Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="crazybuddy" data-source="post: 13223362" data-attributes="member: 326070"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-L1rdJ_U6GOs/T137M2sRzaI/AAAAAAAABf4/9BC3Ayl4riw/s1600/13.png" target="_blank"><img src="http://2.bp.blogspot.com/-L1rdJ_U6GOs/T137M2sRzaI/AAAAAAAABf4/9BC3Ayl4riw/s1600/13.png" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a>    [FONT=&quot]මල්ෂාගේ ක්‍රියා කලාපය ගැන මා දිනෙන් දිනම කලකිරෙමින් උන්නෙමි. ළග ඉන්නා විට පණ දෙන්නට මෙන් කතා කරන ඈ තවත් විටෙක හාත්පස වෙනස් වේ. ඈ දුලාජ් අයියා හා කතා කරන බව කිසිවිටෙකත් මට නොපැවසුවා මෙන්ම මමද එය දන්නා බව නොඇඟවිමි.[/FONT]    [FONT=&quot]පළමු මාසයේ උඩවත්ත ඇන්ටී දුන් පංති ගාස්තුවෙන් හරි අඩක් ඈ ඉල්ලා ගත්තේ සතියකින් එය නැවත දෙන බව කියමින්. නමුත් මසකටත් වඩා අධික කාලයක් ගත වී ඇතත් ඇයට දැන් එය මතකවත් නැතුවා සේ ය.[/FONT]     [FONT=&quot]“අක්කා.. ඔයාට පුළුවන්ද අද යන ගමන් මගේ ෆෝන් එකට රුපියල් පන්සියක් දාගෙන යන්න..?”[/FONT]    [FONT=&quot]පෙර ගනුදෙනු ගැන වචනයකින්වත් සිහි නොකළ ඈ ලැජ්ජාවක් නොමැති ලෙස නැවත්ත එසේ අසද්දී මට තරහා නැගුණි.[/FONT]    [FONT=&quot]“මං ළඟ එච්චර සල්ලි නෑ නංගි. බස් එකට විතරයි තියෙන්නෙ.”[/FONT]    [FONT=&quot]“හරි.. හරි.. අද යන්න කලින් අපේ අම්මා ඔයාට සල්ලි දෙයි..”[/FONT]    [FONT=&quot]ඈ කොතරම් කපටිදැයි වටහා ගැනීමට තවත් අටුවා ටීකා අවැසි නැත. අනික ජංගම දුරකථනයට මා මසකටවත් රුපියල් පන්සියයක් දමන්නේ නැති තරම් ය.[/FONT]    [FONT=&quot]“මම අදින්නට උදාර අයියව මීට් වෙනවා. එයා සල්ලි වගයක් ගෙනත් දෙන්නම් කිව්වා. ඒකෙන් මම ඔයාගෙ ණය බේරන්නම්.”[/FONT]    [FONT=&quot]“උදාර අයියා කිව්වෙ..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“ගිහාන් අයියගෙ යාළුවා අනේ.. ඔයාට මතක නැද්ද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]මට ප්‍රශ්ණයක් නැගුණේ එය මතක තිබූ නිසාවෙන්මය. ගිහාන්ගෙන් නොමැතිව උදාරගෙන් සල්ලි ගන්නේ කුමකටදැයි මට වටහාගත නොහැකි විය.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔයා උදාරව මීට් වෙනවා කියලා ගිහාන් දන්නවද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“අපෝ නෑ.. දන්නවා නම් මට ඉන්න වෙන්නෙ නෑ. මට සල්ලි හදිස්සියක් තියෙන නිසයි එයාව මීට් වෙන්නෙ..”