"කාල රේඛාවේ විපර්යාසය - The 2004 Glitch"
ඊලග කොටස ඕන නං කියන්න
කාමරයේ සිවිලිම දෙස බලා සිටි කසුන්ගේ දෑස් අඩවන් වී තිබුණි. ඔහුගේ හිස තුළ තවමත් රැව් පිළිරැව් දුන්නේ 2026 වසරේ කොළඹ නගරයේ වාහනවල හෝන් හඬ සහ කාර්යාලීය කාර්යබහුලත්වයයි. ඔහු අවසන් වරට මතක ඇති පරිදි, නින්දට ගියේ රාත්රී 11ට පමණය. ඔහු 35 හැවිරිදි, මෘදුකාංග ඉංජිනේරුවෙකු ලෙස සේවය කරන, විවාහක තරුණයෙකි.
නමුත් අද උදෑසන ඔහුට දැනෙන්නේ අමුතුම සැහැල්ලුවකි. ඇඳ රෙදිවල සුවඳ පවා වෙනස්ය. ඔහු සෙමින් දෑස් හැරියේය.
"මේ... මේ මගේ පරණ කාමරය නේද?" ඔහුට ඉබේටම කියවුණි.
ඔහුගේ හඬ ඔහුටම නුහුරු විය. එය තාරුණ්යයේ ගැඹුරු හඬ නොව, සියුම් ළදරු හඬකි. කසුන් වහාම ඇඳෙන් නැගිට ගැනීමට උත්සාහ කළේය. නමුත් ඔහුගේ අත් සහ කකුල් පෙරට වඩා බෙහෙවින් කුඩා වී ඇති බව ඔහුට වැටහුණි. ඇඳ අසල තිබූ මේසය මත වූයේ අඟල් 14ක පැරණි වර්ගයේ ටීවී එකක් සහ විශාල CPU එකක් සහිත පරිගණකයකි. මේසය මත තිබූ පොත් කිහිපයක් දෙස ඔහු බැලීය. 'පස්වන ශ්රේණිය - ශිෂ්යත්ව අත්වැල'.
"දෙවියනේ... මොකක්ද මේ වෙලා තියෙන්නේ?"
ඔහු වෙව්ලන දෑතින් දුව ගොස් නාන කාමරයේ තිබූ කණ්ණාඩිය ඉදිරිපිට සිටගත්තේය. කණ්ණාඩියෙන් පෙනුණේ ඔහුගේ 35 හැවිරිදි රැවුල වැවුණු මුහුණ නොව, අවුරුදු 10ක පමණ හුරුබුහුටි කුඩා පිරිමි ළමයෙකුගේ මුහුණකි. විශාල දෑස්, කෙටි කොණ්ඩය සහ දඟකාර පෙනුම... ඒ ඔහුමය. මීට වසර 25කට පෙර ඔහු සිටි ආකාරයයි.
ඔහුගේ මොළය වේගයෙන් වැඩ කරන්නට විය. ඔහුගේ මතකය, ඔහුගේ තාක්ෂණික දැනුම, ඔහුගේ ජීවිත අත්දැකීම් සියල්ල එලෙසම තිබේ. නමුත් ශරීරය දස හැවිරිදි දරුවෙකුගේය.
"කසුන් පැටියෝ... අද මොකද මෙච්චර කලින් නැගිටලා? මුණත් හෝදගෙන ද?"
කාමරයේ දොර අසල සිටියේ ඔහුගේ මවයි. ඇය දෙස දුටු කසුන්ගේ දෑසට කඳුළු පිරුණි. අවසන් වරට ඔහු ඇයව දකින විට ඇය බොහෝ වයසට ගොස් රෝගීව සිටියාය. නමුත් දැන් ඇය තරුණියකි. ඇගේ මුහුණේ කිසිදු රැළි වැටීමක් නැත.
"අම්මා..." ඔහු දිව ගොස් ඇයව වැළඳ ගත්තේය.
