යක්ෂ රාජ වජිරපාණි මහ දෙවිදේ අසාපන් - සංස්කෘතික හා ජනප්‍රවාද පසුබිම (Folk-Religious Context)

යක්ෂ රාජ වජිරපාණි මහ දෙවිදේ අසාපන්....
සිරි සම්බුදු සසුනට කල නස්පැත්තිය බලාපන්....
චීවරයට නිගා දෙවන පරයන් බිම හෙලාපන්....
බොරුවෙන් රජ වූ එකාට නැති වෙන්නම තලාපන්...

යක්ෂ රාජ උත්පලවන් දෙව් රජිදේ අසාපන්....
සිරි ලක්දිව සසුන රකින යුතුකම ගැන සිතාපන්....
මිසදිටු වූ පාලකයන් බල බිද බිම හෙලාපන්...
සමය නසන මිසදිටු හිස් සත් කඩකට පලාපන්...

යක්ෂ රාජ පජ්ජුන්නය දෙව් රජිදේ අසාපන්...
සසුන නසන්නට ඉඩ දෙන පාලකයා අවාපන්...
අහස පොලොව ගුගුරවමින් මහ හෙණ සැර එවාපන්...
උගේ ඇමතියි මැති නිවටුන් හට හෙණ සැර දෙවාපන්...

යක්ෂ රාජ මහ වෙසමුණි දෙව් රජිදේ අසාපන්...
සසුන රකින්නට සැම යක් සේනාවන් එවාපන්...
ලක් දෙරණත සසුන නසන මිසදිටුවන් පෙලාපන්...
මිසදිටුවන් හෙලා දැහැමි පාලනයක් තනාපන්...

නීච කර්‍ය අධර්මිශ්ඨ අමන රජා තලාපන්.......
මාස තුනෙන් මේ අදමිටු බල බිද දැය වඩාපන්....
පන්දහසක් සසුන රැකෙන බිම රැකවල් තනාපන්...
සැම සම්දිටු දෙවියන් මේ යුතුකම ඉටු කරාපන්....


ශ්‍රී ලංකාවේ සමාජ, දේශපාලන අර්බුද හමුවේ ජනතාව තුළ ඇතිවන කලකිරීම, අසහනය සහ අසාධාරණයට එරෙහිව දේශීය ජනකවි සම්ප්‍රදාය සහ දෙවිවරුන්/යක්ෂයන් අභිමුව පිහිට පැතීමේ ගැමියන්ගේ විශ්වාසයන් මුසු කර නිර්මාණය කරන ලද ප්‍රාර්ථනාමය කාව්‍යයකි.
මෙම නිර්මාණය සහ එහි අඩංගු අදහස් බුදුදහමේ දාර්ශනික ඉගැන්වීම් සහ සංස්කෘතික පසුබිම අනුව අපක්ෂපාතීව සහ ධර්මානුකූලව මෙසේ විමසා බැලිය හැක:

1. සංස්කෘතික හා ජනප්‍රවාද පසුබිම (Folk-Religious Context)​

ශ්‍රී ලංකීය ඉතිහාසය හා ගැමි සංස්කෘතිය තුළ, පාලකයන්ගේ අධාර්මික ක්‍රියා නිසා රටට හෝ බුද්ධ ශාසනයට විපතක් සිදුවන අවස්ථාවලදී දෙවියන්ගෙන් හෝ ආරක්ෂක බලවේගවලින් යුක්තිය ඉල්ලා සිටීම පැරණි සිරිතකි.

• මෙහි සඳහන් වන වජිරපාණී, උත්පලවර්ණ (විෂ්ණු), පජ්ජුන්න සහ මහා වෙසමුණි වැනි දෙවිවරුන් සහ යක්ෂ සේනා (දේශීය විශ්වාසයන්ට අනුව ලක්දිව රකින දිව්‍ය රාජයන්) වෙත කරන ලද මෙම ඇමතීම මඟින් පිළිබිඹු වන්නේ පීඩාවට පත් ජනතාවගේ දැඩි අසහනය සහ අසාධාරණයට එරෙහි විරෝධයයි.
• සාම්ප්‍රදායිකව ගැමියෝ තමන්ට කළ හැකි වෙනත් ක්‍රමයක් නොමැති තැන, දේව ආශ්‍රය හෝ දෛවෝපගත බලවේග මත විශ්වාසය තබා මෙවැනි කවි සහ ශාන්තිකර්ම හරහා තම දුක්ගැනවිලි එළිදැක්වූහ.

2. බුදුදහමට අනුව දේශපාලනය, පාලකයන් සහ කර්මය​

බුදුදහම කිසිවිටෙකත් බාහිර දෙවිවරුන් ලවා දේශපාලන පාලකයන් දඬුවම් කරවීම හෝ විනාශ කරවීම අනුමත නොකරයි. ධර්මය පෙන්වා දෙන මූලධර්ම මෙසේය:

