පුංචි අම්මා ගැන හිත හිතා අතේ ගහපු හැටි

බස් එකෙන් බැහැලා ගුරු පාර දිගේ ඇවිදන් යද්දි මට පුදුම හිතුනා. කොයි තරම් මහන්සි වුනාද කැම්පස් සිලෙක්ට් වෙන්න. උදේ පාන්දර නැගිටලා පාඩම් කරලා අම්මටයි තාත්තටයිත් වදයක් නොවී කොහොමහරි කැම්පස් එකට පැන ගත්තා. පන්තියේ අනිත් යාළුවො ගැන දුකයි. එකට පිස්සු කෙලපු උන්. තව ටිකක් මහන්සි වුනානම් කසුන්ටත් කැම්පස් සිලෙක්ට් වෙන්න තිබ්බා. කෝ ඒත් මේකා මන් කියපුවා ඇහුවේ නෑ. ඒත් මන් එන්න පිටත් වෙද්දි කසුනගෙ මූණෙ තිබ්බ හිස් බව මතක් වෙද්දි මට දුක හිතෙනවා. මොනවා වුනත් මගේ හොඳම යාළුවා කසුන්. මන් දන්නවා අම්මයි තාත්තයි කොයි තරම් සතුටු වෙනවාද කියලා. ඒ අයට තිබ්බ ලොකුම හීනෙ තමයි මාව කැම්පස් යවන එක. දැන් ඒක හරි. මට ආඩම්බරයි ඒ ගැන.​

“ මේ කවුද හොඳට ඇඳ පැලඳගෙන මේ පැත්තෙ කෙනෙක්නම් නෙමෙයි වගේ ආ?” එක පාරටම පැත්තකින් ආපු කට හඬකින් මගේ කල්පනා ලෝකෙ බිඳුනා. බුලත් විට කාලම කට කහට ගැහිලා තියෙන වයසක මාමා කෙනෙක්. “ඔව් මාමේ මම මෙහෙ නෙමෙයි තඹුත්තේගම. මෙහෙ මගේ පුංචිඅම්මායි බාප්පයි ඉන්නේ මන් එයාලගේ ගෙදර යනවා” මන් උත්තර දුන්නා හිනා වෙලා. “කව්ද මහත්තයාගේ බාප්පා?” “ අර ධීවරේ වැඩ කරන සුනිල් කියලා ඉන්නේ” ‘ආ හරි මට මතකයි, මහත්තයා පාර දන්නවැයි” උන්නැහැ මගෙන් ඇහුවා. “නෑ මාමේ ඒත් පාර කියපු විදියට තමයි ආවේ” මන් ආයිත් කිව්වා. “යන් යන් මන් කෙටි පාරක් පෙන්නන්නම් මහත්තයාට. එන්නකො එහෙනම්” කියපු වයසක අන්කල් මට ඉස්සර වුනා. මාත් එයාගේ පස්සෙන් වැටුනා.​

උන්නැහෙ ඇවිදන් යන ගමන් ගමේ විස්තරයි, එයාගේ විස්තරයි කිවුවා. මා ගැන, අම්මා තාත්තා ගැන ඇහුවා. ආවේ මොකද කියලත් ඇහුවා. ඉතින් මන් පවුලේ විස්තර වගේම කැම්පස් යන්නයි ආවේ කියන දේත් කිව්වා. ඔය අතරේ අපි පුංචිඅම්මාගේ ගෙදරට ලන් වුනා.
“කුමාරි දු*වේ, කුමාරි දුවේ” “කව්දෝ” කියලා අපේ පුංචිඅම්මාගේ කටහඬ ගේ ඇතුලින් ආවා.
“ආ පුතා ආවද” කියලා ලොකු හිනාවක් එක්ක ගෙයින් එළියට ආපු පුංචිඅම්මාට මට පාර පෙන්නපු අන්කල් මාව මුණු ගැහැණු හැටි කිව්වා. ඒ මාමාගේ නම සියදෝරිස්. අහිංසක මිනිහෙක්.පුංචිඅම්මා එයාට තේ එකක් බොන්න ඉන්න කිව්වාත් මිනිහා පස්සේ වෙලාවක බොමු කියලා මටත් සමුදීලා පිටත් වුනා.​

