ඉතින් බන් ඒකිට ගෙඩි දෙකකුත් නෑ
පුපකුත් නෑ .
පෙන්නන්න දෙයක් නැති උනාම ඔහොම හරි ගායක් තමයි පෙන්නන්න වෙන්නේ .
ගෙඩි පුප තියන උන් වැඩිය දගලන්නේ නැතුව තියන දේ පෙන්නනවා . නැති උන් දගලලා අමාරුව තියනව කියලා පෙන්නනවා .
එ්ක තමයි බං ඉතින් වෙනස. ඕවා ලොකුවට තියෙන උන් පෙන්නන්ඩ නම් දක්ෂයි. බලාගෙන අතේ ගහන්ඩත් හොඳයි. හැබැයි වැඩක් කරන්ඩ ගියාම බෑවිලා ඉන්නවා විතරයි. තත්පර 20 න් තිහෙන් හති වැටෙනවා. අපිම සේරම කොරන්ඩ ඕන.
කටු කෙල්ලොන්ගෙ පෙන්නන්ඩ කියල මොනවත් නෑ. ඉතින් එ් වගේ අය බලන් අතේ ගහන්ඩත් අමාරුයි. හැබැයි වැඩේ කරන්ඩ ගියාම තමයි මෝලෙ තරම පේන්නෙ. අපිට කරන්ඩ දෙයක් අැත්තෙවත් නෑ වගේ. Switch එක දාපු ගමන් වයින් බෝනික්කා වගේ වැඩ. අනික ඕන පැත්තකට උස්සල නමල කරකවල, කරන්ඩ පුළුවන් දේවල්වල සීමාවකුත් නෑ. කොයි angle එකෙන් බැස්සුවත් බහිනවා. කොච්චර කරත් එපා වෙන්නෙත් නෑ.
එ්ක හැබැයි experience කරලම තේරුම් ගන්ඩ ඕන දෙයක්. අන්න ඊට පස්සෙ පුළුවන් කටු කෑල්ලක් දැක්කත් කලින් කරපුවා මතක් කරගෙන feeling එක ගන්ඩ. හැබැයි එ්ක නොකර තඩි තන් පුකු දැක්කම වගේ automatically අාතල් වෙන් නෑ. අන්න එ්ක තමයි වෙනස.
සමහර කෑම ජාති වගේම තමයි. නොකාපු උන්ට photo එකක් දැක්කම එ්ක රස අැති කියල හිතෙන් නෑ. හැබැයි කාල රස විඳපු උන්ට දැක්කත් කටට කෙළ උනනවා.
මම කියනවට කෙට්ටු කෑල්ලක් සෙට් කරගෙන ගහල බලහන්කො බං. ඔය අරවා මේවා ලොකුවට තියෙන හත් ඉලව් වගේ ඩිමාන්ඩ් කර කර ඉන්නෙත් නෑ. නිකම්ම වගේ සෙට් වෙනවත් එක්ක. කරලම තේරුම් ගන්න ඕන, නැතිව කොහොම කිව්වත් තේරෙන් නෑ.
