ලෝකයේ බිලියන දෙකකට අධික මුස්ලිම් ජනතාවගේ පරම පූජනීය මධ්‍යස්ථානය මෙන්ම ඉස්ලාමයේ ආධ්‍යාත්මික කේන්ද්‍රස්ථානය වන්නේ මක්කමේ පිහිටි කඃබා ශුද්ධෝත්තම මන්දිරයයි. වර්තමාන ලෝකයේ පවතින නොසන්සුන් භූ-දේශපාලනික වාතාවරණය හමුවේ, ඇතැම් සමාජ මාධ්‍ය හරහා කඃබාවේ විනාශය පිළිබඳව නොයෙකුත් මිථ්‍යා මත සහ අනුමානයන් ප්‍රචාරය වෙමින් පවතී. කලාපීය මහා සංග්‍රාමයක්, අතිනවීන ගුවන් ප්‍රහාරයක්, ආගමික මතගැටුමක් හෝ ස්වාභාවික ආපදාවක් හේතුවෙන් කඃබාව විනාශ වන බවට කෙරෙන ප්‍රකාශයන් ඉස්ලාමීය දේවධර්මයට මෙන්ම නබිවචනයන්ටද (හදීස්) සප්‍රමාණිකව පටහැනිය. ඉස්ලාමීය මූලාශ්‍රයන්හි ඉතා නිරවුල්ව විස්තර කර ඇති පරිදි, කඃබාවේ අවසානය සිදුවන්නේ ලෝකාසානයේ අතිශය අවසාන භාගයේදී, මානුෂීය සහ ආධ්‍යාත්මික පදනම මුළුමනින්ම බිඳවැටුණු සුවිශේෂී වටපිටාවකය.
ලෝකාසානයට ආසන්නව ඊසා නබිතුමාණන්ගේ (ජේසුස් වහන්සේගේ) දෙවන පැමිණීම සහ අසත්‍යවාදී දජ්ජාල්ගේ පරාජයෙන් පසුවද යම් කාලයක් පෘථිවිය මත පූජනීය සමාදානය පැතිර පවතිනු ඇත. එම කාලවකවානුවේදීද මුස්ලිම්වරුන් කඃබාව වෙත පැමිණ හජ් වන්දනාවේ නිරත වේ. නමුත් ඉන් අනතුරුව, ලෝකාසානයේ අවසාන නිමේෂය සලකුණු කරමින් අල්ලාහ් දෙවියන් විසින් යේමනය දෙසින් අතිශය මෘදු, සුවඳවත් සුළඟක් හමා යාමට සලස්වනු ලැබේ. මෙම සිදුවීම පිටුපස ඇති සෘජු අර්ථය මෙන්ම එහි ගැබ්ව ඇති ගැඹුරු දේවධර්මීය සහ සංකේතාත්මක අර්ථයන් පිළිබඳව ඉස්ලාමීය විද්වතුන් මැනවින් විශ්ලේෂණය කර ඇත.
පළමුව, මෙහි සෘජු (භෞතික) අර්ථය දෙස බලන විට, සාහිහ් මුස්ලිම් වැනි ප්‍රමුඛ හදීස් ග්‍රන්ථයන්හි සඳහන් වන පරිදි, මෙය සැබැවින්ම අල්ලාහ් දෙවියන්ගේ අභිමතයෙන් නිර්මාණය වන භෞතික සුළඟකි. එය පටුපටියක් හෝ පටු රෙදි කඩක් මෙන් අතිශය සිනිඳු, කස්තුරි සුවඳින් යුතු, කිහිපිට යටින් වැදී යන්නාවූ සුළඟකි. එම සුළඟ වැදීමත් සමඟ සිත තුළ අබ ඇටයක තරම්වත් දෙවියන් කෙරෙහි විශ්වාසයක් (ඊමාන්) ඇති සෑම මුස්ලිම්වරයෙකුගේම ප්‍රාණය අතිශය ශාන්ත ලෙස අත්පත් කරගනු ලැබේ.
නමුත් මෙම ප්‍රකාශනය තුළ සෘජු අර්ථයට එහා ගිය මහා දේවධර්මීය සහ දාර්ශනික අර්ථයන් ගණනාවක් ගැබ්ව පවතී. මෙහිදී 'මෘදු සුළඟ' යන්නෙන් සංකේතවත් කරන්නේ අල්ලාහ් දෙවියන් විසින් තමන්ට විශ්වාසවන්ත ගැත්තන් කෙරෙහි දක්වන පරම 'දේව දයාව' (රහ්මත්) ය. ලෝක විනාශයේ අවසාන නිමේෂයේදී සිදුවන මහා විශ්වීය විනාශය, පෘථිවිය දෙදරා යාම සහ එහි භයානකත්වය දැකීමට හෝ විඳීමට විශ්වාසවන්තයින්ට ඉඩ නොතබා, ඔවුන්ව එම මහා භීතියෙන් මුදවා ගැනීම සඳහා දෙවියන් විසින් ලබා දෙන අතිශය මෘදු, ගෞරවනීය සහ ශාන්ත මරණයකි මෙය. අන්‍යයන් මහා වේදනාවෙන් සහ භීතියෙන් පසුවෙද්දී, විශ්වාසවන්තයින්ට හිමිවන්නේ කිසිදු පීඩාවකින් තොර ආධ්‍යාත්මික නික්මයාමකි.
