Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="crazybuddy" data-source="post: 12402055" data-attributes="member: 326070"><img src="http://1.bp.blogspot.com/-KM3tD1nbLSc/T3NO5pgSgiI/AAAAAAAABmA/Z-JmguV8-WI/s1600/Cover-02.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /> <img src="http://4.bp.blogspot.com/-S0i_sANV2IM/T137EDVK8aI/AAAAAAAABf4/UmAeXcqIQuU/s1600/02.png" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" />     අද  සෙනසුරාදා. ඒ කියන්නෙ අපි වල බහින දවස. අපිට උදේ නමයෙ ඉදලා හවස හතර වෙනකල්  නුගේගොඩ ක්ලාස්. ඊයෙ හෝදන්න දාද්දි ඉතුරු උන එකම කලිසමයි ටී ෂර්ට් එකකුයි  ඇදලා මං තාත්තා දීපු කැප් එකත් දාගත්තා. අම්මගෙන් පොඩි ගානකුත් කඩාගෙන මං  පාරට ආවෙ විහග එයිද බලන්න. ඌ බයිසිකලේ ඉස්කෝලෙ ආවට පන්ති යන්න එන්නෙ බස්  එකේ. එදාට අපි කට්ටියම සෙට් වෙන දවස නිසා වැඩි හරියක් පන්ති යන්නෙ නැහැනේ.  ඉතිං වලක් බහින්න ඒ බයිසිකලේ පට්ට වදයක්. අනික මල් මල් වනයක් වගේ තියෙන  නුගේගොඩ හන්දියට ඒකෙ එනවට වැඩිය හොදයි කලිසම නැතුව පයින් යනවා. මං කල්පනා  කර කර බස් ඉද්දිම බස් එකත් ඇවිත් නතර කලා කකුල් දෙක ළගම.     "රන්දු නැගිටපං බං ඉක්මනට.."      විහගයා  ජනේලිකින් බෙල්ල දාලා කෑ ගහද්දි මම ෆුට් බෝඩ් එකේ එල්ලුනා. හයිලෙවල් පාරට  ඇවිත් බස් එකෙන් බහිද්දිම ජනාලියි මහේෂයි ඉස්සර වෙලා යනවා දැක්කා.    "අන්න උඹේ සුනඛ අසිපත.."      මං විහගට මහේෂාව පෙන්නන ගමන් කිව්වා.      "ඒකි මොකද ජනාලිට සෙට් වෙලා. අද කිඹුල්ලු නෑ වගේ."      විහග  ඇහුවෙ සචිනියි, අචිනියි ගැන. උන් දෙන්නා නිවුන්නු. මෙලෝ යකෙක්ට අදුරන්න බෑ.  ඒ තරමට එක වගේ. හැබැයි පොඩි කාලෙ ඉදලම එකට ඉදලා අපිට ලාවට වගේ නෝට්. ඒත්  ඈතට දැක්ක ගමන් අපිත් ලණුව කනවා. ඒ ලේවල් වලට ආවට පස්සෙ සචිනි වාණිජ තෝර  ගත්තා. අචිනි කලා තෝර ගත්තා. ඒ නිසා සචිනි වැටුනෙ අපේ පන්තියට. එයා මහේෂා  එක්ක ක්ලාස් යද්දි අචිනි ගියේ ජනාලි එක්ක ආර්ට් වලට.      "ඒයි ජනා.. කෝ බං අද සචීලා නැද්ද..?"      විහග ජනාලිට ළංවෙලා ඇහුවා. ඒකිගෙ මූණත් ටිකක් අප්සට් පාටයි.      "ඊයෙ හවස ක්ලාස් ඇරිලා යද්දි අචිනි බස් එකෙන් වැටිලා.."      ජනාලි හෙන දුකින් කිව්වා. ෂුවර් එකටම එහෙනං සචිනිත් ඇති කරකවලා අතෑරියා ගානට. උන් දෙන්නගෙ පුදුම බැදීමක් තිබුණෙ.      "එතකොට උඹලා දෙන්නා අද ක්ලාස් යන්නැතුව එහෙ යනවද..?"      "අද උදේ සිංහල පංතියට යන්නම ඕනෙ. දොළහට පංති ඉවර උනාම යනවා.."      මං අහපු  ප්‍රශ්නෙට උත්තර දුන්නෙ ජනාලි. අචිනි තුවාල වෙලා කිව්වම නොගිහිනුත් බෑ.  මේකිගෙ කකුල කැඩිලද දන්නෙත් නෑනේ. ඒත් ඔය ප්‍රශ්නෙ දැන් අහන්න ගියොත් මුන්  දෙන්නා මගේ කම්මුල ස්පර්ශ කරන්නත් බැරි නෑ.      "හරි හරි.. මුලින්ම යමු නුගේගොඩට.."      එකසිය තිස් අට බස් එකකට අත දාන ගමන් මං කිව්වා. අපි කට්ටිය නුගේගොඩ හන්දියෙන් බහිද්දි ෂෝටා නිරෝධ එක්ක බෝ ගහ යට ඉදලා අපිට අත වැනුවා.      "ආ... නංගිලා...... කෝ අපේ ටූ සිස්ටර්ස්ලා..?"      ෂෝටා ජනාලියි මහේෂයි දිහා බලලා ඇහුවා.      "අචී ඊයෙ බස් එකෙන් වැටිලලු බං.."      "එහෙනං ඒකි හන්දියෙ බාර් එක පැත්තෙ ගිහින් ටිකක් වැඩි වෙන්න ඇති.."      මුගේ වාචාල කටටත් බ්‍රේක් නෑ. ඔහේ කියවනවා. ජනාලි ෂෝටා දිහා රවලා බලපු පාර ඌ ජෝක් එකට වගේ මගේ පිටි පස්සෙ හැංගුනා.      "අපි කට්ටිය එහෙනං දවල්ට උන්ගෙ ගෙදර යං, දොළහට පංති ඉවර උනාම මෙතනට සෙට් වෙමු."      අපි  කිව්වට පස්සෙ ජනාලියි මහේෂයි දෙන්නා දෙපැත්තට බෙදිලා එයාලගෙ පංති වලට ගියා.  අපිට උදේ තිබුණෙ ආර්ථික විද්‍යාව පංතිය. හවස ව්‍යාපාර අධ්‍යනය නිසා ඒක මග  ඇරුණට ලොකු පාඩුවක් වෙන්නෑ.      "ෂෝටා උඹේ නංගි ක්ලාස් යන්නෙ කොහෙද දන්නෑ නේද..?"      "මේ අහන ප්‍රශ්නෙ කෙලින් අහපං බං. උඹට දැන් දැනගන්න ඕන රාණි යන පංතියනෙ නේද..?"      මූටත් හැමදේම ගොනාට වගේ තේරෙන හැටි බලපංකෝ.      "අපි වෙලාවක යන්ද උඹලගෙ නෑනගෙ ගෙවල් පැත්තේ.."      මං දෙවනි ප්‍රශ්නෙත් ඇහුවෙ  මුගෙන් උත්තරයක් නැති නිසා.      "උඹලා  හදන්නෙ මාව ගෙදරිනුත් එළවන්නද..? උඹට දැනගන්න ඕන විස්තර මං සදුදට අහලා කියන්නම්. එතකල් ඉවසපං පපුව කියලා ඉදපං.."      අපේ  කතාවට විහගයා කොරවෙලා. ඌ දන්නෑ ෂෝටගෙ නැන්දගෙ දුවගෙ ජාතක කතාව. දැන් අටටත්  කිට්ටුයි. ඕක කියන්න ගියොත් අද පංති යන්න වෙන්නෑ. අපි  හතර දෙනා පුරුදු  විදියට තෝස පාරකුත් දාලා කොහුවල පැත්තට ඇවිදගෙන ආවා ක්ලාස් එකට යන්න.      