නීල නුවන් යුග කවියක් විය ඔබගේ
පන්හිඳ තුඩගේ පැටලී
ඇයගේ හඳින් ගැලු සෙනෙහස
සිතුවමක් විය තෙලි තුඩගේ දැවටී
පිනි දිය මිදෙනා මිටියාවත මැද ගෙපැලේ
පිල මත හිඳ හිමිදිරියේ
ඇයගේ දෑසින් කියවූ කවියද
මුමුනන්නේ තනි වී
රළ රැලි හඬනා පුලින තලාවේ නැවතී
දේදුනු සායම කලතා
ඇගේ හඳින් දුටු සිතුවම දෝ
සමරන්නේ තනි වී