පැරණි සිංහල සෙබලා

[rajitha.wijayaratne]

මහාවංශය ඇතුළු පැරණි සිංහල සාහිත්‍ය මූලාශ්‍රවල සඳහන් වන "කවාකා" (හෝ ඇතැම් තැනක "කවච" ලෙස හැඳින්වෙන) යනු අතීත සිංහල සෙබළුන් යුධ බිමේදී ආරක්ෂාව සඳහා පැළඳි විශේෂිත සන්නාහයක් බව පැවසේ. ඔවුන් හිස්වැසුම් සහ පාද ආරක්ෂාව සදහා පල්දුවේ කුමක්ද? ඔවුන් භාවිත කල අවි සහ පලිහ මොනවද?

- google gemini

මහාවංශය සහ ථූපවංශය වැනි ඓතිහාසික මූලාශ්‍රවලට අනුව, අතීත සිංහල සෙබළා "කවාකා" හෙවත් සන්නාහයට අමතරව හිසේ සිට දෙපතුළ දක්වා ආරක්ෂා වීමට විවිධ උපක්‍රම සහ ආයුධ භාවිතා කර තිබෙනවා.
ඔබ ඇසූ පරිදි ඔවුන්ගේ අනෙකුත් ආරක්ෂක උපකරණ සහ ආයුධ පිළිබඳ විස්තර පහතින් දැක්වේ:

1. හිස්වැසුම් සහ පාද ආරක්ෂාව​

• ශීර්ෂස්ත්‍රාණ (Helmets): හිස ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා ලෝහයෙන් හෝ ඝන සම්වලින් කළ හිස්වැසුම් භාවිතා කළා. උසස් නිලතල දැරූ සෙන්පතියන්ගේ හිස්වැසුම්වල රන්, රිදී මිශ්‍ර කර තිබූ බවත්, ඒවා සතුරු කඩු පහරවල්වලින් හිස ආරක්ෂා කිරීමට තරම් ශක්තිමත් වූ බවත් සඳහන් වෙනවා.
• පාදත්‍රාණ / උපහන් (Footwear): යුධ බිමේදී ගල්, කටු සහ රළු පොළොවෙන් ආරක්ෂා වීමට සෙබළුන් ඝන සම්වලින් කළ "උපහන්" (සෙරෙප්පු/සපත්තු විශේෂයක්) පැළඳුවා. ඇතැම් සෙබළුන් කෙණ්ඩය දක්වා ආවරණය වන පරිදි සකස් කළ සම් පටි සහිත ආරක්ෂක වැසුම් ද භාවිතා කර තිබෙනවා.

---

2. භාවිත කළ පලිහ (Shields)​

සතුරාගේ පහරවල් මඟහැරීමට පලිහ ප්‍රධාන මෙවලම වූ අතර ඒවා වර්ග කිහිපයක් තිබුණා:

• සම් පලිහ: මී හරක් හෝ රයිනෝ වැනි සතුන්ගේ ඝන සමෙන් මේවා සකස් කළා.
• ඵලක: ලීයෙන් තනා පිටතින් ලෝහ තහඩු සවි කළ පලිහ වර්ගයකි.
• චර්ම පලිහ: සැහැල්ලු බව නිසා වේගයෙන් එහා මෙහා වීමට යුධ සෙබළුන් මේවා ප්‍රිය කළා.

---

3. ප්‍රධාන ආයුධ (Weapons)​

පැරණි හෙළ සේනාව "පංචායුධ" යන සංකල්පය හෝ ඊට සමාන ආයුධ කට්ටල භාවිතා කළා:

