Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="crazybuddy" data-source="post: 13223421" data-attributes="member: 326070"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-8D_6pUJJsdc/T137POdGKsI/AAAAAAAABf4/V4hTXsV76to/s1600/16.png" target="_blank"><img src="http://2.bp.blogspot.com/-8D_6pUJJsdc/T137POdGKsI/AAAAAAAABf4/V4hTXsV76to/s1600/16.png" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a>    [FONT=&quot]නිවසට පැමිණි මා නැන්දාට මුහුණ නොදී කාමරයට ගොස් දොර වසා ගතිමි. කාමරයේ වූ සියලු බඩු භාණ්ඩ මා වටා කැරකෙනවා වැනි හැගීමක් මසිතේ ඇතිවිය. භ්‍රමණය වන්නේ කාමරය ද සිත ද යන්න වටහා ගැනීමට මම වෙහෙසිමි. නමුත් දුලාජ් අයියාගනේ තොර කිසිවක් මට සිහිපත් වූයේ නැත. බණ්ඩාරනායක ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ ශාලා පරීශ්‍රයෙන් ඇරඹී අපේ හිතවත්කම මාස කිහිපයක් තුළ ශක්තිමත් වූ අයුරු චිත්‍රපටයක දර්ශන පෙළක් මෙන් මසිතේ පෙළ ගැසුණි..[/FONT]    [FONT=&quot]“දෝණි.. දොර අරින්න පුතේ..”[/FONT]     [FONT=&quot]නැන්දා දොරට ගසමින් හඬද්දී මම දොර විවර කළෙමි. ඈ ආදරය කරුණාව රැඳි දෑමින් මදෙස බලා උන්නාය.[/FONT]    [FONT=&quot]“උඩවත්ත කෝල් කරලා කිව්වා ඔයා කියන්නෙම නැතුව ගිහින් කියලා. මං බය වුණා දූ..”[/FONT]    [FONT=&quot]“මං ආවා නැන්දා.. මං නැන්දා ළඟට ආවා..”[/FONT]    [FONT=&quot]මෙතෙක් සිරකරගනෙ උන් කඳුළු වැල් පිටාර ගලා යද්දී මම නැන්දාව වැළඳ ගතිමි. ඈ ක්ෂණයකින් මගේ ගෙල හා නළල අත තබා බැලුවාය.[/FONT]    [FONT=&quot]“අනේ දෝණි.. ඔයාට ගින්දර වගේ උණ.. ඇයි මේ..?”[/FONT]    [FONT=&quot]මට වැලඳුණ තද උණ ගතිය පිළිබදව නැන්දා මෙන් ම මමද පුදුම විමි. මල්ෂාලගේ නිවසින් පිට වද්දී මට උණක් තිබුණේ නැත. සිතේ ඇති වූ හදිසි කම්පනය ගතට ද දරුණු ලෙස බලපා ඇති සෙයකි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔයාව ගැහෙනවා රත්තරං.. යං.. අපි ගිහින් බෙහෙත් ටික්ක අරන් එමු..”[/FONT]    [FONT=&quot]මට වැළදී ඇත්තේ මානසික ආබාධයක් මිස ශාරීරික අපහසුතාවයක් නොවන බව දැන උන් නිසා මම බෙහෙත් ගැනිම ප්‍රතික්ෂේප කළෙමි. නමුත් නැන්දා මගේ විරෝධය නොතකා ත්‍රීවිලරයක් කැඳවා ආවාය.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඇයි දූ එහෙන් නොකියම ආවෙ.. උඩවත්ත කිව්වා ඔයා පැහැසර පුතා එක්ක හොඳට කතා කරකර හිටියා කියලා.”