Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="crazybuddy" data-source="post: 13223346" data-attributes="member: 326070"> [FONT=&quot]ඔහුගේ වදනින් මා තිගැස්සී ගියේය. දුලාජ් අයියාගේ සිතේ මල්ෂා ගැන මෙතරම් හැඟිමක් වෙතැයි මම නොසිතුවෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“මට පරක්කු වෙනවා අයියා.. මං යනවා..”[/FONT]  [FONT=&quot]සිත රිඳුණු බැවින් මම නැගී උන්නෙමි..[/FONT]    [FONT=&quot]“මං හෙට නිවාඩු. හවසට එහෙ එන්නං..”[/FONT]    [FONT=&quot]මා දොර හැර පිටත් වන්නට හදද්දීම ඔහු කිවේය. එය නෑසුණු විලස මා ඉන් පිට විමි.[/FONT]    [FONT=&quot]සවස්  යාමයේ රුවන් මල්ලී නිවසේ උන්නේ නැත. ඉතින් මා නැන්දා සමග මිදුලේ බංකුවකට  වී කතා කරමින් සිටියෙමි. පෙරදා කියූ පරිදිම දුලාජ් අයියා අප නිවසට  පැමිණියේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“කොහෙද දුලාජ් පහුගිය ටිකේ ගිහින් හිටියෙ..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“කෑගල්ල බ්‍රාන්ච් එකට යන්න උනා ආන්ටි..”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහු  පැමිණ අසුන් ගත්තේ නැන්දා ළගම තිබූ පුටුවේ ය. මම ඒ සොඳුරු මුහුණ දෙස සෘජුව  බැලිමි. නමුත් ඒ නෙතු මා නෙත් මග හැරියේ ය. ඔහුගේ කිසියම් වෙනසක් ඇතැයි  යන්න ඊයේ මන්ම අද ද මා අනුමාන කළෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔය දෙන්නා කතා කර කර ඉන්න. මං බොන්න මොනවා හරි ගේන්නම්.”[/FONT]    [FONT=&quot]නැන්දා නැගී සිටීමට හඳද්දී දුලාජ් අයියා එය වැළැක්වූයේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“දැන්ම එපා ආන්ටි.. මං දැන් ටිකකට කලින් කෑවෙ.”[/FONT]    [FONT=&quot]කෙතරම් සැහැල්ලු ලෙස හැසිරීමට තැත් කළ ද ඔහුගේ කිසියම් වෙනසක් විද්‍යමාන විය.[/FONT]    [FONT=&quot]“දූ අර ත්‍රීවිලර් එක ආවෙ මෙහෙටද..?”[/FONT]  [FONT=&quot]පාරේ අයිනටකර නැවැත්වූ ත්‍රීවිලරය දුටු නැන්දා නැගිට ගේට්ටුව දෙසට ගියාය. මම ද ඒ දෙස බලා උන්නෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ආ.. මේ ළමයනේ.. මොකද මේ හදිස්සියෙ..?”[/FONT]    [FONT=&quot]අනපේක්ෂිත ලෙස පැමිණ උන්නේ මල්ෂාය. මා මෙහි පැමිණි දා සිට මල්ෂා කිසි දිනක මෙහි තනිව පැමිණ නැත. ඉතින් ඇගේ පැමිණිම මට ගැටලුවක් විය.[/FONT]    [FONT=&quot]“ආ.. මේ මීනු අක්කි ඉන්නෙ. මං ආවෙ එයාව මීට් වෙන්න තමයි.”[/FONT]    [FONT=&quot]අප උන් සිමෙන්ති බංකුව දෙසට සිනහ නගමින් පැමිණි ඈ මගේ ඇඟට හේත්තු වී ඉඳගත්තාය. මම මඳක් පසෙකට විමි.[/FONT]    [FONT=&quot]දුලාජ් අයියා කිහිප විටක්ම මල්ෂා දෙස බලමින් නැවත හිස හරවා ගත්තේය. මල්ෂාද ඔහුට අඩවන් සිනාවක් පානවා මම දිටිමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“ඇයි නංගි මාව හම්බවෙන්න ආවෙ..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“මගේ ක්ලාස් එකේ ටියුට් එකක් නැති වෙලා. ඒක වැරදිලා හරි ඔයා ගෙනත්ද බලන්න ආවෙ..?”[/FONT]    [FONT=&quot]මා කිසිදා ඇගේ පොත්පත් රැගෙන ආවේ නැත. ඔය කියන නිබන්ධනය ද මා සතුව නොමැති බව දන්නා හෙයින් මම එය ප්‍රතික්ෂේප කළෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“අක්කා චුට්ටක් බලන්න. එදා ගෙනාපු පොත් එක්ක වැරදිලාවත් ආවද දන්නෙ නෑ.”[/FONT]    [FONT=&quot]“හරි මං බලන්නම්. ඒත් ඉතිං ඕක කෝල් එකක් දීලා අහන්න තිබුණනේ.. අපරාදෙ රස්තියාදු වුණේ..”[/FONT]  [FONT=&quot]“මට ඒක හෙට උදේට ඕන අක්කා. ඒකයි මේ තකහනියක්ම ආවෙ.”[/FONT]    [FONT=&quot]නැන්දා  නිවස තුළට ගිය අතර මම නිබන්ධනය පිරික්සන අටියෙන් කාමරයට යෑමට සැරසුණෙමි.  