දැස පියා ගත් කල මට මැවෙන්නෙ ඔබෙ රුව
ඈත කඳූකරින් එන නල ගෙනෙනෙ ඔබෙ හඩ
කුමාරියේ..........
අමතක නොවේ ලස්සන රුවේ සිත සැනසුවේ
අතින් අත් වෙලී වෙරළේ තනි වුනු මොහොතේ
ඈත නිම් වළල්ලේ නෙත් රැඳවුනු මොහොතේ
සිත් කැලඹුනේ ඇයි නොම දැනේ
කීදෙයක්ද අරුමයක්ද මට සිතා ගන්න නොහේ
රළින් රළ හැපී පෙණ කැට විසිරෙනු දැකලා...