"ඇයි පුතේ මේ? හීනයක්වත් දැක්කද?" අම්මා සිනාසෙමින් ඔහුගේ හිස අතගෑවාය.
"අම්මේ... අද දවස මොකක්ද? වර්ෂය කීයද?" කසුන් ඉතාමත් බැරෑරුම් ලෙස ඇසීය.
අම්මා මවිතයෙන් ඔහු දෙස බලා සිටියාය. "මොකද මේ උදේ පාන්දර විකාර අහන්නේ? අද 2004 දෙසැම්බර් 23 නේ. තව දවස් දෙකකින් නත්තල්. ඔයාට නත්තල් සීයාගෙන් තෑගි ඕන වෙලාද?"
කසුන්ගේ මුළු ශරීරයම සීතල විය. 2004 දෙසැම්බර් 23.
ඔහුගේ මතකය විදුලි වේගයෙන් අතීතයට දිව ගියේය. 2004 දෙසැම්බර් 26 වනදා ශ්රී ලංකා ඉතිහාසයේ දරුණුතම ස්වභාවික ව්යසනය වූ සුනාමිය පැමිණි දිනයයි. තව ඇත්තේ දින තුනක් පමණි. දහස් ගණනක් මිනිසුන් මියයන්නට නියමිතය. ඔහුගේ පවුලේ ඥාතීන් කිහිපදෙනෙකු පවා එදා ගාල්ලේ සංචාරයක නිරතව සිටියදී අතුරුදන් වූ බව ඔහුට මතකය.
"මට මේක නතර කරන්න පුළුවන්..." ඔහු තමාටම මුමුණා ගත්තේය.
නමුත් අවුරුදු 10ක දරුවෙකු පවසන දේ කවුරුන් විශ්වාස කරයිද? ඔහුට ඇති ලොකුම අභියෝගය එයයි. ඔහු සතුව ඇත්තේ 35 හැවිරිදි පරිණත මිනිසෙකුගේ බුද්ධිය වුවද, ලෝකය ඔහුව දකින්නේ කුඩා දරුවෙකු ලෙසය.
එදින සවස කසුන් තම පියා සමඟ සාලයේ වාඩි වී සිටියේය. පියා පුවත්පත කියවමින් සිටි අතර කසුන් ලෝක සිතියමක් දෙස බලා සිටියේය.
"තාත්තේ, අපි මේ නත්තල් නිවාඩුවට නුවරඑළියේ යමුද?" කසුන් ඇසීය.
"නුවරඑළියේ? ඇයි පුතේ, අපි හැම අවුරුද්දෙම යන්නේ හික්කඩුවේ නේ. ඔයා නේ මුහුදේ නාන්න යමු කියල හැමදාම කියන්නේ." පියා පුදුමයෙන් කීවේය.
"නෑ තාත්තේ, මට හිතෙනවා මේ පාර මුහුද පැත්තේ යන්න හොඳ නෑ කියලා. පෘථිවි තැටිවල චලනයක් ගැන මම පොතක කියෙව්වා. ඉන්දුනීසියාව පැත්තේ ලොකු භූමිකම්පාවක් වෙන්න පුළුවන් කියලා මට හිතෙනවා."
පියා පුවත්පත පහත් කර කසුන් දෙස බැලුවේ විස්මිත බැල්මකිනි. "මොකක්? පෘථිවි තැටි? භූමිකම්පා? කසුන්, ඔයා කොහොමද ඒ වචන දන්නේ? ඔයා තාම පහේ පන්තියේ නේද?"
කසුන් තමාට වැරදුණු බව වටහා ගත්තේය. ඔහු වැඩියෙන් දන්නා බව පෙන්වීම අනතුරුදායකය.
"අර... අර ටීවී එකේ ඩිස්කවරි චැනල් එකේ කිව්වා තාත්තේ. මම නිකන් කිව්වේ. ඒත් මට හිතෙනවා අපි මේ පාර උඩරට පැත්තේ ගියොත් හොඳයි කියලා." කසුන් කතාව වෙනස් කිරීමට උත්සාහ කළේය.