[/FONT]    [FONT=&quot]නැන්දා මඟ දිගටම මගෙන් හේතු විමසද්දී මම එය නෑසුන විලස ඉවත බලා උනිමි. පෙර දිනයක මා ඉකිගසා හඩද්දී මල්ලී ගොස් දුලාජ් අයියා සමග රණ්ඩු කිරීම ද අද මා මල්ෂා මුණ ගැසීමට ගොස් හඩා වැළපෙමින් නිවසට පැමිණිම ද ඇයට තේරුම් නොයන්නට ඇත.[/FONT]    [FONT=&quot]වෛද්‍යවරයා මා පරික්ෂා කර බලා බෙහෙත් නියම කළ ද මා උන්නේ තෝන්තු ගතියෙනි. ඒ තරුණ වෛද්‍යවරයාගේ රුව තුළින් පවා මා දුටුවේ දුලාජ් අයියාගේ රුවයි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ගෙදර ගිය ගමන්ම මේ බෙහෙත් ටික බොන්න. අඩුවුණේ නැත්නම් ආපහු එන්න.”[/FONT]    [FONT=&quot]නැන්දට තවත් මොනවදෝ උපදෙස් වගයක් දුන් වෛද්‍යවරයා අපි පිටත් කර හැරියේය.[/FONT]    [FONT=&quot]බෙහෙත් බී ඇදට වැටුණ සැනින් මම ජංගම දුරකථනය ගෙන දුලාජ් අයියා අතීතයේ එවූ කෙටි පණිවුඩ එකින් එක කියවීමට පටන් ගතිමි. ඔහුගේ දයාබර වචන දඟකාර කතා නැවත වරක් මගේ කඳුළු අලුත් කරලිය. මුල්ම දිනවල මකන කෑලවල දවටා කාමරයට කොළ කෑලි එවූ හැටි මා දකින රිසියෙන් බැල්කනියට වී කල් ගත කළ හැකි කිසිදා අමතක කළ නොහැක. ඒ සුන්දර අතීථය නිමාවට පත් වූයේ මල්ෂා දුලාජ් අයියාව හඳුනා ගැනිමත් සමග ය.[/FONT]    [FONT=&quot]“දෝණි.. ඔය ෆෝන් එක පැත්තකින් තියලා ටිකක් නිදාගන්න.. මං මල්ලිටත් කෝල් කළා.. එයා සමහර විට ටිකක් කලින් එයි.”[/FONT]  [FONT=&quot]දුරකථනය පසෙක තැබූවද දුලාජ් අයියා මට නිදා ගැනීමට ඉඩක් දුන්නේ නැත. කොට්ටයේ හිස තබා තවත් කොට්ටයකින් මුහුණ වසා ගත්තද ඔහුගේ මතකය මගේ දෙනෙතට කදුළු ගෙනාවේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“අක්කා.. මං ඉක්මනට එනවා.. ආවම සේරම විස්තර කියන්න.. එතකල් අඩන්නෙ නැතුව නිදාගන්න..”[/FONT]    [FONT=&quot]නැන්දාගේ ඇමතුමෙන් පසුව රුවන් මල්ලී ද කෙටි පණිවුඩයක් එවා තිබුණි. එය කියවා පසෙක තබා නිදන්නට කොතෙකුත් උත්සාහ කළ ද පැය ගණනාවක් ගතවන තෙක් මා උන්නේ අවදියෙනි.[/FONT]  [FONT=&quot]සවස් වද්දී හිස පැලෙන තරමට රිදුම් දුන් අතර පපුව ද විටින් විට වේදනා ගෙන දුන්නේය. මම පපුවට අත තබා අසීරුවෙන් හුස්ම ගැනීමට වෙහෙසුනෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“දෝණි.. මං හිතුවා නිදි කියලා.. ඇයි මේ අමාරුවෙන් වගෙ..”[/FONT]  [FONT=&quot]නැන්දා යළිත් වරක් කාමරයට පැමිණ උන්නා ය. මම ඇගේ දෝත තදින් අල්වා ගතිමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“මගේ පපුව හිරවෙනවා වගේ නැන්දා.. හුස්ම ගන්නත් අමාරුයි..”