“එන්න පුතේ, මේ ගමේ මිනිස්සු ඔහොම තමයි හිත හොඳයි හැබැයි කේලම්, ඕපදූප මලු තමයි” කියපු පුංචිඅම්මා මාත් එක්ක ගේ ඇතුලට ගියා. “අද බාප්පා වැඩ ටිකක් රෑ වෙයි එන්න පුතා වේලාසනින්ම ඇවිත්නේ” පුංචි අම්මා කිව්වා. “ ඔව් පුංචි අම්මා දන්නවනේ බස් වල ගමන මන් ඒ නිසා උදෙන් ආවා. හෙට ඉඳන් කැම්පස් යන්නත් එපැයි. ආ මේ පාර්සුලේ අම්මා දුන්නේ දෙන්න කියලා. එයාලා පින් දෙනවා මට නවාතැන් දුන්නට හොඳද” මන් කිව්වා. “අක්කා මගේ පන. අපි ඒ කාලේ කොයි තරම් ලඟින්ද හිටියෙ. එයාට උදව්වක් කරන්න ලැබීම කොයි තරම් දෙයක්ද අනික මෙහෙ වෙන කවුරුවත් ඉන්නවැයි අපි දෙන්න විතරයිනේ. දැන් ඔයත් ඉන්නවා. කෑම ටිකක් වැඩි පුර උයන එක විතරයි… කියලා හිනා වුන පුංචි අම්මා එන්න මන් පුතාට කාමරේ පෙන්නන්න. ඇඳුම් මාරු කරලා මහන්සි නිවා ගන්න කියලා මට කාමරයක් පෙන්නුවා.​

ඇත්තෙන්ම අපි දුප්පත් මිනිස්සු කොළඹ ඇවිල්ලා ජීවිතේ කොහොම ගෙවන්නද කියලා අපිට තේරුමක් නෑ. ඇහුවොත් කට්ටිය කියන්නේ කොළඹ කියන්නේ පුදුම තැනක් ගමෙන් එන එවුන්ට ඉඩක් නෑ කියලයි. ඒවා අහද්දි අපේ දෙමව්පියෝ බය වෙනවා. ඒ අතරෙ පුංචි අම්මායි බාප්පයි මට නවාතැන් දුන්න එක ලොකු දෙයක්. මන් කැම්පස් යන්නෙ මෙහෙ ඉඳන්.
මට දීපු කාමරේ ඇඳක් වගේම පුංචි කබඩ් එකක්, මේසයක් තිබ්බා. ඇඳුම් රාක්කෙන් කමිසෙ එල්ලපු මන් ඇ***ඳෙන් වාඩි වෙලා සපත්තු ගැලෙව්වා. අනේ මෙච්චරමයි මට තියෙන්නේ. තාත්තා කොයි තරම් දුක් වින්දද මේක මට අරන් දෙන්න. “පුතා මන් ඇතුලට එන්නද” පුංචි අම්මාගේ කටහඬ දොර ලඟින් ඇහුනා.​

“අනේ කමක් නෑ පුංචි අම්මා එන්න” මන් කිව්වෙ ඇඳෙන් නැගිටින ගමන්. ට්රේා එකක පීරිසි කෝප්පෙක තේකක් අරන් පුංචි අම්මා ඇතුලට ආවේ හිනාවක් පුරවාගෙන “අනේ මන්දා මේ කාමරේ පුතාට හොඳ මදිද දන්නෙ නෑ” කියලා කියන ගමන්මයි. “අනේ පුංචි අම්මා මොනවාද මේ කියන්නේ මේක ඕනාවටත් වැඩියි. මට ඕනා කැම්පස් යන්න නතර වෙන්න තැනක්. පාඩම් වැඩ කරන්න පුළුවන් තැනක් මෙතන පරිසරයයි, පුංචි අම්මලයි මට හොඳටම හොඳයි” මන් කිව්වා.​