එදින රාත්රියේ කසුන්ට නින්ද ගියේ නැත. ඔහු අතීතයට පැමිණ ඇත. ඔහුට දැන් ලැබී ඇත්තේ ජීවිතය නැවත ලිවීමට අවස්ථාවකි. අනාගතයේදී ඔහු කළ වැරදි තීරණ, මඟ හැරුණු අවස්ථා, සහ රටට සිදුවූ විපත් මේ සියල්ල ගැන ඔහු දැනුවත්ය.
ඔහුගේ මනස තුළ සැලසුම් දහස් ගණනක් මැවුණි.
2009 යුද්ධය අවසන් වන ආකාරය ඔහු දනී.
2010න් පසු ස්මාර්ට්ෆෝන් ලෝකය ආක්රමණය කරන බව ඔහු දනී.
2015 සහ 2019 දේශපාලන පෙරළි ඔහු දනී.
බිට්කොයින් මුලින්ම පැමිණෙන විට එහි වටිනාකම සොච්චම් මුදලක් බව ඔහු දනී.
"මම මේ හැමදේම පාවිච්චි කරනවා. මම ලෝකයේ බලවත්ම මිනිසෙක් වෙනවා. ඒ වගේම මම මගේ ආදරණීයයන්ව ආරක්ෂා කරගන්නවා." ඔහු අදිටන් කරගත්තේය.
පසුදා උදෑසන ඔහු පාසල් යාමට සූදානම් විය. ඔහුගේ පරණ පාසල් නිල ඇඳුම ඇඳීම ඔහුට මහත් අපහසුවක් විය. කුඩා සපත්තු දෙක සහ බෑගය ඔහුට අමුතු හැඟීමක් ගෙන දුන්නේය. පාසලට ගිය පසු ඔහුට තම පරණ මිතුරන්ව හමු විය. ඔවුන් සියල්ලෝම කුඩා දරුවන් ලෙස ක්රීඩා කරමින් සිටියහ.
ඔහුගේ පන්ති භාර ගුරුතුමිය වූ සුමනා මෙනෙවිය එදා ගණිතය පාඩමක් කරමින් සිටියාය. ඇය කළු ලෑල්ලේ ලියූ සරල ගණිත ගැටලු කසුන්ට දරුවන්ගේ සෙල්ලමක් බඳු විය. ඔහු තත්පර කිහිපයකින් පිළිතුරු ලියා අවසන් කළේය.
"කසුන්, ඔයා කොහොමද මේ ප්රශ්නය මෙච්චර ඉක්මනට හැදුවේ? මම තවම ක්රමය කියල දුන්නෙත් නෑනේ." සුමනා මෙනෙවිය පුදුමයෙන් ඇසුවාය.
කසුන් සිනාසුණේය. "ඒක නිකන්ම ඔළුවට ආවා ටීචර්."
"ඔයාගේ ඇස්වල අමුතුම දීප්තියක් තියෙනවා කසුන්. ඔයා අද වෙනදා වගේ නෙවෙයි. හරිම සන්සුන්, හරිම පරිනතයි." ඇය පැවසුවාය.
කසුන් දැන සිටියේය, ඔහුට තවදුරටත් සාමාන්ය දරුවෙකු ලෙස සිටිය නොහැකි බව. ඔහුගේ රහස රැකගනිමින්, ලෝකය වෙනස් කිරීමේ ගමන ඔහු අද සිට ආරම්භ කළ යුතුය. නමුත් සියල්ලටම වඩා වැදගත් වන්නේ තව දින දෙකකින් පැමිණෙන මහා ව්යසනයෙන් හැකි තරම් පිරිසක් බේරා ගැනීමයි.
ඔහු තම කුඩා අත්ල දෙස බැලීය. මේ කුඩා දෑතින් ලෝකයේ අනාගතය වෙනස් කිරීමට ඔහුට හැකි වේවිද?