• කඩුව (Sword): සෙබළුන්ගේ ප්‍රධාන ආයුධයයි. ලංකාවේ නිපදවූ වානේ ඉතා උසස් තත්ත්වයේ තිබූ බැවින් මේවා ඉතා මුවහත් සහ ශක්තිමත් විය.
• දුන්න සහ ඊතලය (Bow and Arrow): දුර සිට පහර දීමට යොදා ගැනුණි. ඇතැම් ඊතලවලට විස පොවා තිබූ බවත් සඳහන් වේ.
• හෙල්ල / කුන්තය (Spear): විජිතපුර සටනේදී "කුන්තය" යන වචනය නිතර අසන්නට ලැබේ. මෙය දිගු මිටක් සහිත මුවහත් ලෝහ හිසක් ඇති ආයුධයකි.
• මුගුර (Mace): නන්දිමිත්‍ර වැනි යෝධයන් සතුරන්ගේ හිස කුඩු කිරීමට හෝ බලකොටු දොරවල් බිඳීමට විශාල යකඩ මුගුරු භාවිතා කළ බව ඉතිහාසයේ දැක්වේ.
• පොරව (Battle Axe): සිරුරට ළඟින් පහර දීමටත්, බාධක ඉවත් කිරීමටත් භාවිතා කළා.

---

සංක්ෂිප්ත සාරාංශය​

කාණ්ඩය	භාවිතා කළ උපකරණ / ආයුධ
හිසට	ශීර්ෂස්ත්‍රාණ (ලෝහ හෝ සම් හිස්වැසුම්)
කකුල් වලට	උපහන් (සම් පාවහන්)
ආරක්ෂාවට	සම් පලිහ, ලී පලිහ (ඵලක)
ප්‍රහාරයට	කඩුව, හෙල්ල, දුන්න, මුගුර, පොරව

විශේෂ කරුණ: විජිතපුර සටනේදී කඩුල්ල යෝධයා සහ නන්දිමිත්‍ර යෝධයා වැනි අය පවුරු බිඳීමට යකඩ මුගුරු සහ විශාල ගල් පවා භාවිතා කළ බව මහාවංශයේ ඉතා විචිත්‍රවත් ලෙස විස්තර කර තිබෙනවා.

පැරණි සිංහල සෙබළුන්ගේ යුධ උපක්‍රම හෝ බලකොටු නිර්මාණය (උදාහරණ ලෙස විජිතපුර බලකොටුවේ ආරක්ෂක වළලු) ගැන තවදුරටත් දැන ගැනීමට ඔබ කැමතිද?

සාමාන්‍ය සිංහල සොල්දාදුවෙකු සමඟ ශරීර සන්නාහය සහ ආයුධ රූපයකින් පෙන්වන්න.

 

[Inigo Montoya]

රයිනෝ සතුන් ලංකාවේ හිටියේ නෑ නෙ? ග්‍රීසියේ අගමෙම්නන් රජ්ජුරුවෝ දැම්ම කියන්නේ වල් ඌරු දළ වලින් හදපු හෙල්මට් එකක්, ඒ වගේ එකක් ලංකාවේ අයත් දාන්න ඇති නෙ. සාමාන්‍ය සෙබළු අමුඩය ගහගෙන කෙටේරිය වනාගෙන, හෙල්ලය අමෝරාගෙන යුද්ධයට යන්න ඇති. අණදෙන සෙබළ නායකයන් සම් හිස්වැසුම් එහෙම පළඳින්න ඇති. මගේ පරම්පරාවත් යුද්ධයට ගිය සෙබළ පරම්පරාවක්, මගේ වාසගම සිංහල රජවරුන්ගේ කාලතුවක්කු හමුදාවේ සෙබළුන්ගේ වාසගමක්.

 

[Kodiya97]

අර චිත්‍ර අදින ඩයල් එකක් ඉන්නවා නේද පරන සිංහල සටන්, ඒවා මාර ඇකියුරේට් මිනිහා පන්සල්වලට ගිහින් බිතුසිතුවම් එහෙම බලලා පොත් කියෝලා අදින්නේ.මට නම මතක නෑ. ඩයල් එක වැඩ්ඩෙක්

 

[rajitha.wijayaratne]

රයිනෝ සතුන් ලංකාවේ හිටියේ නෑ නෙ?

"ඝන සම" ලෙස භාවිතා කළේ කුමක්ද?

පැරණි මූලාශ්‍රවල යුධ ඇඳුම් හෝ පලිහ ගැන සඳහන් කිරීමේදී "ඉතා ඝන සහ ශක්තිමත් සමක්" භාවිතා කළ බව සඳහන් වේ. මෙහිදී "රයිනෝ" යන්න ඇතැම් විට නූතන විස්තර කරන්නන් විසින් "ඉතා ඝන" යන්න හැඟවීමට භාවිතා කරන උපමා ඞපමේයක් පමණි.