[/FONT]    [FONT=&quot]මෙතරම් නවීන පන්නයේ විසල් මැදුරක ජීවත් වෙන උඩවත්ත ඇන්ටීගෙන් ද ඇති තරම් මුදල් ලැබෙන ඇයට මෙතරම් සල්ලි අවශ්‍ය වන්නේ කුමකටදැයි සිතාගත නොහැකි විය.[/FONT]    [FONT=&quot]“උදාර අයියා මැණික් මුදලාලි කෙනෙක්ගෙ පුතෙක්. එයා ගිහාන් අයියා වගේ නෙමෙයි දෙයක් කියලා පහදන්න පුළුවන්.”[/FONT]  [FONT=&quot]“නංගි..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔව් අක්කා.. වෙලාවකට හිතෙනවා මං ඉක්මන් වුණා වැඩිද කියලා..”[/FONT]    [FONT=&quot]ඈ ආදරය මෙතරම්ම හෑල්ලු කරතැයි මා සිතුවේ නැත. කාලය කා දැමීම උදෙසා පිරිමි ළමුන් ඇසුරු කරනවා මිසක ඈ ආදරයට සංවේදී අයෙකු නොවේ. කතා කරමින් ඉන්න අතරතුර මල්ෂාගේ ඔඩොක්කුවේ දුරකතනය නාද විය. ඈ එහි සඳහන්ව තිබූ අංකය දෙස බලා එය මදෙසට පෑය.[/FONT]    [FONT=&quot]“කවුද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“ගියාන් අයියා..”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඉතින් මට දෙන්නෙ..”[/FONT]  [FONT=&quot]“අරගෙන මම නානවා කියන්න.”[/FONT]  [FONT=&quot]“අනේ මට බෑ නංගි.. ඔයාට බැරි නම් ආන්සර් නොකර ඉන්න.”[/FONT]    [FONT=&quot]අපේ පව් වලට මටද හවුල් විය නොහැක. ගිහාන් හා කතා නොකිරීමට තරම් ඈ වෙනස් වී ඇතැයි මම නොසිතුවෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ප්ලීස් අක්කා.. එහෙනං මට සනීප නෑ.. මං නිදි කියන්න.. නැත්තං දිගටම ගනී..”[/FONT]    [FONT=&quot]මෙය ප්‍රථම හා අවසාන අවස්ථාව යැයි සිතා මම ඇමතුම ගත්තෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“හලෝ.. ඇයි බබා මාව මෙහෙම මගඅරින්නෙ..? ඔයාට මං දැන් කතා කරන එකත් වදයක් වෙලාද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]මට වදනක් හෝ කතා කිරීමට අවස්ථාවක් නොදී ඔහු එහා ඉමෙන් කතා කරන හඩ මා අසා උන්නෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“මම.. මම මල්ෂා නෙමෙයි මල්ලි.. මම මීනු..”[/FONT]    [FONT=&quot]“අනේ සොරි අක්කා.. මල්ෂා මට ඔයා ගැන කියලා තියෙනවා.. කෝ දැන් එයා..?”[/FONT]    [FONT=&quot]“නංගිට සනීප නෑ මල්ලි.. එයා නිදි..”[/FONT]    [FONT=&quot]“අනේ ඇයි ඒ.? එයාට ගොඩක් අමාරුද.?”[/FONT]  [FONT=&quot]ගිහාන් මා සිතා උන්නාට වඩා බොහොම අහිංසක, සංවේදී තරුණයකු වග මම වටහා ගතිමි. ඉන් සිදු වූයේ මල්ෂා ගැන මසිතේ වූ කලකිරීම දෙගුණ තෙගුණ වීමය.[/FONT]    [FONT=&quot]“එච්චර අමාරු නෑ මල්ලි.. ටිකක් උණ වගේ.. ඔයා පස්සෙ වෙලාවක ගන්න.”