පළමු ඇණවුම
උදෑසන හිරු එළිය ජනේලයේ සිහින් තිර අතරින් කාමරයට රන්වන් පාටින් ගලා ආවේ, අලුත් ආරම්භයකට ආශීර්වාද කරනවාක් මෙනි. කුරුල්ලන්ගේ කිචිබිචිය, මද සුළඟේ නටන ගස් කොළ, දුරින් ඇසෙන පන්සලේ පිරිත් හඬ... මුළු ලෝකයම අද දවස විශේෂ බව අනුරාධරාට මතක් කර දුන්නේය.
ඔහු සාමාන්ය තරුණයෙකි. ජීවිතයේ ලොකු සිහින තිබුණත්, ඒවා කරා යාමට තවමත් පාර හොයමින් සිටි අයෙක්. අවිවාහක වූ ඔහුගේ ජීවිතය සරලය. නිහඬය. බොහෝ විට ඔහුගේ හොඳම මිතුරා වූයේ ඔහුගේම සිතුවිලිය.
අද වෙනස්ය.
අද ඔහුගේ පළමු Uber Food Delivery දිනයයි.
උදේම බයිසිකලය හොඳින් සෝදා, ටයර්වල හුළං බැලුවේ හරියටම අලුත් රැකියාවකට යන නිලධාරියෙකුගේ වගකීමෙනි. කැඩපත ඉදිරියේ හිසකෙස් සකස් කරගෙන, හෙල්මට් එක පැළඳ, Uber බෑගය පිටට දමාගත් මොහොතේ ඔහුට දැනුණේ තමන් ජීවිතයේ අලුත් පරිච්ඡේදයකට ඇතුල් වන බවයි.
මුළු දවසම ගෙවුණේ බලාපොරොත්තුවෙන්. කාලයක් තිස්සේ නොගිය මිතුරකු හමුවීමට ගියේය. තේ කඩයක තේ එකක් බී, පාරේ යන මිනිස්සු දිහා බලාගෙන "අද මගේ ජීවිතේ මොන වගේ දවසක් වෙයිද?" කියා සිතුවේය. හවස් වන තුරුම කාලය ගෙවුණේ හෙමින්. ඔරලෝසුවේ කටු නම් අද හිතාමතාම සෙමින් දුවනවා වගේය.
හවස හයට ආසන්න වූ විට, නගරය වෙනස් වෙන්න පටන් ගත්තා. වීදි ලාම්පු එකින් එක දැල්වුණා. කඩවල්වල නියොන් එළි දිලිසෙන්න ගත්තා. පාරවල් මිනිසුන්ගෙන් පිරුණා. වාහනවල ආලෝකය වැස්සෙන් තෙමුණු පාර මත දියමන්ති වගේ දිලිසුණා.
අනුරාධරා පාර අයිනක බයිසිකලය නවතා ජංගම දුරකථනය අතට ගත්තේය.
ඔහු ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තේය.
"Go Online."
එක බොත්තමක්.
ඒ බොත්තම ඔබනවාත් සමඟ ඔහුගේ ජීවිතයේ අලුත් ගමන නිල වශයෙන් ආරම්භ විය.
තත්පර කිහිපයක් නිහඬව ගෙවී ගියේය.
ටිං!
පළමු ඇණවුම.
ඔහුගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්නට විය.
ඇණවුම ලබාගත යුත්තේ නගරයේ ප්රසිද්ධ බර්ගර් අවන්හලකිනි. එතැනට යන විට තවත් Uber, PickMe සහ Delivery රියදුරන් රැසක් පිටත රැඳී සිටියහ. සමහරු සිනාසෙමින් කතාබස් කරති. තවත් අය දුරකථනය දෙස බලාගෙන ඊළඟ ඇණවුම එනතුරු බලා සිටිති.