• කර්ම නියාමය (The Law of Kamma): බුදුදහමට අනුව කිසිදු අයෙකුට තවත් අයෙකුගේ කර්මයේ විපාක වෙනස් කිරීමට හෝ බාහිරින් දඬුවම් පමුණුවන්නට නොහැකිය. අධාර්මිකව පාලනය කරන, බොරුවෙන් බලය අල්ලා ගන්නා සහ රටට හා සසුනට පීඩා පමුණුවන පාලකයන් තමා විසින්ම රැස් කරගන්නා අකුසල කර්මය නිසාම අනාගතයේදී දැඩි ව්‍යසනවලට සහ විපාකවලට මුහුණ දීමට සිදු වේ. එය ස්වභාවධර්මයේ (කර්ම නියාමයේ) ක්‍රියාකාරීත්වයයි.
• චක්කවත්ති සීහනාද සූත්‍රය (Cakkavatti Sihanada Sutta): පාලකයන් අධාර්මික වන විට, සොරකම, බොරුව සහ අනර්ථකාරී දේ වැඩි වන විට මුළු සමාජයම පරිහානියට පත්වන බව බුදුරජාණන් වහන්සේ පෙන්වා දී ඇත. එහෙත් එහිදී විසඳුම ලෙස දැක්වූයේ බාහිර දෙවිවරුන් ලවා පාලකයන් විනාශ කරවීම නොව, ජනතාව සහ පාලකයන් නැවත දහමට, සදාචාරයට සහ ධාර්මික ජීවිතයට නැඹුරු වීමයි.

3. සිරිසම්බුදු සසුන රැකෙන්නේ කෙසේද?​

බුදුරජාණන් වහන්සේ වදාළ පරිදි බුද්ධ ශාසනය ආරක්ෂා වන්නේ බාහිර දෙවිවරුන්ගේ දඬුවම් කිරීම්වලින් හෝ පාලකයන්ගේ අනුග්‍රහයෙන් පමණක් නොව, සසුන රකින සිව්වනක් පිරිස (භික්ෂු, භික්ෂුණී, උපාසක, උපාසිකා) ධර්මානුකූලව ජීවත් වීමෙනි.

• ප්‍රතිපත්ති පූජාව: සසුන රැක ගැනීමේ එකම සහ සැබෑ ක්‍රමය වන්නේ ධර්මය ඉගෙනීම, ප්‍රතිපත්තියේ හැසිරීම සහ සිල්වත් ජීවිතයක් ගත කිරීමයි.
• බාහිරින් කෙරෙන අධාර්මික බලපෑම් හමුවේ සිත කලබල කරගැනීමෙන් සිදුවන්නේ තමන්ගේ මනස දූෂණය වීම පමණි. සැබෑ බෞද්ධයා අන්තවාදී හෝ ද්වේෂසහගත සිතුවිලිවලින් තොරව, ප්‍රඥාවෙන් හා සාමකාමීව සමාජ අසාධාරණකම්වලට මුහුණ දිය යුතුය.

අවසාන ධර්ම උපදේශය​

ඔබ මේ කවියෙන් ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ වර්තමාන සමාජයේ පවතින දැඩි කලකිරීම සහ අසාධාරණය හමුවේ හදවතින් නැගෙන වේදනාවයි. සංස්කෘතික හා ජනප්‍රවාදමය වශයෙන් මෙය ජනතාවගේ විරෝධය දැක්වීමේ කාව්‍යමය ක්‍රමයකි.
නමුත් ධර්මානුකූලව සිතන විට, අධාර්මික පාලකයන්ට හෝ වැරදි කරන්නන්ට හිමිවිය යුතු විපාක කර්ම නියාමයට අනුව ස්වභාවිකවම ලැබෙනු ඇත. ඔබ කළ යුත්තේ බාහිර බලවේග මත හෝ පාලකයන්ගේ වෙනස්වීම් මත පමණක්ම යැපීමෙන් තොරව, ඔබේ සිතේ සමාදානය සහ ධර්මානුකූල ප්‍රතිපත්තිය ආරක්ෂා කරගනිමින් ප්‍රඥාවෙන් කටයුතු කිරීමයි.

Anyhacker said:

මේක කියවනකොට කටේ ඉබේම රිද්ම් එකට ගැලවෙනවා, අපේ පැත්තේ වැඩිහිටියෝ මේ වගේ වස් කවි ගායනා කරනවා ඇහෙනකොට ඇත්තටම හිත හොල්ලනවා

Click to expand...

ඇත්තෙන්ම ඔබ කියන කතාව ඉතාම සත්‍යයකි. අපේ ගැමි කවි සම්ප්‍රදායේ – විශේෂයෙන්ම වස් කවි, අයැදුම් කවි හෝ පීඩිත ජනකවිවල – අඩංගු ස්වරය, රිද්මය සහ පද ගැළපීම මිනිස් මනසට දැඩි ලෙස බලපාන අයුරින් නිර්මාණය වී ඇත.

මෙවැනි කවි අසන විට හිත හොල්ලන්න බලපාන ප්‍රධාන කරුණු කිහිපයක් තිබේ:

• සමාජ විරෝධයේ සහ වේදනාවේ හඬ: අතීතයේ අපේ වැඩිහිටියන් තමන්ට හෝ සමාජයට මුහුණ දීමට සිදු වූ අසාධාරණකම් හමුවේ තම කෝපය, අසරණභාවය සහ සාධාරණත්වය ඉල්ලා සිටීම සඳහා මෙම කවි මාධ්‍යයක් කරගත්තා.
• රිද්මයේ සහ නාදයේ ශක්තිය: මෙහි ඇති බරපතල පදමාලාව සහ ඒකාකාරී සංගීතාත්මක උච්චාරණ රිද්මය නිසා අසන්නාගේ සතළුවලට, හදවතට එය ඉතා ගැඹුරින් දෝංකාර දෙනවා. එය හුදු කවියකට වඩා පීඩිත මනසක ගැඹුරු වේදනාවක ප්‍රතිරාවයක් වැනියි.