එවිට දුලාජ් අයියා හා මල්ෂා එතන තනිවේ. මීට පෙර මුණ නොගැසී තිබූ ඔවුන්  දෙදෙනා හඳුන්වා දීම මගෙ යුතුකමක් යැයි මම සිතුවෙමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“නංගි මේ දුලාජ් අයියා. ඔයාට මතක ඇතිනේ. දවසක් කෝල් කළේ. මේ ඒ අයියා.”[/FONT]    [FONT=&quot]මල්ෂා බිම බලා උන්නත් දුලාජ් අයියාගේ කට කොනකට සිනාවක් නැගුණේ ය. ඔහුට මල්ෂා දුරකථනය ඔස්සේ වදයක් වූ හැටි සිහිපත් වන්නට ඇත.[/FONT]  [FONT=&quot]“ඔය දෙන්නා කතා කර කර ඉන්න. මං ටක් ගාලා ඔයාගෙ ටියුට් එක බලලා එන්නම්.”[/FONT]  [FONT=&quot]අකමැත්තෙන්  වුව ද ඔවුන් දෙදෙනා එහි තනිකර දමා මම නිවස තුළට පිය නැගිමි. මල්ෂාගේ නිවසට  යන විට මා රැගෙන යන පොත් කට්ටලය බෑගයක් මත එලෙසම තිබුණි. මම ඒ එකිනෙක  පිරිස්සා බැලුවේ ඇගේ නිබන්ධනය මා රැගෙන නොආ බව ස්ථිරවම දැනගෙනය. නමුත් මා  පුදුමයෙනුත් පුදුමයට පත් කරමින් ඇගේ ලා නිල් පැහැති නිබන්ධනයක් මගේ පොත්  අතර විය. එය රැගත් මා හනික මිදුලට පිවිසියෙමි. දුලාජ් අයියා හා මල්ෂා මා  සිනාසෙමින් සිට මා දුටුවනම එය නතර කරගත්හ. මම එය නොදුටු විලස උන්නෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ආ.. ඕක තමයි.. මං කිව්වෙ ඔයා ගෙනල්ලනේ..”[/FONT]  [FONT=&quot]ඇය මගේ අතේ තිබුණ නිබන්ධනය උඳුරා ගත්තාය.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඒත් මං මෙහෙම එකක් ගෙනාවා මට මතක නෑ නංගි.”[/FONT]    [FONT=&quot]මා එය කීවේ වරදක් කර ගුරුවරයකුට හසු වූ සිසුවෙකු තම නිර්දෝෂීභාවය ප්‍රකාශ කරන අයුරිනි. එහෙත් මල්ෂා එය එතරම් බැරෑරුම්ව ගත්තේ නැත.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔයාට වැරදිලා පොත් එක්ක එන්න ඇති.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඈ කීවේ එපමණකි. මම ඇස් පුංචි කර දුලාජ් අයියා දෙස බලද්දී ඔහු මල්ෂා දෙසට යොමුව තිබූ නෙත් වහා ඉවතට ගත්තේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“මේක බොන ගමන් තුන්දෙනා කතා කරන්නකො එහෙනම්.”[/FONT]    [FONT=&quot]නැන්දා  චොක්ලට් කිරි වීදුරු තුනක් රැගෙනැවිත් සිමෙන්ති මේසය මත තබා යන්නට ගියාය.  දුලාජ් අයියා හා මල්ෂා බීම වීදුරු දෙක තොල ගාද්දී මම එය අතටවත් නොගෙන ඒ දෙස  බලා උන්නෙමි. ඇවිලෙන ගින්දර නිවා දැමීමේ හැකියාවක් මේ සීතල බීම වීදුරුවට  නැත.[/FONT]    [FONT=&quot]“මං යන්නං අක්කා එහෙනම්. ඔයාට රෑ වෙලා කෝල් කරන්නම්කො. ආන්ටි.. මං යනවා..”[/FONT]    [FONT=&quot]බීම පානය කරන අවසන් වූ වහාම මල්ෂා යෑමට සැරසුණාය. මම ද ඈ හා සමාන්තරව ගේට්ටුව ළගට ගියෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“අයියා.. මං යන්නම්..”[/FONT]  [FONT=&quot]ගේට්ටුව  ළඟටම ගිය මල්ෂා හැරී බලා පවසද්දී දුලාජ් අයියා ද අතක් ඉහළට ඔසවා එයට  ප්‍රතිචාර දැක්විය. පැමිනි ත්‍රීවිලර් රථයෙන්ම මල්ෂා ගියප සු මම ගේට්ටුව  වසා දැමීමට සූදානම් වුනෙමි. නමුත් දුලාජ් අයියා ද ගේට්ටුව අභියසටම පැමිණ  සිටියේ ය.[/FONT]  [FONT=&quot]“මමත් යන්නම් නංගි. හෙට ගෙනියන්න බඩු වගයක් ලෑස්ති කරගන්නත් තියෙනවා.”[/FONT]  [FONT=&quot]මගේ  මුහුණ මගහැරි දුලාජ් අයියා පිටව යද්දී මම දුක්ගත් ඇසින් එදෙස බලා උන්නෙමි.  ඔවුන්ගේ නිවසේ ගේට්ටුව ළඟටම ගිය ඔහු ඊට ඇතුළු වීමට මත්තෙන් එක් වරක් හැරී  බැලුවේය. හිත හදා ගැනීමට එයවත් සෑහේ යැයි සිතූ මා නිවසට ඇතුළු විමි. [/FONT]    <img src="http://3.bp.blogspot.com/-uC5uAJNkGCQ/T15HIA-h0GI/AAAAAAAABhE/cc30sG3nEU8/s1600/Mathusambandai.gif" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></blockquote>

Verification: Nawa warak dahaya keeyada? (Namaya wadi kireema dahaya)

Top Bottom