Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="crazybuddy" data-source="post: 12215524" data-attributes="member: 326070"><img src="http://4.bp.blogspot.com/-2YE7CTNjS5Q/T1EyEz63o_I/AAAAAAAABX0/2NFKRSgMef8/s640/Cover-02.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" />   <a href="http://kathandarapoth.blogspot.com/2012/03/blog-post.html#.T1DOsHnYH1U" target="_blank">සොදුරු නවෝදය පළමු කොටස</a> 02                     ඉස්කෝලෙ ඇරිලා ගෙදර එන්න මං පාරට ආවා. මහේලයි, කල්හාරයි, මාධවයි බස්ටෑන්ඩ්  එකට යද්දි, මං පැතුම් එක්ක කොලේජ් ලේන් එකට ආවා.                    "බෙකම් කෝ උඹේ ට්‍රේල..?"                  පැතුම් ඇහුවෙ මගේ දුකට සැපට හැමදේටම තියෙන මවුන්ටන් බයිසිකලේ ගැන.    "උදේ ඉස්කෝලෙ එන්න බලද්දි පැච් එකක් බං.. හුළං හොදටම බැහැලා.. උදේ එන්න පරක්කු උනෙත් ඒකයි.."                   කොලේජ් ලේන් එකේ ටික දුරක් එද්දි, පස්සෙන් කවුරු හරි දුවන් එන සද්දෙ අපිට ඇහුනා. හැරිල බලපුවම තමයි ඇම්ඩන්ව දැක්කේ..    "උඹ මොකද අද මේ පැත්තේ..?"                වෙනදට යූ.සී ග්‍රවුන්ඩ්  එකෙයි, ලයිබ්‍රරියෙයි අතරින් පල්ලම් බහින එකා, ඊට හාත්පසින්ම විරුද්ධ  පැත්තට ආපු හින්දා මං ඇහුවා. නාලකගෙ මූණට ආවෙ පැණි කොමඩු ජාතියෙ පැණි ගලන  හිනාවක්..    "උඹ හවස ග්‍රවුන්ඩ් එනවද...?"    "ඔව්... කෑම ටිකක් කෑවා.. අනිත් පැත්තට හැරුණා.."    "හරි.. එහෙනම් මමත් එනවා.."               ඇම්ඩා කිව්වෙ එච්චරයි... ඌ ආයෙත් හැරිලා තාර පාර පැත්තට දුවලා ගියා.    "ඌ මොකක් හරි අවමගුලක් කරන්නයි හදන්නේ.. බලාගෙන නවෝද්.. ඕකා ගෑවුණොත් උන්ඩක පුච්චයට  හිටන් හානි වෙනවා.."                   පැතුම්ගෙ කටේ තියෙන්නෙම ඉතිං ශරීර අවයව විතරයි.. ඌට එතනින් එහාට ජීවිතයක් නෑ..    "ඒ උනාට ඇම්ඩා  හරි හොද එකා පැතුම්.."    "හොද..?  උඹට ළගකදි මොකෙක්වත් වැහුණෙ නෑ නේද..? ඌ තලපතාට දුන්නු ගින්න කොහොමද..?  ඉතිහාසෙවත් එහෙම එහෙම කතාවක් තියෙනවද..? හු..ට්ටා... නවෝද්.. අර බලපංකෝ.."                   ඒ වෙනකොට අපි කොලේජ්  ලේන් එකේ කොනටම ඇවිල්ලා තිබුණා. ඉන්ටවල් එකේදිත් ටක් ෂොප් එක පැත්තෙ ගියේ  නැති හින්දා මං හිටියෙ බඩගිනි සංගිතෙ කිය කියා..                  "මොකක්ද..?"    "ක... කවුද බං මේ..? හරියට මමියක් වගේ.."                 පැතුම් පෙන්නුවෙ කොලේජ්  ලේන් එක ඉවර වෙනවත්තෙක්කම වගේ තිබ්බ අතුරු පාරෙ හිටපු කෙනෙක්ව.. මිනිහගෙ  පුළු ඇග පත පුරාම තිබ්බේ.. බැන්ඩේජුයි, ප්ලාස්ටර්යි විතරයි.. ඒ මදිවට බෙල්ල  වටේට ගැට ගහපු සුදු පටියකින් අතකුත් එල්ලගෙන..    "කාගෙන් හරි හොදටෝම කාපු පොරක්.. අපරාදෙ කියන්න බෑ.. ගහපු එකා කැත නැතුව ගහලා තියෙනවා.. ආසාවේ බෑ.."                    ඇත්තටම මූ මොකාද  අප්පා.. ඉස්කෝලෙ ඇරෙන පට්ට දවාලෙ මෙහෙම අතපය බැන්ඩේජ් කරගෙන එල්ලන් ඉන්න  මූටද පිස්සු.. නැත්නම් මේක දකින අපිටද පිස්සු..?    "නවෝදයා.. මට නම් පේනනෙ මුගේ මුළු ඇගම බයිපාස් කරලා වගේ.. හ.. හත්තිලව්වේ මේ. මේ.. අර වහුකුණානේ.."    "කවුද..?"                    හොදට ළංවෙලා තියෙද්දිත් මට මමිය අදුනගන්න බැරි වුණා. මගේ බඩගින්න, මගේ මෙමරි ධාරිතාවය අඩු කරලද මංන්දා..    "ප්‍රනාන්දු සර්ගේ ටික්කා... යස වැඩේ ඕකට.."    "මොනවා.. දුෂ්මන්තයා..?"                    පැතුම් කියපු දේ  නිට්ටාවටම හරි.. මේ නැව් ගානට කාලා ඉන්නේ දුෂ්මන්තයා නේන්නම්. බුදු සන්තෝ..  මූට කවුද අප්පෙ මෙහෙම නරකාදි විදියට ගැහුවේ.. සමහර වෙලාවට මූ ගුටි කෑවෙ  නැත්නම්, බස් දෙකක් හැප්පෙන තැනක බස් දෙක මැද්දෙන් හිටියද දන්නෙත් නෑ..  ශාරීරික අවයව.. ඒ තරම් අලංකාරයි..    "දුෂ්මන්ත.."    "ආ.. නේ.. නවෝද් ඔයා... මට අදුනගන්නත් බැරි වුණා.."                   බලන් ගියාම දුෂ්මන්තයටද පිස්සු.. නැත්නම් මටද..? මමිය වගේ පටි බැදගෙන ඉන්න ඌම කියනවා මාව අදුනගන්න ඌට බැරිලු..    "මොකද උනේ.?"    "ආ... නේ.. බලන්න කොල්ලො.. මට වෙච්ච දේ..."               ශරීරයට මොන ආබාධෙ උනත් මුගේ ගෑනු කටහඩට නම් මෙලෝ හෙණයක් නෑ..    "ඇයි.. බස් එකෙන්වත් වැටුනද..? නැත්නම් පොලීසියෙ බාප්පෙකුට හූවක් තිව්වද..?"               මූට නම් යසයි වෙච්ච වැඩේ කියලා හිතට හිතෙද්දි. මං බොහොම දුක සේ ගානට ඇහුවා.. ඒ දුකට ඒ ගානට අහුවුණා..    "මට  නින්ජා ගැහිල්ලක් ගැහුවනේ.. ඔය ලපටි ඇස්වලින් මං දිහා ඔහොම බලන් ඉන්නෙපා  ඒයි.. මට වාවන්නෙ නෑ.. දැන් දවස් තුනහාමාරක් වෙනවා.. හයියෝ මෙයා.. ගුටිකාපු  ඒවා දැනුයි වැඩි හරියක් රිදෙන්නේ.."    "මොන ගැහිල්ලක්ද බං.."               මෙච්චර වෙලා ආසාවෙන් මේ ප්‍රීතිමත් දර්ශනය බල බලා ඉදපු පැතුම් ඇහුවා..             "නින්ජා... අනේ නින්ජා.. ඇයි මෙයා අර ජපානෙ ඉන්නෙ.. අන්න ඒ නින්ජලා වගයක්.."    "මොකක්...  බහුබූත කියවන්නැතුව ඉදපං බං.. ජපානෙ ඉදලා නින්ජලා ඇවිත් උඹට ගහලා යන්න උංට  පිස්සුද.. ආ නවෝදයා.. අපේ ප්‍රනාන්දු සර්ගෙ ෆිසික්ස් පංතියක් ජපානෙ නෑ  නේද..?"    "ඔහොම  කතා කරන්න එපා මෙයා.. මටත් තදවෙනවා.. මූණු වහගෙන, කලු ඇදගෙන.. එදා රෑ  කලුවරේ මාව හතර පැත්තෙන් අල්ලගෙන හයියෝ.... අනේ... අම්මෝ.. මට ගැහුවා  දෙයියනේ.. ඔව් මෙයා.. මං වගේ කිසිම කෙනෙකුට වරදක් නොකරන අහිංසකයෙකුට තඩි  බෑවට එයාට හොදක් නම් වෙන්නෙපා.. අත් කකුල් තාම වේදනායි.."                 ජපන් නින්ජා තියා කවුරු උනත් වැඩේ කරපු එකා නම් විලි ලැජ්ජා නැතුවම මූට ගහලා තියෙනවා..    "උඹට  අදුරගන්න බැරි උනාද..? ගැහුවෙ කවුද කියලා.. ජපන් ගැන්සියක් හිටියා කියලනේ  උඹ කියන්නේ..? ආ.. උංගෙ කකුල් සුදුද..? මුණෙ තිබ්බ ඇස්වල කලු ඉංගිරියෝ උඩ  ගිහිල්ලද තිබ්බේ.."                ඔන්න පැතුමා කොරනේල්  විබාගෙ පටන් ගත්තා. දැන් ඉතිං කීයට යන්න වෙයිද මංදා.. හැබැයි පැතුමා, අහපු  එකට දුෂ්මන්තයට මල පැනලා කියලා මට තේරුණා.    "මං දැකපු ඉංගිරියක් නෑ.. මෙයා කලුවරේ.. උං මගේ බඩටමයි ගැහුවේ.. හයියෝ... වාවන්නේ නෑ.."    "දැන් උඹ මේ කොහෙද යන්නේ..?"    "කොහේ යන්නද මෙයා.. මං මේ ටිකට් කපාගෙන ගෙදර යනවා ඉස්පිරිතාලෙ ඉදලා.."    "තලපතා... මේ ගැන.. ආ නෑ වරදුනා.. ප්‍රනාන්දු සර් මේ ගැන දන්නවද..?"    "සර් නම් ආවා මෙයා හැමදාම.. පව් සර්ටත් දුකයි.. සර් නම් කියන්නෙ වනේ වන හතුරෙක්ලු මට මෙහෙම ගහලා තියෙන්නේ.."                   වනේ වන හතුරෙකුටවත්  වෙන්න ඕන නැති දෙක් තමා මූට නම් වෙලා තියෙන්නේ.. යසයි.. වෙච්ච වැඩේම නම්..  බඩගින්න නම් දැන් එකසිය හයයි දශම පහට නැගලා. තවත් ඉවසන් හිටියොත් ෂුවර්  එකටම ඔස්ටියෝ පොරෝසිස් හැදෙනවා.. නෑ.. නෑ.. වැරදුනා ආතර් අයියගෙ  ආතරයිටීස්.. නෑ හත්තිලව්වෙ නෑ.. ගෑස්ට්‍රයිටීස්.. අන්න හරි ඒක තමයි.. ඒක  හන්දා මායි, පැතුමයි දුෂ්මන්තගෙ අදෝනාව මැද්දෙම එතනින් පැනගත්තා..                                  **********************************    "සුදු පුතා.. මොකෝ අද පයින්ම..?"                 වත්ත ගාවට එන්න හම්බවුණේ  නෑ.. මෙන්න නැන්දා අපේ ගේ ඉස්සරහම. අම්මපල්ලා. මේ වෙලාවෙ නම් ලක්ෂ පනහකුයි,  දුවයි දෙනවා කිව්වත්, කයියට නම් සෙට් වෙන්න වෙන්නෙ නෑ. පපුව පැලෙන්න බඩ  ගින්දරයි..    "මේ වෙලාවෙ බෑ නැන්දෙ. පට්ට බඩගිනියි."    "මොකක්... පට්ට..?"    "ඔව් නැන්දෙ.. ඒක.. මේ.. අලුත් වචනයක්.."    "මොන අලුත් වචනයක්ද..? හනේ මංදා.. මං නම් දන්න කියන කාලේ ඉදලා ඕක අහලා තියෙනවා.."    "අගට මහා පරිමාණෙ කුණුහරුප කෑල්ලකුත් එක්ක නේද..?"                 මං හිනාවෙලා ගෙට පැන්නා. අපි කෙරුවෙ ඒක හොද වචනයක් කෙරුව එක විතරයි.. නැන්දටත් පුංචි  හිනාවක් ගියා..    "අම්මේ... අම්මේ... කෝ මේ අම්මා..? අමේමේ.. මට යක්කු දෙකක් කන්න බඩගිණියි.. එක යකෙක් හරි කන්න දෙන්ඩෝ.."                    ඇදුම් මාරුකෙරුවෙත් නෑ.. මං කෙලින්ම කෑම මේසෙට වාඩිවුණා. ආයෙ මොන මැනර්ස් ද..?    "අනේ... අනේ.. සුදු පුතා.. මූණ කටවත් හොදගත්තෙ නෑ නේද..?"    "හැමදාම උදේට හෝදනවනේ අම්මේ.."    "ඒ උනාට විශබීජ හිටත් ඇති.. අතවත් හෝදගන්න."    "මං තරම් විශබීජයක් කොහේවත් නෑනේ අම්මා. ඌරට මොන සෞඛ්‍යයද අම්මා.. ඉක්මනට කෑම ටික බෙදන්න.. ප්‍රැක්ටිස් යන්නත් පරක්කු වෙනවා.."    "මං මාමට කියලා පැච් එකත් දාලා තිබ්බා.. ඔයා එන්න පරක්කු වෙන්නෑනේ සුදු පුතා..?"    "නෑ අම්මා.. පැච් එක දාපු එක නම් කියලවත් කරගන්න බැරි වැඩක්... අම්මා බයවෙන්න එපා.. හත වෙද්දි කොල්ලා ගෙදර.."    "තාත්තා  ටිකක් පරක්කු වෙනවා කියලා කෝල් එකක් දුන්නා ඒකයි.."                 ගෙදර හැමෝම මට කතා කෙරුවෙ  සුදු පුතා කියලා. බලන් ගියහම ග්‍රවුන්ඩ් එකේ ඉදලා අව්වට පිච්චිලම මගේ ඇති  ලොකු සුදක් නෑ. මට සුදු කියලා කියනව නම්.. අපේ පංතියෙ නදිනි වගේම සුදුම  සුදු කෙල්ලන්ට මොකක්ද කියන්නේ..?                   කොයිතරම් බඩගින්නෙ  හිටියත් උඩින් පල්ලෙන් කාලා දාලා මම ගෙදරින් එළියට බැස්සා.. අම්මා, අවසානය  දක්වා බලන් හිටිය නම් හෙන බැනුමක් ටක්කෙටම ෂුවර්. කතාවෙ හැටියට කෑම නෑ  කියලා. කෝ ඉතිං එක යකෙක් නෙමේ යක්කු කාලක්වත් කාලා නෑ කියලා..                    