ඊලග කොටස ඕන නං කියන්න
කාමරයේ සිවිලිම දෙස බලා සිටි කසුන්ගේ දෑස් අඩවන් වී තිබුණි. ඔහුගේ හිස තුළ තවමත් රැව් පිළිරැව් දුන්නේ 2026 වසරේ කොළඹ නගරයේ වාහනවල හෝන් හඬ සහ කාර්යාලීය කාර්යබහුලත්වයයි. ඔහු අවසන් වරට මතක ඇති පරිදි, නින්දට ගියේ රාත්රී 11ට පමණය. ඔහු 35 හැවිරිදි, මෘදුකාංග ඉංජිනේරුවෙකු ලෙස සේවය කරන, විවාහක තරුණයෙකි.
නමුත් අද උදෑසන ඔහුට දැනෙන්නේ අමුතුම සැහැල්ලුවකි. ඇඳ රෙදිවල සුවඳ පවා වෙනස්ය. ඔහු සෙමින් දෑස් හැරියේය.
"මේ... මේ මගේ පරණ කාමරය නේද?" ඔහුට ඉබේටම කියවුණි.
ඔහුගේ හඬ ඔහුටම නුහුරු විය. එය තාරුණ්යයේ ගැඹුරු හඬ නොව, සියුම් ළදරු හඬකි. කසුන් වහාම ඇඳෙන් නැගිට ගැනීමට උත්සාහ කළේය. නමුත් ඔහුගේ අත් සහ කකුල් පෙරට වඩා බෙහෙවින් කුඩා වී ඇති බව ඔහුට වැටහුණි. ඇඳ අසල තිබූ මේසය මත වූයේ අඟල් 14ක පැරණි වර්ගයේ ටීවී එකක් සහ විශාල CPU එකක් සහිත පරිගණකයකි. මේසය මත තිබූ පොත් කිහිපයක් දෙස ඔහු බැලීය. 'පස්වන ශ්රේණිය - ශිෂ්යත්ව අත්වැල'.
"දෙවියනේ... මොකක්ද මේ වෙලා තියෙන්නේ?"
ඔහු වෙව්ලන දෑතින් දුව ගොස් නාන කාමරයේ තිබූ කණ්ණාඩිය ඉදිරිපිට සිටගත්තේය. කණ්ණාඩියෙන් පෙනුණේ ඔහුගේ 35 හැවිරිදි රැවුල වැවුණු මුහුණ නොව, අවුරුදු 10ක පමණ හුරුබුහුටි කුඩා පිරිමි ළමයෙකුගේ මුහුණකි. විශාල දෑස්, කෙටි කොණ්ඩය සහ දඟකාර පෙනුම... ඒ ඔහුමය. මීට වසර 25කට පෙර ඔහු සිටි ආකාරයයි.
ඔහුගේ මොළය වේගයෙන් වැඩ කරන්නට විය. ඔහුගේ මතකය, ඔහුගේ තාක්ෂණික දැනුම, ඔහුගේ ජීවිත අත්දැකීම් සියල්ල එලෙසම තිබේ. නමුත් ශරීරය දස හැවිරිදි දරුවෙකුගේය.
"කසුන් පැටියෝ... අද මොකද මෙච්චර කලින් නැගිටලා? මුණත් හෝදගෙන ද?"
කාමරයේ දොර අසල සිටියේ ඔහුගේ මවයි. ඇය දෙස දුටු කසුන්ගේ දෑසට කඳුළු පිරුණි. අවසන් වරට ඔහු ඇයව දකින විට ඇය බොහෝ වයසට ගොස් රෝගීව සිටියාය. නමුත් දැන් ඇය තරුණියකි. ඇගේ මුහුණේ කිසිදු රැළි වැටීමක් නැත.
"අම්මා..." ඔහු දිව ගොස් ඇයව වැළඳ ගත්තේය.
