මේ කතාව 100%ක් ඇත්ත කතාවක් කියල ගෙදර අඳුරගෙන ඒ ගෙදර කලින් පදිංචි වෙලා හිටපු උන් කමෙන්ට් කරලා තියෙනවා. ඒ වගේම කමෙන්ට් වලත් තව හොඳ හොඳ කතා තියෙනවා කුලී ගෙවල් වල සිද්ද වෙච්ච.
“ගෙයක් හොයනකොට මුලින්ම අසල්වැසියන්ගෙන් අහන්න…”
ගෙයක් කියන්නේ බිත්ති, දොරවල්, වහලක් විතරක් කියලා මට හිතෙන්නෙ නෑ... සමහර ගෙවල්… මතක තියෙනවා... සමහර වෙලාවට ඒ මතක අපිව පිළිගන්නෙත් නෑ, නමුත් යන්න දෙන්නෙත් නෑ.
අපි ඒ ගෙයට ගියේ ලොකු හීනයක් එක්ක. අවුරුදු ගානක් කුලියට පොඩි පොඩි ගෙවල් මාරු වෙලා, අන්තිමට “හරි, මේක තමයි” කියලා හිතෙන ගෙයක්. මාසෙට හැටදාහක්. නිල් පාටින් ලස්සන අලුත් paint. Key Money වැඩිය ගත්තෙත් නෑ. අවුරුදු 1කට ගත්තේ... අයිතිකරුත් හරි සාමකාමී. වැඩිය කතා නෑ, ප්රශ්නත් නෑ. “මෙච්චර කාලෙකට කිසිම අවුලක් වෙලා නෑ” කියලා ඒ මනුස්සයා කිව්වා. අපි ඒ වචන විතරයි විශ්වාස කළේ. අසල්වැසියන්ගෙන් අහන්න ගියෙත් නෑ අයිතිකාරයාගේ වචන විශ්වාස කරපු හින්දා...
පළමු සති දෙක හොඳටම සාමකාමී. ගෙය හරි නිශ්ශබ්දයි. වට පිටාවෙත් කිසිම සද්දයක් නෑ.. අපේ පවුලේ අම්මයි තාත්තයි, ආච්චි සහ පවුලේ එකම පුතා මමයි මගේ බිරිඳයි මගේ අවුරුදු එකේ දුවයි, මගේ ආසම පර්සියන් පූසෝ තුන්දෙනයි.. මේ තමා මගේ ආදරණීය පවුල, මෙච්චර කාලයකට පොඩි පොඩි මුඩුක්කු ගෙවල්වල හිටියත් ඒ තිබ්බ සන්තෝසය මේ ගෙදර වැඩි කල් යන්න කලින්ම නැති වෙලා ගියා..
තුන්වැනි සතියේ පටන්ගන්නවත් එක්කම එක රෑක, නිදාගෙන ඉන්නකොට, හිතාගන්න බැරි විදිහට හදවතට දැනුණු දෙයක් නිසා මං එක වෙලාවකට හීනෙන් බය වෙලා ඇස් අරිනවා... මගේ පොඩි දුවත් ගෙදරට ආපු දවසේ ඉදන්ම හරියට නිදාගන්නෙත් නෑ කිරි බොන්නෙත් නෑ.. රෑ තිස්සේ අඩන එකමයි වැඩේ... අලුත් තැනකට මාරු වුන නිසා අපි කාටත් හරියට හුරු නැති නිසා මේ වගේ නිස්කලංක පරිසරයක ජීවත් වෙන එක පොඩ්ඩක් හුරු වෙනකං අමාරු ඇති කියලා හිත හදාගෙන හිටියා..
දවසක් රෑ කාමරේ දොරට කවුරුහරි හුඟාක් හෙමින් තට්ටු කරන හඬක්. තට්ටු කරන්නෙ එළියෙන් නෙවෙයි. ගෙදර ඇතුළින්. සැකයට රෑ ජාමේ දොර ඇරලත් බැලුවා කිසිම කෙනෙක් නෑ. ඒ වෙලාවට පට්ටම මූසලයි පරිසරය මාරම නිහඬයි. නමුත් මං ඒක වැඩිය හිතට ගත්තෙ නෑ...
නමුත් ඊළඟ සතියේ, එක රෑක, සාලයේ පුටු අදින සද්ද බද්ද එහෙම ඇහෙනවා අම්මලාගේ කාමරෙයි ආච්චිගේ කාමරෙයි සාලෙට පොඩ්ඩක් එහා නිසා එගොලන්ට වැඩිය ඇහෙන්නේ නෑ අපේ කාමරේ සාලයට කිට්ටු නිසා කව්රුහරි දොරට තට්ටු කරත් හරි සාලයේ මොනවහරි සද්දේ නම් හොදට ඇහෙනවා..