පංතියට  යද්දි වෙනදා ඉන්න හරියෙ ඉඩ නෑ. බුද්ධිමතුන් බිහිවන්නෙ පසුපස පේළීවලිනි  කියලා අපි කට්ටිය පිටි පස්සටම ගිහින් ඉදගත්තා. හය දෙනෙක්ට ඉද ගන්න පුලුවන්  ඩෙස්ක් එකේ කොහොම හරි දහයක් ඉන්දවන්න ටික්කො ටික හෙන ගේම. මුං ගිය ආත්මෙ  සැමන් ටින් කරපු එවුන්ද කොහෙද. අපිත් ඇරියෙ නෑ. බූරු ඇදවල් ටික දිග ඇරලා  ටිකක් සැප පහසුවට ඉදගත්තා.      "ඔය මල්ලිලා ටිකක් ළං වෙලා ඉදගෙන මේ පොඩි මල්ලිටත් ඉඩ ටිකක් දෙන්නකෝ.."    එහෙම  කියපු ටික්කා ෂෝටව අපි හිටපු පැත්තට තල්ලු කරලා දැම්මෙ උගෙ බාප්පා වගේ.  කොහොම හරි හතරට පහට ගුලිවෙලා ටියුට්ටිකත් බාගෙට දිගැරගෙන ටිකක් වෙලා ඉද්දි  දාඩිය ගලන්න පටන් ගත්තා.      "මචං පිට දිගේ දුන්හිද කඩං වැටෙනවා බං.."      මං විහගගෙ කනට කරලා කිව්වේ ෂෝටට ඒක කියන්න බැරි නිසා. මොකද උගේ කණ තිබුණෙ ගොඩක් පහත.      "ඔව් බං මේ ෆෑන් කට්ට වැඩ කරන්නෙ නැද්ද මන්දා.."    ඌ එහෙම කියද්දි මමත් නිකමට වගේ උඩ බැලුවා. ෆෑන් එක කැරකෙනවා නිකං මට ඕනෑවට වගේ.      "බලපං අනික් ෆෑන් ඔරේ රන් කියලා කැරකෙනවා. මූ ඒකට කැද ගහලා වගේ.."      "දාමු සර්ට චීට් එකක්.."      විහග  කොලයක් කඩලා අරන් මොනවද ලියලා මට දුන්නා. 'සර් පිටිපස්සෙ පේළියෙ ෆෑන් එක  කැරකෙන වේගෙට පෙති ගණන් කරන්න පුළුවං.' ඌ ලියලා තිබුණෙ ඒක. මමත් කොලේ රෝල්  කරලා ඉස්සරහට යැව්වා.       විනාඩි දහයකට විතර පස්සෙ සර් චීට් එක කියෙව්වා.      "පිටි පස්ස පේළියෙ ඉන්න කවුද ෆෑන් එකේ පෙති ගණන් කරන්න හදන්නේ..?"      සර් ඒක අහද්දි මුළු ක්ලාස් එකම වගේ පිටිපස්ස හැරුණා.      "තමුසෙලා අමාරුවෙන් උඩ බලාගෙන ඕකෙ පෙති ගණන් කරන්න ඕනෙ නැහැ. ඕකෙ පෙති තුනයි තියෙන්නෙ. දැන් පාඩම අහගන්නවා.."      මුළු  පංතියම හයියෙන් හිනා උනා. ෂිට්.... චාටර් ගෝනියයි. අපිත් අපිට නෙමෙයි වගේ  අනිත් උන් දිහා බලලා හිනා වෙන්න ගත්තා. හැබැයි සර් එවලේම ටික්කන්ට කියලා  අපි ළග තිබුණ ෆෑන් එක වැඩි කලා.      දවල්  දොලහ වෙනකල්ම සාර්ව ආර්ථික ගැටලු කියලා දුන්නට පංතියෙන් එළියට එද්දි ඒ එක  ගැටළුවක්වත් මටනං මතක තිබුණෙ නෑ. මගේ ඔළුවෙ තිබුණෙ වෙනමම ගැටළු ටිකක්. අපි  සෙට් එක කොහුවල ඉදලා නුගේගොඩ බෝගහ ළගට ගිහින් අනිත් කට්ටිය එනකන් පොඩි  කට්ටක් කෑවා. කට්ටක් කිව්වට පංති ඇරෙන වෙලාවට නුගේගොඩ ඉන්න එක කට්ටක්ම  නෙමෙයි. හවස හතර පහ විතර වෙද්දි මේ හරියෙ මාර ත්‍රිල් එකක් තියෙන්නෙ. ගිය  ආත්මෙ ඉදලා මේ සැපට පුරුදු එවුන් මැරිලා කාක්කො වෙලා ඉපදිලා අපේ ඔළු වලට  ජරා කර කර තාම පාර දිහා බලං ඉන්නවා.      "නිරෝධ මොකද අද උඹේ ටකරම වැහිලා..?"      බල කල්පනාවක හිටපු නිරෝධගෙ පිටට තට්ටුවක් දාලා ෂෝටා අහද්දි ඌ උඩ ගියා.      "පස්සෙ කියන්නම් බං.."    ඌ ඒක කියපු විදියට ඌට දිරව ගන්න බැරි ප්‍රශ්නයක් තියෙන පාටයි.      "අපි ගොඩක් පරක්කුද..?"      ජනාලි  එහෙම අහගෙන ආවෙ තනියෙම නෙමෙකි සාරංගයි දිනුකයි එක්ක. දිනුකගෙනම් මූණ දාහට  අරන් නිකංවත් දෙන්න බැරි තරමට කළු වෙලා. ඒක එහෙම නොවුනනම් තමයි පුදුමෙ.  මොකද මූ අචිනිගෙ සත්‍ය ප්‍රේම බ්‍රැංග රාජයනේ. ඒ සීන් එක පටන් ගත්තෙ ඒ  ලෙවල් කරන්න පටන් ගත්තට පස්සේ.       "ඕවා ඔහොම තමයි මස්සිනා.. අල වගේද ගෝවා.."      කියල  දිනූකයව ෂේප් කරන්න විහග බණ කියවන්න ගත්තා. මහේෂත් ආවට පස්සෙ අපි අට දෙනාම  සචීලගෙ ගෙදර යන්න රෙඩි උනා. ලෙඩෙක් බලන්න යද්දි අපතයො ටික වගේ අතපය වන වන  යන්න හොද නැති නිසා අපි ගෙනියන්න දෙයක් කල්පනා කලා.      "දවල්ට කාලත් නෑ බං.. කන්න තියෙන සල්ලි වලින් තමයි මොනව හරි ගන්න තියෙන්නේ.."      ෂෝටා එහෙම කියලා ඌගෙ හිගන පර්ස් එක දිගෑරියා. ඒකෙ කවමදාකවත් රුපියල් සීයකට වඩා තියෙනවා මම දැකලා නෑ.      "රයිට් එහෙනං පින්වතුන් පොඩි ආධාරයක් කරන්න බලන්න.."      මම දාගෙන හිටපු තොප්පිය ගලවලා පොඩි කලෙක්ෂන් පාරක් දාන්න යද්දි විහගයා සිංදුවක් කියන්න පටන් ගත්තා.      "සද හිරු තරු පවතින තරු   ෆේල් වෙන්නෙ නෑ...   සෙන්ට්‍රල් බිමේ කොල්ලො අපි   ඒ හතරක් අපිට හිමි...   ෆේල් වෙන්නෙ නෑ...//"      ඌ ඒක  කියන අතරෙ මං තොප්පිය අරන් එක එකා ළගට ගියා. දිනූකයා තදයා වගේ කෙලින්ම  රුපියල් සීයෙ පටියක් දාලා ස්ටාට් එක දුන්නා. මහේෂා ජනාලි දෙන්නත් සීය ගානෙ  දැම්මට අපේ අනිත් උන්ගෙන්නම් පනහකට වඩා ගන්න බැරි උනා. අපි දිහා හිනාවෙවී  බල බල හිටපු ආච්චි කෙනෙක් ළගටත් මං නිකමට වගේ ගිහින් තොප්පිය දික් කලා. දත්  නැති කට පුරෝලා හිනාඋන ඒ ආච්චි තංගල්ල බැංකුවෙන් විත්ඩ්‍රෝ කරලා පටස් ගාලා  රුපියල් පනහක් දැම්මා.      "පිනට කැමති මේ අම්මට බුද්ධං සරණේ සරණයි.."      විහග ආච්චි ළග වටයක් කැරකිලා තවත් සිංදුවක් කියන්න පටන් ගත්තා.      "එහෙම කියපු ඔය කොලුවට ධම්මං සරණේ සරණයි.."      