බුදු දහමේ විනය සම්ප්රදාය තුළ සිවුරක් පරණ වූ පසු එය ඉවත නොදමා, හැකි උපරිමයෙන් ප්රයෝජනයට ගැනීමේ සම්ප්රදායක් තිබූ බව සඳහන් වේ.
පරණ වූ පිට සිවුරක් → අඳින ඇතුළු සිවුරක් ලෙසත්,
පරණ වූ ඇතුළු සිවුර → ඇඳ ඇතිරිල්ලක් හෝ පොරවනයක් ලෙසත්,
එය තවදුරටත් පරණ වූ විට → බිමට එළන පැදුරක්/ඇතිරිල්ලක් ලෙසත්,
ඉන්පසු → පා පිසදමන රෙද්දක් ලෙසත්,
අවසානයේ → පිරිසිදු කිරීමේ රෙද්දක් ලෙසත් භාවිත කර ඇත.
ඉතාමත් පරණ වූ රෙදි කැබලි පවා මඩ හෝ මැටි සමඟ මිශ්ර කර විහාරයේ බිත්ති හා බිම් අලුත්වැඩියා කිරීම සඳහා භාවිත කළ බව විනය සම්ප්රදායේ සඳහන් වේ.
මෙයින් පෙනෙන්නේ භික්ෂූන් වහන්සේලාට පූජා කරන සිවුරක් යනු හුදෙක් ඇඳුමක් පමණක් නොව, අවසාන කැබැල්ල දක්වාම ප්රයෝජනයට ගත් වටිනා සම්පතක් බවයි.