Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="crazybuddy" data-source="post: 13223434" data-attributes="member: 326070"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-vWDXMBrLkHE/T137PXj9CVI/AAAAAAAABf4/TIynJiydzHI/s1600/17.png" target="_blank"><img src="http://1.bp.blogspot.com/-vWDXMBrLkHE/T137PXj9CVI/AAAAAAAABf4/TIynJiydzHI/s1600/17.png" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a>[FONT=&quot]මා රෝහලෙන් පිටව යෑමට නියමිතව තිබූ දින උදෑසනම මල්ෂා, රූපිකා නැන්දාගේ දුරකථනය ඔස්සේ මා ඇමතුවා ය.[/FONT]    [FONT=&quot]“හෙලෝ.. අක්කා.. ඔයාට මොකද වුණේ..?”[/FONT]    [FONT=&quot]ඈ කිසිත් නොදන්නා විලසින් තාලයට අසද්දී මට නොරිස්සුමක් දැනුණි.[/FONT]    [FONT=&quot]“මට පොඩි උණක් හැදුණා නංගි.. දැන් හොඳයි.”[/FONT]  [FONT=&quot]“ඔයා බොරු කියන්නෙ. එදා අපේ ගෙදර ගිහින් ආවට පස්සෙලු නේද අසනීප වුණේ.?”[/FONT]    [FONT=&quot]නැන්දා ඇගේ යෙහෙළිය වූ උඩවත්ත ඇන්ටීට සියලු විස්තර පවසන්නට ඇත. එහෙයින් මා නිහඬව උන්නෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“හරි.. හරි අපි පස්සෙ කතා කරමුකො. අක්කා ඉක්මනට සනීප වෙලා ගෙදර එන්න.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඇයට කිසිත් නොකී මම දුරකථනය නැන්දාට දී ඇදේ පෙරළි ගතිමි. ඇය මල්ෂාට මොනවදෝ කියා ඇමතුම විසන්ධ කළාය.[/FONT]    [FONT=&quot]“දූ දැන් මල්ෂාට වැඩිය කැමති නෑ නේද...?”[/FONT]    [FONT=&quot]නැන්දා මගේ ඉරියව් හරහා යමක් වටහා ගන්නට ඇත. මම අසරණ සිනාවක් පාමින් නැන්දා දෙස බැලිමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“දූ ආපහු එයාට පංති කරන්න යන්න එපා. අකමැතිනං ගෙදර ඉන්න.”[/FONT]    [FONT=&quot]නැන්දා මගේ බඩු භාණ්ඩ බෑග්වල අසුරද්දී රුවන් මල්ලී කාමරයට ඇතුළු විය. ඔහු පිටුපසින් පැමිණි පුද්ගලයා දුටු මගේ ඇසි පිය පවා තිගැස්සී ගියේය. ඒ වෙනකෙකු නොව.. මාව අතරමං කර දැමු දුලාජ් අයියා ය.[/FONT]    [FONT=&quot]“ආ.. දුලාජ් පුතත් ආවද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]නැන්නාගේ හඬ ඔහුට නෑසුණා වැනිය. ඒ සොඳුරු දෑස්වල ආදරය පුරවා ඔහු මදෙස බලද්දී මම දෑස් පියා ගතිමි. තවත් ඒ මුලාවට හසුවිය යුතු නොවේ. ඔහු මල්ෂා දෙසද බලන්නේ ද ඔය වැනිම බැල්මකින් විය හැක.[/FONT]    [FONT=&quot]“අම්මා හරි තිබහයි. පහළ කැන්ටින් එකෙන් කූල් මොනා හරි ගේන්නකො.”[/FONT]  [FONT=&quot]දුලාජ් අයියාට සිය අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමට ඉඩ හැර මල්ලී නැන්දාව උපායශීලීව පිටත් කර හැරියේ ය. ඈ යන්න ගිය පසු දුලාජ් අයියා මගේ ඇඳට එබී මා මුහුණ මත්තේ නෙතු දිවෙව්වේය.[/FONT]  [FONT=&quot]“මට ඔය තරම්ම ආදරේ කළාද බබා.. ආ.. ඔයා මට ඔය තරම්ම ආදරේ කළාද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහු එය ඇසුවේ පිස්සුවෙන් මෙනි. මම මල්ලී දෙස බලද්දී ඔහු කාමරයේ වූ කුඩා ඇඳට බර වී ඉවත බලා උන්නේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“මට සමාවෙන්න රත්තරං ඔය හිත රිදෙව්වට. මට සමාවෙන්න. මං කොයිතරම් මල්ෂට රැවටිලද කියලා රුවන් මට කියලා දුන්නා. ෂිට්.... මං වගේ මෝඩයෙක්.”