"ඇයි පුතේ මේ? හීනයක්වත් දැක්කද?" අම්මා සිනාසෙමින් ඔහුගේ හිස අතගෑවාය.
"අම්මේ... අද දවස මොකක්ද? වර්ෂය කීයද?" කසුන් ඉතාමත් බැරෑරුම් ලෙස ඇසීය.
අම්මා මවිතයෙන් ඔහු දෙස බලා සිටියාය. "මොකද මේ උදේ පාන්දර විකාර අහන්නේ? අද 2004 දෙසැම්බර් 23 නේ. තව දවස් දෙකකින් නත්තල්. ඔයාට නත්තල් සීයාගෙන් තෑගි ඕන වෙලාද?"
කසුන්ගේ මුළු ශරීරයම සීතල විය. 2004 දෙසැම්බර් 23.
ඔහුගේ මතකය විදුලි වේගයෙන් අතීතයට දිව ගියේය. 2004 දෙසැම්බර් 26 වනදා ශ්රී ලංකා ඉතිහාසයේ දරුණුතම ස්වභාවික ව්යසනය වූ සුනාමිය පැමිණි දිනයයි. තව ඇත්තේ දින තුනක් පමණි. දහස් ගණනක් මිනිසුන් මියයන්නට නියමිතය. ඔහුගේ පවුලේ ඥාතීන් කිහිපදෙනෙකු පවා එදා ගාල්ලේ සංචාරයක නිරතව සිටියදී අතුරුදන් වූ බව ඔහුට මතකය.
"මට මේක නතර කරන්න පුළුවන්..." ඔහු තමාටම මුමුණා ගත්තේය.
නමුත් අවුරුදු 10ක දරුවෙකු පවසන දේ කවුරුන් විශ්වාස කරයිද? ඔහුට ඇති ලොකුම අභියෝගය එයයි. ඔහු සතුව ඇත්තේ 35 හැවිරිදි පරිණත මිනිසෙකුගේ බුද්ධිය වුවද, ලෝකය ඔහුව දකින්නේ කුඩා දරුවෙකු ලෙසය.
එදින සවස කසුන් තම පියා සමඟ සාලයේ වාඩි වී සිටියේය. පියා පුවත්පත කියවමින් සිටි අතර කසුන් ලෝක සිතියමක් දෙස බලා සිටියේය.
"තාත්තේ, අපි මේ නත්තල් නිවාඩුවට නුවරඑළියේ යමුද?" කසුන් ඇසීය.
"නුවරඑළියේ? ඇයි පුතේ, අපි හැම අවුරුද්දෙම යන්නේ හික්කඩුවේ නේ. ඔයා නේ මුහුදේ නාන්න යමු කියල හැමදාම කියන්නේ." පියා පුදුමයෙන් කීවේය.
"නෑ තාත්තේ, මට හිතෙනවා මේ පාර මුහුද පැත්තේ යන්න හොඳ නෑ කියලා. පෘථිවි තැටිවල චලනයක් ගැන මම පොතක කියෙව්වා. ඉන්දුනීසියාව පැත්තේ ලොකු භූමිකම්පාවක් වෙන්න පුළුවන් කියලා මට හිතෙනවා."
පියා පුවත්පත පහත් කර කසුන් දෙස බැලුවේ විස්මිත බැල්මකිනි. "මොකක්? පෘථිවි තැටි? භූමිකම්පා? කසුන්, ඔයා කොහොමද ඒ වචන දන්නේ? ඔයා තාම පහේ පන්තියේ නේද?"
කසුන් තමාට වැරදුණු බව වටහා ගත්තේය. ඔහු වැඩියෙන් දන්නා බව පෙන්වීම අනතුරුදායකය.
"අර... අර ටීවී එකේ ඩිස්කවරි චැනල් එකේ කිව්වා තාත්තේ. මම නිකන් කිව්වේ. ඒත් මට හිතෙනවා අපි මේ පාර උඩරට පැත්තේ ගියොත් හොඳයි කියලා." කසුන් කතාව වෙනස් කිරීමට උත්සාහ කළේය.
