පාවෙලා කෝඩු ආකාසෙ නැවතෙමින්..
ජීවිතේ හීනයක් මම දෝ කියන්..
හෙමි හෙමින් නැවතිලා තව හිතුවොතින්..
ඇත්තමයි නුඹ මගේ අහසම තරම්...
කවිකාර හීනේ ළඟින්.. දඟකාරකම් හිත තියන්..
මනමාලයි ආදරෙත් නුඹ තරම්..
නිදිවරන හීනයේ.. මතකය දිගේ ගිහින්..
සෙනෙයසට ගැඹුරක් එක්කරන්.. ඔය නමින්..
නුඹ දුන්නු ආදරේ.. අරුත...