Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="crazybuddy" data-source="post: 13223342" data-attributes="member: 326070">  <a href="http://3.bp.blogspot.com/-ehFaYnVztEM/T137MLCOzfI/AAAAAAAABf4/pfd-qb-E0-M/s1600/12.png" target="_blank"><img src="http://3.bp.blogspot.com/-ehFaYnVztEM/T137MLCOzfI/AAAAAAAABf4/pfd-qb-E0-M/s1600/12.png" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a>[FONT=&quot]නැවත යෑමේ බලාපොරොත්තුවෙන් දින දෙකක කාලයක් සඳහා දුලාජ් අයියා කොළඹ පැමිණි වග සීතා ඇන්ටි කීවා ය. නමුත් ඔහු පැමිණි බව කීමට දුරකථන ඇමතුමක්වත් නොදුන් බැවින් මම පුදුම විමි. මා සාලයේ කුළුනකට බර දී කල්පනා කරමින් හිඳිද්දී රුවන් මල්ලී හැඳ පැළඳගෙන කාමරයෙන් පිටතට පැමිණියේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“අක්කා ඔයා අර ලයිබ්‍රරි ෆෝම් එක පුරවලා ඉවරනං අද ගිහින් බාර දෙමු.”[/FONT]  [FONT=&quot]පොත් කියවීමට අවැසි නිසා පුස්තකාලයට බැඳිය යුතු බව කී විට මල්ලී අයදුම්පතක් ගෙනැවිත් දුන්නේය. මම එය පුරවා සම්පූර්ණ කර තිබුණි.[/FONT]    [FONT=&quot]“අද කොහොමද යන්නෙ.? ඔයා වැඩනේ.?”[/FONT]    [FONT=&quot]“මම යන්නෙ ඒ පැත්තෙන්. ඔයාව මම පුස්තකාලය ගාවින් බස්සන්නම්. ඔයාට ආපහු බස් එකේ ගෙදර යන්න පුළුවන්නේ..”[/FONT]    [FONT=&quot]“මේ දරුවට පාරවල් හොයාගන්න පුළුවන් වෙයිද චූටි පුතා..”[/FONT]  [FONT=&quot]නැන්දා මටත් වඩා බියපත්ව උන්නා ය. ඒ දුටු මට ඇය ගැන ඉමහත් ආදරයක් දැනුණි.[/FONT]    [FONT=&quot]“අක්කා බබෙක් නෙමෙයිනෙ අම්මා. මං එයාට එන්න ඕන විදිය කියලා දෙන්නම්.”[/FONT]    [FONT=&quot]නැන්දා කිසිත් නොකියා කල්පනා කරද්දී මල්ලී බලෙන්ම වාගේ මාව ගමනට හවුල් කර ගත්තේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“අදත් මාව ගෙනියන්නේ කාට හරි මුණගස්සන්නද..?”[/FONT]  [FONT=&quot]බයිසිකලයටනැගුණු සැනින් මම විමසද්දී ඔහු සිනහ නැගුවේ ය.[/FONT]    [FONT=&quot]“එහෙම දේකට නෙමෙයි. ඒත් අක්කත් පාරවල් දැනගෙන ඉන්න එක කෝකටත් හොඳයිනේ..”[/FONT]    [FONT=&quot]අතුරු පාරවල්වලින් ඉක්මනින් යා හැකිව තිබුණත් මල්ලී බස් යන ප්‍රධාන පාරවල් ඔස්සේ ගමන් කළේ මට පාරවල් කියා දීමේ අරමුණෙනි. එම මාර්ගවල ගමන් ගන්නා බස් රථ හා බස් නැවතුම්පලවල් පිළිබඳව ඔහු මා දැනුවත් කළේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“මේක තමයි දුලාජ්ගෙ ඔෆිස් එක.”[/FONT]    [FONT=&quot]කොළඹ හතේ ගාම්භීර ගොඩනැගිල්ලක් අබියස බයිසිකලයේ වේගය බාල කළ මල්ලී කීවේය. මම එදෙස ඉතා ඕනෑකමින් බැලුවෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“පුස්තකාලෙ තියෙන්නෙ මේ පේන දුරින්.”[/FONT]  [FONT=&quot]මල්ලී මට පාරවල් විස්තර කිරීමේ යටි අරමුණ මට පැහැදිලි විය. ඔහුට අවැසිව ඇත්තේ මාවත්, දුලාජ් අයියාවත් ළංකර මසිත සතුටින් තැබීමට ය.[/FONT]    [FONT=&quot]“මේ තියෙන්නෙ පුස්තකාලෙ. අක්කා ඔය ෆෝම් එකයි අයි ඩී එකයි අතට ගන්න. ඔය ඉස්සර පේන බිල්ඩින් එකට ඕක භාර දීලා සල්ලි ගෙවන්න.”[/FONT]    [FONT=&quot]මට නැවත යා යුතු පාරවල් ද කියා දුන් මල්ලී මා අතට බලෙන්ම රුපියල් දහසක් දී යන්නට ගියේය. ඔහු නොපෙනී ගිය පසු මම පුස්තකාලයට පා තැබිමි.[/FONT]  [FONT=&quot]අයදුම්පත භාරදී මුදල් ගෙවීමේ කාර්යයට ගත වූයේ පැය කාලකටත් අඩු සීමාවකි. පිටතට පැමිණි සැනින් මට දුලාජ් අයියා මුණ ගැසීමේ සිතක් පහළ විය. ඔහු දින දෙකකින් පසුව නැවත කෑගල්ලට පිටත්ව බව පෙරදා සීතා ඇන්ටි කීවාය. එබැවින් ඔහුගේ මුහුණ දැක ගැනීමේ ආශාවකින් මා නොසන්සුන් විමි.