ෂෝටා  විහග ළගට ගිහින් කියද්දි අර ආච්චි ෂෝටා දිහා බලලා හිනා උනා. සමහර විට  ආච්චිට ෂෝටා දකිද්දි ශිෂ්‍යත්වෙ ලියන මුණුඹුරෙක් මතක් වෙන්න ඇති. කොහොම හරි  සිංදුව කියලා ඉවර වෙද්දි මගේ පින්වන්ත කැප් එක ඇතුලෙ රුපියල් පන්සියයක්  විතර එකතු වෙලා තිබුණා.      "මොනවද බං මේකෙන් අරගෙන යන්නේ..?"    සල්ලි ටික ගණන් කරලා මං විහගගෙන් ඇහුවා.      "කේක් බිස්කට් වගේ දෙයක් ගත්තොත් ඕක එන්න කලින් අපිම කාලා ඉවර කරයි. ජනා කෙල්ල කැමති මොනවටද බං..?"    ඌ කෙලින්ම ප්‍රශ්නෙ ජනාලිට යොමු කලා.      "කෙල්ලො කැමති මොනවද කියලා කෙල්ලන්ට වඩා හොදට දන්නෙ කොල්ලොනේ.."    ජනාලිගෙ කතාවෙත් ඇත්තක් තියෙනවා. එහෙනම් මේ ප්‍රශ්නෙ අහන්න හොදම කෙනා දිනුක. අචිනි කැමති ඒවා ඌ නොදැන ඉන්න විදියක් නෑනේ.      "දිනුක උඹවත් කියපංකෝ අචිනිට දෙන්න හොද දෙයක්.."      "අපි ඔය ගානට පොඩි ටෙඩි බෙයාර් කෙනෙක් අරං යන්.."      "ඔන්න බලපං සැබෑ ස්වාමිපුරුෂයන්ගේ ලක්ෂණ.."      විහග  දිනුකගෙ කරට අත දාලා කියද්දි උගේ මූණෙ තිබ්බ මූඩ් එක මංචි ජින්ජර් බිස්කට්  එකක් කෑවා වගේ වෙනස් උනා. කොහොමටත් කෙල්ලො ටෙඩි බෙයාර්ලට ආසයි කියලා මමත්  දන්නවා. මොකද අපේ සහෝදරියගෙ කාමරෙත් හැම තැනම ටෙඩීලා. නිදියන්නෙත් තඩි  වලහෙක්ව තුරුළු කරන්. ලස්සන ටෙඩියෙක් අරන් එන්න කියලා අපි මහේෂටයි ජනාලිටයි  සල්ලි දීලා යැව්වා. ටික වෙලාවකින් උන් දෙන්නා ආවෙ ලස්සන රෝස පාටයි සුදු  පාටයි ටෙඩියෙක් අරන්. උන්ගෙ සිලෙක්ෂන් වලට අපි කට්ටියම සැටිස්.      හන්දියෙ  ඉදලා සචීලගෙ ගෙදරට බස් හෝල්ට් දෙකක් විතර දුරයි. අපි කට්ටිය පොඩි කෝප්පයක්  හෝදන ගමන් ඒ දුර පයින්ම ගෑටුවා. එකහමාර විතර වෙද්දි අපි එහේ.      අපිව  දැක්කා විතරයි ගේ ඉස්සරහ හිටපු සචී දුවලා ඇවිත් ජනාගෙයි මහේෂගෙයි අත්දෙකෙන්  අල්ල ගත්තා. ඒකිගෙ ඇස් දෙක රතුවෙලා. ඒ කියන්නෙ දැන් ටිකකට කලින් සචී අඩලා  තියෙනවා.    "කෝ බං අචිනි, එයාට ගොඩක් අමාරුද..?"      දිනුකට අහන්න තදියමේ හිටපු ප්‍රශ්නෙ ඇහුවෙ ජනාලි..       "යංකො ගෙට. එයා ඉන්නවා.."      අපි  කට්ටියම සාලෙට යද්දි අචිනි සෙටියෙ වාඩිවෙලා කකුල් දෙක ස්ටූල් එකක් උඩ  තියාගෙන හිටියා. එක කකුලක් විලුඹ හරියෙන් දිගටම බැන්ඩේජ් කරලා. අනිත් කකුල  දනිස්ස ළග බැන්ඩේජ් කරලා. මේකි එක් අන්ඩක් නෙමෙයි අඩු දෙකම කඩාගෙන වගෙයි.  මොනව උනත් අපිව දැක්ක ගමන් කෙල්ලගෙ ඇස් දෙකට කදුළු පිරුණා.</blockquote>

Verification: Awruddata maasa keeyada?

Top Bottom