“ආ මේක *බොන්නකො..” “පුංචි අම්මා ඇඟ හෝදන්කනෙ කොහොමද? මන් ඇගපත හෝදන්ම බොන්නම් දාඩියයි” මන් කිව්වා. “එහෙනම් එන්නකො ලෑස්ති වෙලා.ළිඳත් තියෙනවා ෂවර් එකත් තියෙනවා, කැමති ඕනාම විදියකට පුළුවන්” “පුංචි අම්මා මට ළිඳ පෙන්නන්න. මන් ළිඳෙන් හෝදගන්නම්කො” මන් කිව්වා. “හොඳයි කැමැත්තක්” කියපු පුංචි අම්මා ගියෙ මට ලෑස්ති වෙලා කුස්සියට එන්න කියලා. තේක මේසෙ උඩින් තියලා පීරිස්සෙන් වහපු මන් සරමත් ඇඳගෙන සාළුව උරහිසේ දාන් කුස්සියට ගියා. පුංචි අම්මා පේන්න උන්නෙ නෑ. ඒත් එළියෙන් සද්දයක් ඇහුනා නිසා මන් පස්ස දොරෙන් එළියට බැස්සා.
පුංචි අම්මා ළිඳ ළඟ. මන් හිනා වෙවී ගියා එතනට.මගේ අඩි ශබ්දෙ ඇහිලද කොහෙද පුංචි අම්මා හැරිලා බැලුවා. “ෂහ් කොල්ලගේ ලස්සන ආ… දැන් ඉස්සරට වඩා ලස්සනයිනේ” පුංචි අම්මා එහෙම කියද්දි මට ලැජ්ජ හිතුනා. “අනේ පුංචි අම්මා” මන් කිව්වා. “ඇයි මොකෝ මොකෝ ගමේ තව කවුරුවත් එහෙම කිව්වාද” පුංචි අම්මා ඇහුවා. “අනේ නෑ පුංචි අම්මා, ඒත් පුංචි අම්මා එහෙම කියද්දි මට ලැජ්ජා හිතුනා” “*අනේ උඹේ ලැජ්ජාව පුංචි කාලෙ මන් කොයි තරම් නම් වඩන් ඉඳියද මගේ ඇඟේ කොයි තරම් චූ කලාද?කව්ද හිතුවේ ඒ චූ කොල්ලා අද මේ වගේ හැන්ඩියෙක් වෙයි කියලා,” පුංචි අම්මා හිනා වෙවී කියලා මට ඇඟ හෝදන්න ඉඩ දීලා අහක් වුනා. ඒත් පුංචි අම්මා ඉද්දි මට මොකක්ද වගේ..​

“ඇයි ලැජ්ජද හා හා ඉක්මනින් එන්න හෝදන්. තේ බොන්න ඇවිත්” කියපු පුංචි අම්මා හිනාවෙලා කුස්සියට ගියා. පුංචි අම්මා යන දිහා බලන් උන්න මන් සාළුව ලඟ තිබ්බා වැලට දාලා වතුර ඇදලා ඇඟට දා ගත්තා. අම්මෝ ශීතල. මාව ගැහුනා. ඒ එක්කම මන් දොර දිහා බැලුවේ පුංචි අම්මා බලන් ඉන්නවා වගේ දැනුන නිසා. ඔව් පුංචි අම්මා මා දිහා හිනා වෙවී බලන් ඉන්නවා.
මට මාර ලැජ්ජයි. මන් සරමක් ඇඳන් තමයි නෑවේ. ඒක ඇඟට ඇලිලා වතුර නිසා. පුංචි අම්මා ටිකක් වෙලා බලන් ඉඳලා හිනා වෙලා ඇතුගට ගියා. මමත් නා ගත්තා. අනේ මාව ඉතින් පුංචි අම්මා කාල*ේ කොයි තරම් නම් වඩාගෙන නලවලා තියෙනවාද? මට හීනියට හිනාවක් ගියා ඒ කාලේ මතක් වෙත්දි.
නාලා ඉවර වුන මම පිහිදගෙන සරමක් ඇඳලා ආයිත් සාළුව කරවටේ දාන් කුස්සියට ආවා. එත්දි පුංචි අම්මා වාඩි වෙලා තේ එකක් බොනවා.​

‘මෙන්න මන් පුතාගේ තේක අරන් ආවා නිවෙන නිසා ඒක මන් පීරිස්සකින් වැහුවා.” “ආ පුංචි අම්මා ඇයි මහන්සිවුනේ මන් ගන්නවානේ. කමක් නෑ’ කියලා හිනාවෙවී තේක අතට ගත්ත මන් ඒක බිබී සාලෙ පැත්තට යන්න පටන් ගත්දි පුංචි අම්මා කිව්වා මටත් වාඩි වෙන්න කියලා කුස්සියෙන්. මාත් ඉතින් පුටුවක් අරන් වාඩි වුනා.​