දවසක් රෑ වයිෆ් කුස්සියේ වැඩ ඉවර කරලා සාලයේ ලයිට් off කරපු වෙලාවේ කොණක අඳුරු වෙච්ච shadow එකක් දැක්කා කියලා මට බය වෙලා කිව්වා. ඒක මනුස්සයෙක් වගේද, බිත්තියක් වගේද කියලා හඳුනාගන්න බැරි වුනාලු... එදා එයා දැක්ක දවසේ ඉදන් එක දිගට සනීප නැතුව හිටියේ...
අපි හදපු සුරතල් පර්සියන් පූසෝන්ගෙත් අමුතු වෙනස්කම් තිබ්බා රෑ අපි නිදාගත්තම අමුතු විදිහකට අඩන්නේ.. කවදාවත් උන් රෑට අඩන්නේ නෑ හොදට නිදාගන්නවා මිසක්.. උන් ගෙදර ඇතුළට ආපු දවසේ ඉඳලා හරි අසහනෙන්. බිත්තිය දිහා බලාගෙන අඬනවා. රෑට එක තැනකට ගිහින් නවතිනවා. එක දවසක උදේ, එක පූසෙක් ලේ වමාරලා මැරිලා. පට්ටම දුකයි... මාසයක් ඇතුළත තවත් එකක් කිසිම හේතුවක් නැතුව.. තුන්වැනි එකා මැරිලා තිබුණේ ගෙදර ඉදිරිපස දොර ළඟ... ඒක දැක්ක මොහොතේ මට හිතාගන්න බැරි භයක්... මාරම දුකක් ගෙදර අයට.. සතුන්ටත් මේ ගෙය හොඳ නෑ නම්, අපිට කොහොමද? අම්මත් බැන බැන හිටියා ගෙවල් මාරු වෙමු ගාලා.. අවුරුද්දක් Agreement නිසා ඉවර කරලම යමු ගාලා තමා හිටියේ බඩු ආයිත් ආයිත් අදින්න බැරි නිසා...
රෑට රෑට නින්ද අහිමි වෙන්න පටන් ගත්තා... ඇස් පියවුණත් හීන නෙවෙයි. කාමරේ කවුරුහරි ඉන්නවා වගේ දැනීමක්. කරපු බිස්නස් වලත් ලොකු lost එකක් වුනා.. කුලිය ගෙවන්නත් හිර වෙලා හිටියේ.. ආච්චිටත් හොදටෝම අසනීප වුණා.. ප්රශ්න ගොඩයි.. ආපු දවසේ ඉදන්ම..
අවසානයේ අපි අසල්වැසියන්ගෙන් ඇහුවා. කලින් ආපු මුල් දවස්වල එයත් එක්ක කතා කරත් වැඩිය මුහුණ දුන්නේ නෑ අපිට.. එහා ගෙදර අන්කල් පොඩ්ඩක් සැරයි.. ගේ ඇතුලටම වෙලා තමා ඒගොල්ලෝ හිටියේ... පස්සේ ඇන්ටි තමා කිව්වේ කලින්ම මේ ගෙදර අයිතිකාරයාලු හිටියේ ගෑණිත් එක්ක දවසක් පවුලේ රණ්ඩුවක් දූර දිග ගිහින් මිනිහා එළියට ගියපු වෙලාවේ ගිනි තියාගෙන මැරිලා කියලා.. මගේ පපුව ගැහුනා හොදටම... මේ ගැන කිසිම දෙයක් අයිතිකාරයා කිව්වේ නෑ නේ ගාලා.. වයිෆ් මැරුනා විතරයි කිව්වේ කොහොමද වුනේ කියලා වැඩි විස්තර කිව්වේ නෑ.. පස්සේ පස්සේ කුලියට ගොඩක් අය ඇවිත් මාස 6ක් වත් ඉන්නේ නෑලු ගේ දාලා යනවලු..
අපිත් ගේ අතහැර යන්න හිතුවා වෙන සිදුවීම් එක්ක.. අයිතිකාරයාත් මුකුත්ම කිව්වේ නෑ අපි යනවා කිව්වම key money එකත් දීලා ඉන්නවනම් ඉදපල්ලා නැත්නම් පලයල්ලා කියන තත්වේ තමා ඌ හිටියේ..
අදත් ඒ ගෙය කුලියට තියෙනවා. “House for Rent” කියලා. මට ඒ board එක දැක්ක හැම වෙලාවකම හිතෙන්නේ එක දෙයක් විතරයි අපි පොඩි මුඩුක්කු ගෙයක හිටියත් හරි සැනසීමෙන් මේ වගේ ලොකු කුලී ලස්සන ගෙවල්වල ඒ නිදහස නෑ කියලා..
ඒ ගෙදර පින්තූර comment section එකේ දාලා ඇති.. මේක මං දන්න කෙනෙක්ට වුන ඇබැද්දියක්...
