අන්තර්ජාලේ නැති කරලා ලංකාව තුළ Intranet එකක් පමණක් පුරවැසියන්ට ලබා දිය යුතුයි.
ලංකාවේ ඉඳල හරි යන්නේ නැහැ. මම හෙට බෝට්ටුවෙන් ඇන්ටාක්ටිකාවට පනිනවා. එහෙ පවුලක් පන්සලක් වෙලා ජිවත් වෙනවා.
මම පෙරේද පිට කොටුවේ පාරේ ඉන්න එකක් ඇද්දා . ගහන්න නොවෙයි නිකන් මොන වගේද කියල බලන්න. හැමෝම අප්පිරියයි කියන නිසා බලන්න හිතුනා පොඩ්ඩක් කතා කරලා. අපි දෙන්න හීනියට පොඩි අඩියක් දාන ගමන් කතාවට වැටුනා. නගරයේ ඉන්න අනෙක් බඩු වගේ නොවෙයි බන් මුන්ගේ හිත හරිම හොදයි.
අපි හිතුවට වඩා එතන තියෙන්නේ වෙනස් දෙයක්. එයා මට පූසිව පෙන්නුවා. රෝසම රෝස පාටයි. ඒවගේම මයිල්ඔ බාලා ගොඩක්ය පිරිසින්දුයි. ලොකු පොෂ් කියන බඩු බැලුවම අපිරිසින්දුයි. ඒ උනාට පිට කොටුවේ ඉන්න මේ කෙල්ලගේ එහෙම නැහැ.
මම ප්රතිපත්තියක් විදිහට සල්ලි දීලා බඩු ගහන්නේ නැති නිසා මේක ගැහුවේ නැහැ. ඒත් සල්ලි දුන්න 10000 ක්. පව් අහිංසක කෙල්ලෝ.
අපේ පැත්තේ ඉන්නවා අංකල් කෙනෙක්. වයස 65 වගේ ඇති. බඩු කාරය ඒවගේම හොඳට සල්ලි තියන එකෙක්. උට හමර් එකක් පවා තියනවා. පොර හොදට අඟ පසඟ තියන ඒවාට ගහන්නේ නැහැ. ඌ කියනවා පුතා මහත ඒවාට ගහන්න බැරි මගේ පොල්ල දිග මදි. ඒවගේම හොඳ මහතට පිට්ටුවට ඉන්න කෙල්ලෝ මගේ පොල්ලෙන් සැටිස් වෙන්නේ නැහැ. ඇඟ පසඟ තියන ඒවා ගහන්න ආසයි පුතා ඒත් එයාල සැනසෙන්නේ නැහැනේ මගේ පොල්ලෙන්. එක නිසා මම කෙට්ටු ඒවා විතරයි ගහන්නේ.
එළකිරි එකේ ඉන්නවද කෙට්ටු ඒවාට විතරක් හුකන උන් ? උන්ටත් මේ ප්රශ්නෙමද තියෙන්නේ.
