අපවාද නගන්නේ අප වැනිම මිනිසුන් ය
උන්ගේ මාලිගා නම් තනිකරම වීදුරු ය
නොම සලනු කඳුලකුදු කිසි විටක සොහොයුරිය
හිඳිනු මැන සිත තුටින් ලොවම නිති ඔබ ලඟ ය
මල් පිපුණු ගෙඩි පිරුණු ගසක් බව නුඹ දනී
නොහික්මුණු දනන් ගේ වදන් හදවත ඇනී
කුමට රිදවා ගනුද නුඹේ සිත දුක දැනී
ගලනු මැන නොනැවතී සයුර නුඹ ගැන දනී
මහා...