තවද, මෙම සුළඟ 'යේමනය' දෙසින් පැමිණීමද විශේෂිත වූවකි. ඉස්ලාමීය සම්ප්‍රදාය තුළ යේමනය යනු ආධ්‍යාත්මික සන්සුන්භාවය, ඊමාන් (විශ්වාසය) සහ ආගමික ශුද්ධත්වය නිරූපණය කරන භූමියකි. නබිතුමාණන්ගේ හදීසයක පවා "විශ්වාසය (ඊමාන්) යේමනීය එකකි" (අල්-ඊමානු යමානින්) යනුවෙන් සඳහන් වේ. එමෙන්ම, සරල සුළඟකින් මිනිස් ප්‍රාණය අත්පත් කරගැනීම යන්නෙන් පැහැදිලි වන්නේ, භෞතික ශරීරයේ ශක්තිය කෙතරම් තිබුණද, ආත්මයේ පැවැත්ම රඳා පවතින්නේ දෙවියන්ගේ එකම අභිමතය මත පමණක් බවත්, මැවුම්කරුට සියලු මැවීම්වල ජීවිතය අවසන් කිරීමට කිසිදු මහා ආයුධයක් හෝ ප්‍රචණ්ඩත්වයක් අවශ්‍ය නොවන බවත්ය. මෙම සුළඟත් සමඟ පෘථිවිය මත පැවති ඉස්ලාමීය ආධ්‍යාත්මික යුගයේ සම්පූර්ණ අවසානය සලකුණු කෙරේ.
මෙම ආධ්‍යාත්මික සිදුවීමෙන් පසු පෘථිවිය මත ඉතිරි වන්නේ දෙවියන්ව අමතක කළ, කිසිදු ආගමික හෝ සදාචාරාත්මක රාමුවකට යටත් නොවන, අතිශය පරිහීන මිනිස් කොට්ඨාසයක් පමණි. පෘථිවිය මත "අල්ලාහ්" යන නාමය උච්චාරණය කරන හෝ යහපතක් යනු කුමක්දැයි දන්නා එකඳු මිනිසෙකුවත් ජීවත් වන්නේ නැත. ඔවුන් තමන්ගේ මූලික ආශාවන්ට සහ ප්‍රචණ්ඩත්වයට යටත්ව, කිසිදු ලැජ්ජාවකින් හෝ බියකින් තොරව මහජනතාව ගැවසෙන ස්ථානවල පවා සතුන් මෙන් හැසිරෙන බව හදීස්වල සඳහන් වේ. කඃබාවට ගෞරව කිරීමට, එය ආරක්ෂා කිරීමට හෝ එහි වන්දනාවේ යෑමට කිසිදු විශ්වාසවන්තයෙකු ලොව නොමැති එම අඳුරු සහ පාළු යුගයේදී, කඃබාවේ ආරක්ෂාව පිළිබඳ භෞතික සහ ආධ්‍යාත්මික වැට කඩොලු සම්පූර්ණයෙන්ම ඉවත් කරනු ලබයි.
කඃබාව විනාශ කිරීම සඳහා එවන ලබන පුද්ගලයා ඉස්ලාමීය ග්‍රන්ථයන්හි හඳුන්වා ඇත්තේ 'දුල්-සුෙවයිකතයින්' යන නාමයෙනි. ඔහු ඉතියෝපියානු සම්භවයක් සහිත පුද්ගලයෙකි. 'දුල්-සුෙවයිකතයින්' යන්නෙහි අරාබි භාෂාත්මක අර්ථය වන්නේ 'කුඩා හෝ සිහින් කෙණ්ඩා යුගලක් හිමි පුද්ගලයා' යන්නයි. මුහම්මද් නබිතුමාණන් විසින් ඔහුගේ ශාරීරික ස්වරූපය අතිශය තාත්වික ලෙස විස්තර කර ඇත. ඔහු කළු පැහැති සමකින් යුත්, හිස තට්ටය සහිත, උසින් අඩු, මඳක් ඇද වූ පාද ඇති, පාදවල කෙණ්ඩා කොටස ඉතා සිහින් වූ කුඩා ශරීරයක් සහිත අයෙකි.