[/FONT]  [FONT=&quot]රුවන් මල්ලී පෙන්වා දුන් මග ඔස්සේ මා ඔවුන්ගේ කාර්යාලයට පා නැගුවේ තැතිගත් සිතින් යුතුවය. ඔහුව මුණ ගැසීමට පැමිණෙන්න යැයි දුලාජ් අයියා කොතෙකුත් කියා තිබුණද මා මේ ඔහු දැකීමට යන ප්‍රථම වතාවයි.[/FONT]  [FONT=&quot]“මිස් කාව හම්බවෙන්නද.?”[/FONT]    [FONT=&quot]ආරක්ෂක කුටියේ උන් නිලධාරියා පියකරු සිනාවක් පාමින් විමසුවේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“ගිණුම් අංශයේ දුලාජ් මනුප්‍රියව මුණගැහෙන්න.”[/FONT]    [FONT=&quot]කුටියේ වූ දුරකථනයෙන් ඇමතුමක් ගත් ඔහු පසුව මාව කාර්යාලය තුළට කැඳවාගෙන ගියේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“අර ඉන්නෙ මිස්.”[/FONT]    [FONT=&quot]විදුලි සෝපානයේ දෙවන මහලට ගිය පසු ඔහු දුලාජ් අයියා උන් කුටිය පේනවා පිටත් විය. මම වටපිට බලමින් එතුළට ඇතුළු විමි. අඩක් වීදුරු වලින් ආවරණය කර තිබූ එහි මේස දෙකක් පනවා තිබුණත් එහි එක් මේසයක් හා අසුනක්ව හිස්ව තිබුණි. එතුල වැඩ කරමින් උන්නේ දුලාජ් අයියා පමණි. මා දුටු ඔහු කටත් බාගෙ ඇරගෙන පුටුවෙන් අඩක් පමණ නැගී උන්නේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“මීනු.. නංගා ඔයා මෙහේ..?”[/FONT]    [FONT=&quot]මගේ හදිසි පැමිණිම ඔහුගේ සිත කලඹා ඇති සෙයකි. ඔහුව පුදුම කර මම අහිංසක සතුටක් වින්දෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඉඳගන්න..”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහු මේසය අද්දර තිබූ පුටුව පසෙකට ඇද මට ඉඳගැනීමට සැලැස්විය.[/FONT]    [FONT=&quot]“මං ඉක්මනට යන්න ඕනෙ.”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඇයි හදිසියෙම..?”[/FONT]  [FONT=&quot]“ලයිබ්‍රරි එකට ආපු ගමන් ආවෙ..”[/FONT]  [FONT=&quot]“බලන්න නංගි.. මට ආපහු අනිද්දා කෑගල්ලෙ යන්න වෙලා. තව මාසයක් විතර එහෙ ඉන්න වෙයි වගේ.”[/FONT]    [FONT=&quot]“අයියා ආවා කියලා මට කිව්වෙත් නෑ.”[/FONT]    [FONT=&quot]මම බොරු තරහක් පෙන්විමි. ඔහු දුකගත් ඇසින් මදෙස බලා උන්නේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“කියන්න තරං වෙලාවක් තිබුනෙ නෑ බබා. මං ඊයෙ හවස ආවෙ.”[/FONT]    [FONT=&quot]වෙනදා නම් දිනපතාම වාගේ මා අමතන ඔහු පෙරදා රාත්‍රියේ කෙටි පණිවුඩයක් හෝ එවීමට වේලාවක් නොවූ බව පිළිගත නොහැක. නමුත් මා ඔහු සමග තර්ක කරන්නට නොගියෙමි. එවෙලෙහිම මල්ෂාගෙන් මට ඇමතුමක් ලැබුණි.[/FONT]    [FONT=&quot]“අක්කා කොහෙද ඔයා ඉන්නෙ..?”[/FONT]  [FONT=&quot]ඇගේ පැනයට පිළිතුරු දීමට පෙර දුලාජ් අයියා දෙස බැලිමි. ඔහු වෙනතක් බලා උන්නේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“මං ලයිබ්‍රරි එකේ නංගා.. හදිසියක්ද..?”[/FONT]  [FONT=&quot]“ආ.. හරි හරි.. එහෙනං මං පස්සෙ ගන්නම්..”[/FONT]    [FONT=&quot]ඈ දුරකථනය විසන්ධි කළාය.[/FONT]  [FONT=&quot]“කවුද ඒ ගත්තෙ..?”[/FONT]  [FONT=&quot]වෙනතක් බලා උන්නද දුලාජ් අයියා මගෙ ඇමතුමට කන් දී ඇති වග මම වටහා ගතිමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“මල්ෂා...”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඉතිං ඇයි බොරු කිව්වෙ..?”[/FONT]  [FONT=&quot]ඔහු ඒ ඇසුවේ මා පුස්තකාලයේ ඉන්නවා ඇයි කීම ගැනය. දුලාජ් අයියා ගැන අපගේ බැඳිම ගැන මින් මතුවට මල්ෂා හා නොකීමට මම තීරණය කරගෙන උන්නෙමි. මා බොරුවක් කීවේ එනිසාය.[/FONT]  [FONT=&quot]“එයා ඔයාට ගොඩක් ගරු කරනවා නංගි. ඒ නිසා ඒ ළමයට බොරු කරන්න එපා.. පව්..”[/FONT]</blockquote>

Verification: Payakata winadi keeyak tibeda?

Top Bottom