හැමෝටම කොහොමත් එක හැන්දෙන් සළකන්න බැහැ තමයි. හරි, දැන් සියල්ලෝම බුද්ධිමත් නැතිය කියලා, බුද්ධිමත් අයටත් අදාළ වෙන විදිහට මෙහෙම නීතියක් ගෙන එන එක අනෙක් පැත්තටත් වැරදියි නේ? වුවමනාවට වඩා ජනතාවට වැට බදින්න කොහෙත්ම හොද නැහැ. විශේෂයෙන්ම මේ 21 වෙනි ශතවර්ශයේ. ඔය තර්කය අනුව, දේශපාලකයනුත් ඒ අයගේ කටවල්වලට වැට ගහගන්න ඔ්නේ. එහෙම වෙයි ද?
ඔ්න කෙනෙකුට ඔ්න දෙයක් කියන්න අවස්ථාව තියෙන්න ඔ්නේ කියන මතයේ තමා මම නම් ඉන්නේ. මේ එළකිරියෙම එහෙම තමන්ට වුවමනා දේවල් කියාගන්න කොච්චර අය ඉන්නව ද? හැබැයි අපි ඒවායේ තාර බර ඇරලා නේ ගන්නේ ? ආන්න එහෙමයි වෙන්න වුවමනා. ෆේස්බුක් පොස්ට් එකකින් තමන්ට තර්ජනයක් වෙන්න පුලුවන් කියලා හිතෙනවා නම්, ඒක ආණ්ඩුවේ නොහැකියාව.
මම කියන්නේ අපි දෙයක් තේරුම් ගන්න ඔ්නේ. අපි හිතන්නෙම නීති ගෙනල්ලා යම් යම් සීමා පනවා ගත්තොත් අපිට රටක් හැටියට දියුණු වෙන්න පුලුවන් කියලා. නමුත් කණගාටුවට වගේ, 1948 ඉදන් ප්රජාතන්ත්රවාදයක් භුක්ති විදපු අපේ රටට ඔය සංකල්පය කොහෙත්ම ගැලපෙන්නේ නැහැ. චීනය, සිංගප්පූරුව, ජපානය, වියට්නාමය වගේ රටවල් අද ඔය තත්ත්වයට ඇවිල්ලා තියෙන්නේ ඒ රටවල් අතීතයේ අනුගමනය කරපු ඉතාම දැඩි සහ මර්දනකාරී පිළිවෙත් නිසා. හැබැයි, ඒ පිළිවෙත් අදට ගැලපෙන්නේ නැහැ. ඒවා අනුගමනය කරන්න යන එකත් හරි යන්නේ නැහැ. පේනවානේ මියන්මාරයේ මේ දවස්වල වෙන දේවල්. ඒ නිසා අපි දැනගන්න වුවමනායි අදට ගැලපෙන දෙයක් හොයාගන්න. උත්තරය තියෙන්නේ අධ්යාපනයේ සහ දැනුවත් කිරීමේ.
රැල්ලක් ගෙනල්ලා කලබලයක් ඇති කරන්න කලින්ම කි්රයාත්මක වෙන්න පුලුවන් මේ අයට. ඒ හයිය සහ හැකියාව තියෙනවා වුවමනාවටත් වඩා. මම හිතන්නේ මේ කරන්න හදන්නේ වෙන දෙයක්.
ෆේස්බුක් තහනම් කරලා තියෙන්නේ එදා ඉදන්ම මර්දනකාරී පිළිවෙතක් අනුගමනය කරපු රටවල්වල විතරයි