එක් කලෙක ලොව පුරා දස දෙසින් පැමිණෙන ලක්ෂ සංඛ්‍යාත වන්දනාකරුවන්ගේ "ලබ්බයික්" ප්‍රණාම නාදයෙන් ගර්ජනා වූ, සුදු පැහැති ඉහ්රාම් වස්ත්‍රයෙන් බැබළුණු මක්කමේ මස්ජිදුල් හරාම් භූමිය එදිනට පවතිනුයේ පාළු, නිහඬ, වියරු ස්වරූපයකිනි. කඃබාව වටා තවාෆ් කිරීමට හෝ එකදු සජ්දාවක් කිරීමට කිසිදු මුස්ලිම්වරයෙකු එහි නැත. එම අතිශය පාළු පසුබිම තුළ, දුල්-සුෙවයිකතයින් ඇතුළු පිරිස කිසිදු බාධාවකින් තොරව ශුද්ධ වූ භූමියට ඇතුළු වේ. ඔහු අලවංගු සහ සවල් වැනි මෙවලම් භාවිත කරමින් කඃබාව වෙත ප්‍රහාර එල්ල කිරීමට පටන් ගනී.
පළමුව, කඃබාව ආවරණය කර ඇති, රත්රන් සහ රිදී නූලෙන් අල්-කුර්ආන් ආයත් එම්බ්‍රොයිඩර් කර ඇති අතිපූජනීය කළු පැහැති 'කිස්වා' වස්ත්‍රය ඔහු විසින් ඉරා දමමින් ගලවා ඉවත් කරනු ලබයි. ඉන් අනතුරුව, ඉතිහාසය පුරා කඃබාව අභ්‍යන්තරයේ තැන්පත් කර තිබූ සියලුම ධනය, රත්රන් සහ අභරණ නිධානයන් ඔහු විසින් කොල්ලකනු ලැබේ. ඉන්පසු ඔහු කඃබාවේ ගොඩනැගිල්ල මතට නැඟ, තමන් අත ඇති කුඩා ආයුධවලින් සහ අලවංගුවලින් එහි ගල් එකින් එක ගලවා දමමින්, එම පූජනීය මන්දිරය මුළුමනින්ම පොළොවට සමතලා කර දමයි.
අබ්දුල්ලාහ් ඉබ්නු අම්ර් තුමා වාර්තා කළ හදීසයක සඳහන් වන්නේ, ඇබිසීනියාවෙන් එන සිහින් කෙණ්ඩා ඇති දුල්-සුෙවයිකතයින් කඃබාව විනාශ කරන බවත්, ඔහු එහි ආභරණ කොල්ලකා එහි වැස්ම ගලවා දමන බවත්, ඔහු තම කුඩා ආයුධවලින් කඃබාවට පහර දෙන ආකාරය තමන්ට මැවී පෙනෙන බවත් නබිතුමාණන් ප්‍රකාශ කළ බවයි. එමෙන්ම සාහිහ් අල්-බුහාරි සහ සාහිහ් මුස්ලිම් ග්‍රන්ථයන්හි අබූ හුරේරා තුමාගෙන්ද මෙයට සමාන සාක්ෂි වාර්තා වී ඇත.
ඉමාම් ඉබ්නු කසීර් වැනි මහා ඉස්ලාමීය විද්වතුන් පෙන්වා දෙන පරිදි, අල්ලාහ් දෙවියන් වහන්සේ විසින් කඃබාවට ලබා දී ඇති අභයභූමි ආරක්ෂාව පවතින්නේ පෘථිවිය මත ඉස්ලාම් ධර්මය සහ අල්ලාහ්ට නමස්කාර කරන ජනතාව ජීවත්ව සිටින තාක් පමණි. කඃබාව යනු ගඩොල් සහ ගලෙන් තනන ලද භෞතික ගොඩනැගිල්ලක් වුවද, එහි සැබෑ පූජනීයත්වය රැඳී පවතින්නේ එකම දෙවියන් වහන්සේ නමදින ඒකදේවවාදී විශ්වාසය මතය. ලෝකයේ එකදු මුස්ලිම්වරයෙකුවත් ජීවත් නොවන අවසාන කාලයේදී කඃබාවේ ආධ්‍යාත්මික අවශ්‍යතාව අවසන් වන බැවින්, දෙවියන් විසින් එහි ආරක්ෂාව ඉවත් කර ගන්නා අතර, සදාචාර විරහිත මිනිසුන් අතින්ම එය විනාශ වීමට ඉඩ හරිනු ලබයි. එබැවින්, කඃබාවේ විනාශය යනු කිසිසේත්ම වර්තමාන ලෝකයේ සිදුවන දේශපාලනික හෝ හමුදාමය ගැටුමක ප්‍රතිඵලයක් නොව, ලෝක විනාශයට මොහොතකට පෙර සිදුවන අවසාන මහා විශ්වීය සංඥාවයි.
