Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="hdgpure" data-source="post: 3106863" data-attributes="member: 56825">3. අක්කොච්ඡි මං අවධි මං අජිනි මං අභාසි මේයේ තං උපනය්හන්ති වේරං තේසං න සම්මතිතේරුම:මොහු බැන වැදුනා මා හට - පහරත් දුන්නා මා හටමාව පරදවා මා සතු - දෙයත් උදුරගති කියමින්වෛරය මතු වෙන විලසට - යළි යළි මෙය සිතනා විටඔවුන් ගෙ වෛරය කිසිදා - නැත සංසිඳිලා යන්නේ4. අක්කොච්ඡි මං අවධි මං අජිනි මං අභාසි මේයේ තං න උපනය්හන්ති වේරං තේසූපසම්මතිතේරුම:මොහු බැන වැදුනා මා හට - පහරත් දුන්නා මා හටමාව පරදවා මා සතු - දෙයත් උදුරගති කියමින්වෛරය මතු වෙන විලසට - මේ අයුරින් නො සිතන විටඔවුන් ගෙ පවතින වෛරය - සංසිඳෙමින් නැතිවන්නේඑතැන සිටිය ස්වාමීන් වහන්සේලාට මේ ථුල්ලතිස්ස තෙරුන් ගේ අතීත ජීවිත කථාව අසන්ට කැමැත්තක් ඇති වුණා. මහා කාරුණිකයන් වහන්සේ ඒ අතීත සිදු වීම කියා දුන්නා.ඔන්න ඈත අතීත කාලෙක බරණැස් නුවර කාලදේවලක නමින් තවුසෙක් හිටියා. ඔහු හිමාල වනාන්තරයේ භාවනා කරන කෙනෙක්. බොහෝකල් ගත වුණහම රසවත් ආහාරපාන ටිකක් වැළඳීමේ අදහසින් නගරයට ආවා. ඇවිදින් වළං හදන කෙනෙකු ගේ සාලාවක නතර වුණා. එදා ම නාරද නමින් තවත් තවුසෙක් ඒ කුඹල් හලේ රාත්*රිය ගත කිරීමට පැමිණුනා. කුඹල්කරුවාගෙන් නවාතැන් ගැනීමට අවසර ඉල්ලද්දී කලින් පැමිණි තවුසාගෙන් අසා ඔහු කැමැතිනම් නවතින්න කියල පැවසූ නිසා කාලදේවලගෙන් අවසර අරගෙන නැවතුනා. සුහද කථාබහේ යෙදුනා. දෙදෙනා ම නින්දට ගියා. නාරද තවුසා නිදාගනිද්දී කාලදේවල තවුසා ඒ කිට්ටුවෙන් ම යි නිදාගත්තේ. නමුත් රෑ යාමයේ ඔහු එතැනින් නැගිට සාලාවේ දොරකඩ ළඟ හරහට නිදාගත්තා. නාරද තවුසා මැදියම් රැයේ නැගිට සාලාවෙන් පිටතට යද්දී දොරහරහට නිදා සිටි කාලදේවල තවුසාගේ හිස බැඳි ජටාව පෑගුනා. ඔහු මහ හඬින් කෑ ගැසුවා. “ඒයි ... මොකාද ඔය? මොකද මගේ ජටාව පෑගුවේ?”“අනේ පින්වත් තවුසාණෙනි, ඔබතුමා ඔතැන සැතපී ඉන්න බව මා දැන ගෙන හිටියේ නෑ. මට සමාවෙන්න” කියා එළියට ගියා. එතකොට කාලදේවල තවුසා මෙහෙම හිතුවා. “දැන් මේ පුද්ගලයා එළියට බසිද්දී මා ගැන නො සළකා මාව පාගා ගෙන ගියා. දැන් ආපසු එද්දිත් ආයෙමත් මාව පාගාවි” කියලා හිස තිබූ පැත්තට පා දමා ගෙන පා තිබූ පැත්තට හිස දමා ගෙන නිදාගත්තා. නාරද තවුසා ඇවිදින් කල්පනා කළා “මේ පැත්තෙන් ගියොත් මෙතුමා ගේ හිස ආයෙමත් පෑගෙන්න පුළුවනි. ඒ නිසා පා තිබෙන පැත්තෙන් යන්න ඕන” කියලා ඒ පැත්තෙන් යද්දී ආයෙමත් ඔහු ගේ පයට ජටාව පෑගුනා. කාලදේවල තවුසා කෝපයෙන් ගිගුම් දුන්නා. “නුඹ හිතාමතාමයි මේ දේ කළේ. ආයෙමත් මගේ බෙල්ල පෑගුවා. දැනගනින් මා නුඹට කරන දේ” “අනේ, පින්වත් තවුසාණෙනි, මට සමාවුව මැනැව. මා මේ ගමන සිතුවේ ඔබ තුමා ගේ පා ඇති තැනින් යන්නයි. නමුත් ඔබ තුමා ඒ පැත්තට හිස දමා සැතපී සිටින බව මා දැන සිටියේ නැහැ. අනේ මට සමාවුව මැනැව.” “සමාව? ... නුඹ දැනගනින්. නුඹ මගේ තරම නො දැනයි හිස පෑගුවේ. නුඹට හෙට හිරු දකින්න ලැබෙන්නේ නෑ. හෙට හිරු උදාවෙන විට නුඹේ හිස සත්කඩකට පැලෙනවා. පැලෙනවා ම යි” කියලා පොළොවට අත් ගගහා සාප කළා.</blockquote>

Verification: Nawa warak dahaya keeyada? (Namaya wadi kireema dahaya)

Top Bottom