සැබවින්ම අතීත සිංහලයන් ඝන සම් අවශ්‍යතා සඳහා භාවිතා කළේ පහත සතුන්ගේ සම් විය හැකිය:

• මී හරකා (Water Buffalo): මෙයයි වඩාත්ම පිළිගත හැකි මතය. මී හරක් සම ඉතා ඝන, ශක්තිමත් සහ ලංකාවේ බහුලව සොයා ගත හැකි විය. යුධ පලිහ සහ ශක්තිමත් පාවහන් (උපහන්) සෑදීමට මී හරක් සම යොදා ගන්නට ඇත.
• ගෝනා (Sambara Deer): ගෝනුන්ගේ සම ද සකස් කළ පසු ඉතා ශක්තිමත්ය.

සාරාංශය:

පැරණි සිංහල සොල්දාදුවන් පැළඳි පාවහන් (උපහන්) සහ පලිහ නිර්මාණය කර තිබුණේ මී හරක් වැනි දේශීයව බහුලව සිටි, ඝන සමක් ඇති සතුන්ගේ සම් වලිනි. ඓතිහාසික කාලයේ ලංකාවේ රයිනෝ සතුන් නොසිටි බැවින්, ඔවුන්ගේ සම භාවිතා කිරීමේ හැකියාවක් නොතිබුණි.

---

මගේ පරම්පරාවත් යුද්ධයට ගිය සෙබළ පරම්පරාවක්, මගේ වාසගම සිංහල රජවරුන්ගේ කාලතුවක්කු හමුදාවේ සෙබළුන්ගේ වාසගමක්.

කොඩිතුවක්කු ද?

 

[Inigo Montoya]

"ඝන සම" ලෙස භාවිතා කළේ කුමක්ද?

පැරණි මූලාශ්‍රවල යුධ ඇඳුම් හෝ පලිහ ගැන සඳහන් කිරීමේදී "ඉතා ඝන සහ ශක්තිමත් සමක්" භාවිතා කළ බව සඳහන් වේ. මෙහිදී "රයිනෝ" යන්න ඇතැම් විට නූතන විස්තර කරන්නන් විසින් "ඉතා ඝන" යන්න හැඟවීමට භාවිතා කරන උපමා ඞපමේයක් පමණි.

සැබවින්ම අතීත සිංහලයන් ඝන සම් අවශ්‍යතා සඳහා භාවිතා කළේ පහත සතුන්ගේ සම් විය හැකිය:

• මී හරකා (Water Buffalo): මෙයයි වඩාත්ම පිළිගත හැකි මතය. මී හරක් සම ඉතා ඝන, ශක්තිමත් සහ ලංකාවේ බහුලව සොයා ගත හැකි විය. යුධ පලිහ සහ ශක්තිමත් පාවහන් (උපහන්) සෑදීමට මී හරක් සම යොදා ගන්නට ඇත.
• ගෝනා (Sambara Deer): ගෝනුන්ගේ සම ද සකස් කළ පසු ඉතා ශක්තිමත්ය.

සාරාංශය:

පැරණි සිංහල සොල්දාදුවන් පැළඳි පාවහන් (උපහන්) සහ පලිහ නිර්මාණය කර තිබුණේ මී හරක් වැනි දේශීයව බහුලව සිටි, ඝන සමක් ඇති සතුන්ගේ සම් වලිනි. ඓතිහාසික කාලයේ ලංකාවේ රයිනෝ සතුන් නොසිටි බැවින්, ඔවුන්ගේ සම භාවිතා කිරීමේ හැකියාවක් නොතිබුණි.

---

කොඩිතුවක්කු ද?