[/FONT]    [FONT=&quot]තවත් බොරු කියා ඒ සිත රිදවිය නොහැකි නිසා මම කීවෙමි. නමුත් ගිහාන් දුරකථනය තැබුවේ නැත.[/FONT]    [FONT=&quot]“මට චුට්ටක් කතා කරන්න පුළුවන්ද අක්කා.? මල්ෂගේ හොඳම යාළුවා ඔයානෙ. මට කියන්න එයාගෙ වෙන සම්බන්දයක් තියෙනවද කියලා.”[/FONT]    [FONT=&quot]මා ඇගේ හොදම යාළුවා යැයි ඈ කීවද එය වචනයට පමණක් සීමා වූවකි. මල්ෂාගේ ගුප්ත ජීවිතයෙන් අඩක් හෝ මා දන්නේ නැත.[/FONT]  [FONT=&quot]“මං එහෙම දෙයක් ගැන දන්නෑ මල්ලි.”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඒ වුණාට එයා දැන් ඉස්සර වගේ නෙමෙයි. දැන් මාව මග අරිනවා. මං කතා කළාම ෆෝන් එක ගන්නෙ නෑ. ඒත් මගෙ යාළුවා එක්ක පැය ගණන් කතා කරනවා. මට මේකට හේතුව හොයාගන්න ඕන අක්කා.”[/FONT]    [FONT=&quot]එහා ඉමෙන් ගිහාන් සිය දුක් ගැනවිල්ල කියාගෙන යද්දී දුරකථනය තබන්නට යැයි මල්ෂා මට සංඥා කළාය. නමුත් එතරම් කුරිරු විය නොහැකි වූ මා දිගටම එය කනේ තබාගනෙ උන්නෙමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“අක්කා ගොඩක් හොද කෙනෙක් කියලා මට මල්ෂා කියලා තියෙනවා. ඔයා මේවට හවුල් නෑ කියලත් මං දන්නවා. ඒත් මං මල්ෂට ඇත්තටම ගොඩක් ආදරේ කළා අක්කෙ. ඒ නිසා මට දුකයි.”[/FONT]    [FONT=&quot]“මං දැන් තියන්නම් මල්ලි. ඔයා එයා එක්කම කතා කරලා ඔය ප්‍රශ්නෙ විසඳගන්න.”[/FONT]    [FONT=&quot]“විසඳගන්න එයා කතා කරන්නෙ නෑනෙ. පෙරෙයිදා මගේ උපන්දිනේ තිබුණා. තෑග්ගක් දෙන්න තියා අඩු ගානෙ කෝල් එකක් දෙන්නවත් එයාට මතක තිබුණෙ නෑ. ඒත් මාසෙකට විතර උඩදී උදාරගෙ බර්ත්ඩේ එකට තෑග්ගකුත් අරගෙන එයා උන්ගෙ ඔෆිස් එකට ගිහින් තිබුණා.”[/FONT]  [FONT=&quot]“මොනවා..[/FONT]  [FONT=&quot]එය ඇසෙද්දී මා ඉඳඋන් පුටුවෙන් නැගිට්ටවී තිබුණා. මල්ෂා දෑස් විස්ල් කර මදෙස බලා උන්නාය.[/FONT]    [FONT=&quot]“මං කියන්නෙ ඇත්ත අක්කා. උදාරගෙ ඔෆිස් එකේ මගේ තව යාළුවෙක් ඉන්නවා. ඌ තමයි මට මේ සේරම කිව්වෙ. මං දැන් උදාරව ආශ්‍රය කරන්නෙ නෑ. මල්ෂා නිසා මට මගේ යාළුවත් නැති වුණා.”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔයා ගැන මට දුකයි මල්ලි.”[/FONT]    [FONT=&quot]“මල්ෂාට කියන්න අක්කෙ කොල්ලෙක්ගෙ වුණත් ඉවසීමෙ සීමාවක් තියෙනවා කියලා.”[/FONT]    [FONT=&quot]අපට තවත් කතා කිරීමට ඉඩ නොදුන් මල්ෂා මගේ අතින් දුරකථනය උදුර ගත්තාය. සිතේ වූ තරහා පිටකරගත නොහැකි වූ මා මගේ බෑගය ද රැගෙන උඩවත්ත නිවසින් පිට විමි.[/FONT]</blockquote>

Verification: Awruddata maasa keeyada?

Top Bottom