ග්‍රවුන්ඩ් එකට මං  එනකොටත් දෙකහාමාර පහුවෙලා බලපු බලපු හැම පැත්තෙම කට කපලා එකයි ක්‍රීඩක  ක්‍රීඩිකාවෝ. කලාප තරග, ස්පෝර්ට් මීට්, අරවා මේවා හින්දා ග්‍රවුන්ඩ් එකත්  කාර්යය බහුල වෙලා. ග්‍රවුන්ඩ් එකේ කොනෙන්ම තිබ්බ අලි පත කොට්ටම්බා ගහ ගාව  හිටපු සෝමතිලක සර් ගාවට මං ගියා..    "සර්... කාලද..?"    මගේ ප්‍රශ්නෙට වියපත් ඒ මූණෙ යස අපූරු හිනාවක් උතුරලා ආවා..    "උඹ විතරයි කොල්ලො ඔහොම අහන්නෙවත්.. මං උඹට කැමතිත් ඒකයි.."    "අද ග්‍රවුන්ඩ් එකේ හවුස් ෆුල්නේ සර්.. ප්‍රැක්ටිස් කරන්න ටිකක් වෙලා ඉන්න වෙයි වගේ.."                 මං කතාවෙ පීල්ල මාරු කලා. නැත්නම් සර් මගේ වරුණෙ  මං ඉස්සරහා දිග අරින්න ගන්නවා.    "කමක් නෑ.. ග්‍රවුන්ඩ් එක රිලීස් වෙනකන් අපි ටිකක් කතා කරමු පුතා. මට ඔයාට කියන්න දේකුත් තියෙනවා.."                 මං එකපාරටම සෝමතිලක සර්  දිහා බැලුවා. මොකක්දෝ බැරෑරුම්කමක් ඒ මූණෙ පිරිලා. මං ඒකට ආස වුණේ නෑ. මං  කැමති සර් හිනාවෙලා ඉන්නවට.    "මේ  ඉස්කෝලෙ, ෆුට්බෝල් ටීම් එකේ ලීඩර් ෂිප් එක ඔයාට අපි දුන්නෙ හේතු ගොඩක්  හින්දා.. එක තමයි ඔයාගෙ දක්ෂතාවය.. රිජන් වයිස් ගත්තත් ඔයා තමයි දක්ෂතම  ක්‍රීඩකයා. අනික තමයි ඔයා මේ අවට ඉස්කෝල වලත් ජනප්‍රියයි.. මේකෙ වගේම හුගක්  ලමයිනුත් ඔයාට කැමතියි. මං කියන දේ ඔයාට තේරෙනවා නේද පුතා..?"    "ඔව්... සර්.."    "ඔයා  හුගක් දගයි කියන්න මං දන්නවා.. මේක ටිකක් බැරූරුම් වගකීමක්.. ඉස්කෝලෙ  ගරුත්වය තියන්න ඕන. ඔයා යටතෙ ඉන්න ප්ලේයර්ස්ලාගෙ හැගීම් දැනීම් හදුනගන්න  ඕන.. මොකද පුංචි අතපසුවීමක් ඇති හැමදේම ආපස්සට යන්න.. ඒක හින්දා සෑහෙන  අවධානෙකින් වටපිටාව ගැන බලන්න. ඔයාට කැමති  හුගාක අය ඉන්නවා වගේම. ඔයාට  ඉරිසියා කරන අයත් ඉතා සුළු පිරිසක් ඉන්නවා. ඒ අයව අදුරගෙන පරිස්සමින් මේ  ගමන යන්න.. මං ඔයාට සුභපතනවා පුතා.."                  මගේ ඇස්වලට කදුළු අවා.. සෝමතිලක සර් මේ තරම් ලෙංගතුකමින් මට කතාකරලා තිබුණෙම නෑ. මං සර්ගෙ අත් දෙකෙන් අල්ලගත්තා..</blockquote>

Verification: Winadiyakata thappara keeyak tibeda?

Top Bottom