"අලුත් කෙනෙක්ද මල්ලි?" එක් වැඩිහිටි ඩෙලිවරි රියදුරෙක් සිනහවෙන් ඇසීය.
"ඔව් අයියේ... අද තමයි පළවෙනි දවස."
"බය වෙන්න එපා. පළවෙනි ඇණවුම හැමෝටම මතක හිටිනවා."
ඒ වචන අනුරාධරාගේ හිතට අමුතු ධෛර්යයක් ගෙනාවා.
ඇණවුම ලැබුණු පසු ඔහු එය පරිස්සමින් Uber බෑගයට දමා, සිතියම දිගේ ගමන් කළේය.
මිනිත්තු කිහිපයකට පසු ඔහු ලස්සන නිවසක් ඉදිරිපිට නතර විය.
බෙල් එක නාද කළේය.
තත්පර කිහිපයකට පසු දොර විවෘත විය.
සුදු පැහැති සරල ඇඳුමකින් සැරසුණු තරුණියක් මද සිනහවක් සමඟ පිටතට පැමිණියාය. සැන්දෑ හිරුගේ අවසන් රන්වන් කිරණ ඇගේ මුහුණ මත වැටී තිබුණේ චිත්රයක් මෙනි.
"Uber Delivery?" ඇය ඇසුවාය.
"ඔව්..." අනුරාධරා මද ලැජ්ජාවෙන් පිළිතුරු දුන්නේය.
ආහාරය ඇයට දෙන මොහොතේ ඔවුන්ගේ ඇස් එකිනෙක හමු විය.
තත්පරයක්...
තවත් තත්පරයක්...
ලෝකයම නිශ්ශබ්ද වූවාක් මෙන් දැනුණි.
"අද පළවෙනි දවසද?" ඇය සිනහවෙන් ඇසුවාය.
"ඇයි එහෙම හිතුණේ?"
"ඔයාගෙ ඇස්වල තියෙන උද්යෝගය දැක්කාම."
අනුරාධරාත් හිනා වුණා.
ඇය මොහොතක් නිහඬව සිට, හදිසියේම පැවසුවාය.
"කැමති නම්... ඇතුළට එන්න. මම දැන් කෝපි හදන්නයි හිටියේ. පළවෙනි වැඩේ සමරන්න කෝපි එකක් බොමු."
ඔහුට එය අදහාගත නොහැකි විය.
"මට තව ඇණවුම් එයිද දන්නෙ නෑ..."
"එහෙනම් විනාඩි පහක් විතරයි."
ඒ විනාඩි පහ, ඔහුගේ ජීවිතයේ වටිනාම මිනිත්තු බවට පත් විය.
උණුසුම් කෝපි කෝප්ප දෙකක් අතරින් ඔවුන් කතා කළේ පාසල් ජීවිතය ගැනත්, සිහින ගැනත්, ජීවිතය ගැනත්ය. සිනහවෙන් පටන් ගත් කතාව, හදවතට දැනෙන නිහඬ බැඳීමක් බවට පත් විය.
පිටව යාමට පෙර ඇය තම දුරකථන අංකය කඩදාසියක ලියා ඔහුගේ අතට දුන්නාය.
"ඊළඟ වතාවේ... Uber order එකක් නැතුවත් එන්න."
අනුරාධරා බයිසිකලයට නැඟී ආපසු පාරට පිවිසියේ වෙනස්ම මිනිසෙකු ලෙසය.
ඒ රාත්රියේ ඔහු තවත් ඇණවුම් කිහිපයක්ම බෙදාහැරියේය. ඒත් ඔහුගේ හිතේ නැවත නැවතත් දිව ගියේ පළමු නිවසටය.
ජීවිතයේ සමහර ගමන්වල, පළමු ඇණවුම යනු ආහාරයක් භාරදීමක් පමණක් නොවේ.
සමහර විට...
එය හදවතක් තවත් හදවතක් වෙත භාරදෙන මොහොත විය හැකිය.
