම නැන්දාට තුරුළු වී එකඟතාව පළ කළෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“මල්ලි ගෙදර ආවා නේද නැන්දා.? කෝ දැන්.?”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔය බාත් රූම් එකට රිංග ගත්තෙ. තාම එයාගෙ වෙනසක් නෑ නේද දූ.”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔව් නැන්දා.. මොකුත් කියන්නෙ නෑ. හැමදේම හිතේ හිරකරගෙන ඉන්නවා.”[/FONT]    [FONT=&quot]“මටත් තාම තියෙන ප්‍රශ්නය මේකයි. මං කෙල්ලෙක්ට ආදරේ කරන දාට ඒක මුලින්ම කියන්නෙ අම්මට කියපු කොල්ලා ඇයි දැන් මේ නිශ්ශබ්ද..?”[/FONT]</blockquote>

Verification: Winadiyakata thappara keeyak tibeda?

Top Bottom