එදින රාත්රියේ කසුන්ට නින්ද ගියේ නැත. ඔහු අතීතයට පැමිණ ඇත. ඔහුට දැන් ලැබී ඇත්තේ ජීවිතය නැවත ලිවීමට අවස්ථාවකි. අනාගතයේදී ඔහු කළ වැරදි තීරණ, මඟ හැරුණු අවස්ථා, සහ රටට සිදුවූ විපත් මේ සියල්ල ගැන ඔහු දැනුවත්ය.
ඔහුගේ මනස තුළ සැලසුම් දහස් ගණනක් මැවුණි.
2009 යුද්ධය අවසන් වන ආකාරය ඔහු දනී.
2010න් පසු ස්මාර්ට්ෆෝන් ලෝකය ආක්රමණය කරන බව ඔහු දනී.
2015 සහ 2019 දේශපාලන පෙරළි ඔහු දනී.
බිට්කොයින් මුලින්ම පැමිණෙන විට එහි වටිනාකම සොච්චම් මුදලක් බව ඔහු දනී.
"මම මේ හැමදේම පාවිච්චි කරනවා. මම ලෝකයේ බලවත්ම මිනිසෙක් වෙනවා. ඒ වගේම මම මගේ ආදරණීයයන්ව ආරක්ෂා කරගන්නවා." ඔහු අදිටන් කරගත්තේය.
පසුදා උදෑසන ඔහු පාසල් යාමට සූදානම් විය. ඔහුගේ පරණ පාසල් නිල ඇඳුම ඇඳීම ඔහුට මහත් අපහසුවක් විය. කුඩා සපත්තු දෙක සහ බෑගය ඔහුට අමුතු හැඟීමක් ගෙන දුන්නේය. පාසලට ගිය පසු ඔහුට තම පරණ මිතුරන්ව හමු විය. ඔවුන් සියල්ලෝම කුඩා දරුවන් ලෙස ක්රීඩා කරමින් සිටියහ.
ඔහුගේ පන්ති භාර ගුරුතුමිය වූ සුමනා මෙනෙවිය එදා ගණිතය පාඩමක් කරමින් සිටියාය. ඇය කළු ලෑල්ලේ ලියූ සරල ගණිත ගැටලු කසුන්ට දරුවන්ගේ සෙල්ලමක් බඳු විය. ඔහු තත්පර කිහිපයකින් පිළිතුරු ලියා අවසන් කළේය.
"කසුන්, ඔයා කොහොමද මේ ප්රශ්නය මෙච්චර ඉක්මනට හැදුවේ? මම තවම ක්රමය කියල දුන්නෙත් නෑනේ." සුමනා මෙනෙවිය පුදුමයෙන් ඇසුවාය.
කසුන් සිනාසුණේය. "ඒක නිකන්ම ඔළුවට ආවා ටීචර්."
"ඔයාගේ ඇස්වල අමුතුම දීප්තියක් තියෙනවා කසුන්. ඔයා අද වෙනදා වගේ නෙවෙයි. හරිම සන්සුන්, හරිම පරිනතයි." ඇය පැවසුවාය.
කසුන් දැන සිටියේය, ඔහුට තවදුරටත් සාමාන්ය දරුවෙකු ලෙස සිටිය නොහැකි බව. ඔහුගේ රහස රැකගනිමින්, ලෝකය වෙනස් කිරීමේ ගමන ඔහු අද සිට ආරම්භ කළ යුතුය. නමුත් සියල්ලටම වඩා වැදගත් වන්නේ තව දින දෙකකින් පැමිණෙන මහා ව්යසනයෙන් හැකි තරම් පිරිසක් බේරා ගැනීමයි.
ඔහු තම කුඩා අත්ල දෙස බැලීය. මේ කුඩා දෑතින් ලෝකයේ අනාගතය වෙනස් කිරීමට ඔහුට හැකි වේවිද?