[/FONT]    [FONT=&quot]“තාමත් ඇඟ රස්නෙයි දූ..තව බෙහෙත් වේලක් බීලා බලමු..”[/FONT]    [FONT=&quot]එකෙණෙහි රුවන් මල්ලී කාමරයට ඇතුළු විය. ඔහූ උන්නේ බොහෝ කලබල වී වග ඒ මුහුණ දුටු මතින් මා වටහා ගතිමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“අක්කට තාම අඩු නැද්ද අම්මා..? ඇයි මේ අමාරුවෙන් වගේ හුස්ම ගන්නෙ..”[/FONT]    [FONT=&quot]“අක්කගෙ පපුව රිදෙනවලු චූටි පුතා..”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඉතිං මෙයාව ගෙදර තියාගෙන ඉඳලා හරියනවද..? හොස්පිට්ල් එකට ගෙනියමු..”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහු හැසිරුනේ බාල සොයුරෙකු ලෙස නොව පියෙකු තරම් පරිණත විලසිනි.. ඒ රතුව ගිය ඇස් සෘජුව බලා මම මගේ දුක ඔහුට නොකියා කීවෙමි.[/FONT]  [FONT=&quot]“අම්මා අක්කව ලෑස්ති කරලා ගන්න. මං ටක් ගාලා චේන්ජ් එකක් දාගෙන එන්නම්.”[/FONT]    [FONT=&quot]ආදරය මෙතරම් වේදනාකාරී යැයි මා දැන උන්නේ නැත. එයින් පීඩා විඳින්නේ ආදරය කරන පුද්ගලයන් පමණක් නොවේ. නැන්දා හා මල්ලී මා නිසා කරදරවන ආකාරයෙන්ම මම එය වටහා ගතිමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“අම්මා වෑන් එකක යමු නේද.? ත්‍රීවිලර් එකක අක්කට යන්න අමාරුයිනෙ.”[/FONT]    [FONT=&quot]මාමා රට ගිය පසු වෑන් රථය පාවිච්චියට ගත්තේ දින කිහිපයක් පමණි. රුවන් මල්ලීට එය ධාවනය කළ හැකි වුවද රියදුරු බලපත්‍ර නොමැති වීම ඊට හේතුවයි.[/FONT]    [FONT=&quot]“ඔයාට ලයිසන් එකත් නැතුව දුර ගමන් යන්න බෑනෙ පුතා. නරකද දුලාජ්ට වත් කිව්වොත්.”[/FONT]  [FONT=&quot]“අනේ එපා මල්ලි. එයාට කතා කරන්න එපා.....”[/FONT]    [FONT=&quot]නැන්දා හරි විස්තරයක් නොදැන උන්නාට අපගේ ප්‍රශ්නය දැන උන් මල්ලී මගේ කීමට අවනත විය. කඩිමුඩියේ අප නංවා ගත් ඔහු රිය පාරට ගෙන ඉක්මනින් රෝහල කරා පැදෙව්වේ ය.[/FONT]    [FONT=&quot]“අම්මා ප්‍රයිවෙට් හොස්පිට්ල් එකකට ගෙනියමු. මහ ඉස්පිරිතාලෙ කාටවත් ළග ඉන්න දෙන්නෙ නෑනෙ. අනික මට වුණත් වැඩට ගිහින් ඇවිත් රෑ වෙලා එන්න පුළුවන්.”[/FONT]    [FONT=&quot]පපුවේ රිදුම වැඩි වූ නිසා ඔවුනට යමක් පැවසීමට තරම් ශක්තියක් නොවුණි. එහෙයින් මම නැන්දාගේ ඔඩොක්කුවේ හිස තබා නිහඬව උන්නෙමි.[/FONT]  </blockquote>

Verification: Dahaya deken beduwama keeyada?

Top Bottom