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහු කොතෙකුත් සිය සිත නිරාවරණය කළද මා උන්නේ මළගිය ප්‍රාණියකු සේය. ඔහුගේ සමාව තබා ආදරයවත් මට දැන් අවැසි නොවේ.[/FONT]  [FONT=&quot]“මං කෑගල්ලෙ හිටපු කාලෙ මල්ෂා මට දවස ගානෙ කතා කළා නංගි. පැය ගණන් කතා කළා.. තනිවෙලා තිබුණ හිත එයාගෙ පැත්තට ගහගෙන ගියේ මටත් නොදැනිමයි.”[/FONT]    [FONT=&quot]“දුලාජ්... මං උඹට කියලා එක්ක ආවෙ හරි...”[/FONT]    [FONT=&quot]මල්ලී දබරගිල්ල ඔසවා යමක් පවසද්දී දුලාජ් අයියා හිස සැලී ය.[/FONT]    [FONT=&quot]“හරි.. මට දැනගන්න ඕන මෙච්චරයි බබා. මං ඔයාට ආදරේ කළා වගේම ඔයත් මට ආදරේ කියලා මං දන්නවා. මං ඔය කකුල් දෙක අල්ලලා වැඳලා සමාව ගන්නං. මගේ ආදරේ භාර ගන්නවද..?”[/FONT]    [FONT=&quot]ඔහු බැගෑපත් හඬින් විමසුවේය. මට මල්ෂා කී දෑ එකිනෙකට සිහිපත් වුණි. ඔවුන්ගේ සම්බන්ධය මගෙන් වසන් කිරීමට උත්සාහ දරා ඇත්තේ දුලාජ් අයියා ය. මා ඔහුට දුරකථනය ඔස්සේ නිතර කරදර කරන බව පවසා ඇත්තේ ද ඔහු ය. මා ඔහුට ඒකපාර්ශ්විකව ආදරය කරන බව ඇයට කියා ඇත්තේ ද ඔහුය. ඉතින් එවන් වංචාකාරයකුගේ සෙනෙහසින් මට ඵලක් නොවේ. මා දුලාජ් අයියාට කොතෙක් ආදරය කළද මම ඔහුව ප්‍රතික්ෂේප කළෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“මං කැමති නෑ.. අයියා දැන් යන්න. ගිහින් මල්ෂාත් එක්ක සතුටින් ඉන්න..”[/FONT]    [FONT=&quot]“මල්ෂා මාව රවට්ටලා නංගි..”[/FONT]    [FONT=&quot]“ඉතින්... දැන්ද මාව ඕන වුණේ..?”[/FONT]  [FONT=&quot]“නෑ.. මට ඔයාව ඕන වුණේ මල්ෂාව ඕන වෙන්න කලින්. මං ජීවිතේ මුලින්ම ආදරේ කළේ ඔයාට. බොරුනං මේ රුවන්ගෙන් අහන්න..”[/FONT]    [FONT=&quot]“මට ඒවා වැඩක් නෑ. ඔයා දැන් යන්න.”[/FONT]  [FONT=&quot]දෑස් තෙත්ව යද්දී මම ස්ථීර හඩින් කීවෙමි. මොහොතක් දෙකක් මදෙස බලා හිඳ ඔහු යන්නට ගියේය.[/FONT]    [FONT=&quot]“අක්කා.. ඌ පසුතැවෙනවා වෙච්ච දේ ගැන. ඔයා හොඳට හිතලද ඔය තීරණේ ගත්තෙ...?”[/FONT]  [FONT=&quot]“ඔව්...”[/FONT]  [FONT=&quot]මල්ලී ගැඹුරු හුස්මක් ගෙන ළය සැහැල්ලු කර ගනිද්දී නැන්දා කාමරයට ඇතුළු විය. අප කිසිවක් නොවුණ සේ උන්නෙමු.[/FONT]      [FONT=&quot]දින කිහිපයක් රෝහලේ ගත ඛල මා නැන්දා හා රුවන් මල්ලී සමග යළි නිවසට පා තැබුවෙමි. මිදුලේ මල් පිපී පරිසරය සුන්දර වී ඇත. නමුත් ඒ පැල සිට වූ මාගේ මුළු ආත්මයම තිබුණේ රෝගාතුරවය.[/FONT]    [FONT=&quot]රෝහලෙන් ලබා දී තිබූ බෙහෙත් බොහෝමයකට නිදිමත අධිකව දැනේ. ඉතින් නැන්දා බල කර බෙහෙත් දීමෙන් අනතුරුව මම පැය ගණන් නිදා වැටුණෙමි.[/FONT]    [FONT=&quot]“දෝණි.. ඔයා නිදිද..?”[/FONT]  [FONT=&quot]දිනක් නැන්දා කාමරයට හිස පොවා විමසද්දී මා උන්නේ අවදියෙනි.[/FONT]  [FONT=&quot]“මෙන්න ඔයාව බලන්න යාළුවෙක් ඇවිත්..”[/FONT]    [FONT=&quot]“කවුද නැන්දා..?”[/FONT]  [FONT=&quot]“මල්ෂායි, එයාගෙ අම්මයි..”[/FONT]  </blockquote>

Verification: Hath warak paha keeyada? (hatha wadikireema paha)

Top Bottom