අතපත්තු. ඉස්සර ලංකාවේ ගවරුන් හිටිය නෙ. උන්ගේ සම එහෙමත් ගන්න ඇති නෙ

 

[rajitha.wijayaratne]

---

ඔබ පැරණි සටන් ක්‍රම (stratergem) සහ උපක්‍රම (tactics) ගැන හසල දැනුමක් ඇති විද්වතෙකි. ඔබට මහාවංශ වැනි මුලාශ්‍ර ඔස්සේ සිංහල සටන් කලාව පිළිබද විග්‍රහයක් කල හැකිද? ආරක්ෂාව සදහා භාවිත කල බලකොටු ඇතුලු නිර්මානයත්, පහර දීමේදී යොදාගත් උපක්‍රම මොනවද?

පුරාණ ශ්‍රී ලාංකීය යුධ ශිල්පය යනු හුදෙක් ශක්තිය මත පමණක් නොව, ඉතා දියුණු මනෝවිද්‍යාත්මක සහ භූගෝලීය උපක්‍රම මත පදනම් වූවකි. මහාවංශය, චූලවංශය සහ රාජාවලිය වැනි මූලාශ්‍ර දෙස බැලීමේදී, සිංහල රජවරුන් සහ සෙන්පතියන් යුධ පිටියේදී දැක්වූ අසමසම දක්ෂතාවය මනාව පැහැදිලි වේ.
පැරණි සිංහල සටන් ක්‍රමවේදය ප්‍රධාන කොටස් කිහිපයකට බෙදා දැක්විය හැකිය:

1. බලකොටු නිර්මාණය සහ ආරක්ෂක විධිවිධාන (Fortifications)​

සිංහල ඉංජිනේරු ශිල්පය යුධ කටයුතු සඳහා උපරිමයෙන් යොදා ගැනුණි. බලකොටුවක් නිර්මාණය කිරීමේදී "චතුර්විධ දුර්ග" (ආරක්ෂක පවුරු හතරක්) කෙරෙහි අවධානය යොමු විය:

• ගිරි දුර්ග: සීගිරිය සහ යාපහුව වැනි ස්වභාවික පර්වත ආරක්ෂක මධ්‍යස්ථාන ලෙස භාවිත කිරීම.
• ජල දුර්ග: බලකොටු වටා ගැඹුරු දිය අගල් (Agala) කැපීම සහ එහි කිඹුලන් වැනි සතුන් ඇති කිරීම.
• වන දුර්ග: ඝන කැලෑව ආරක්ෂක පවුරක් ලෙස භාවිත කිරීම. සතුරා කැලයට ඇතුළු වූ පසු අතරමං කිරීමේ උපක්‍රම මෙහිදී භාවිතා විය.
• පංක දුර්ග: මඩ සහිත වගුරු බිම් ආශ්‍රිතව නිර්මාණය කළ බාධක.

විජිතපුර බලකොටුව: මහාවංශයට අනුව විජිතපුර බලකොටුව යකඩින් තැනූ දොරටු සහ ප්‍රාකාර තුනකින් සමන්විත විය. මෙය එකල තිබූ දියුණුම ආරක්ෂක ව්‍යුහයකි.

---

2. පහර දීමේ උපක්‍රම (Tactics & Strategems)​

සිංහල සේනාවන් සතුරාගේ බලය බිඳීමට විශේෂිත "ව්‍යුහ" (Formations) සහ උපක්‍රම භාවිතා කළහ:

• ගරිල්ලා සටන් ක්‍රම (Guerrilla Warfare): මෙය සිංහල සටන් කලාවේ ප්‍රබලතම අංගයකි. සතුරා තැන්පත් වී සිටින තෙක් නොසිට, වනාන්තර තුළ සැඟවී සිට ක්ෂණිකව පහර දී නැවත සැඟවීම (Hit and Run) මෙහි විශේෂත්වයයි.
• ව්‍යුහ නිර්මාණය:සටන් පෙරමුණේදී සේනාව විවිධ හැඩතලවලට ගොනු කිරීම.
  • පද්ම ව්‍යුහය: නෙළුම් මලක හැඩයට සේනාව රඳවා මැද රජු හෝ සෙන්පතියා ආරක්ෂා කිරීම.
  • චක්‍ර ව්‍යුහය: රවුමක ආකාරයෙන් කැරකෙමින් සතුරා වට කර පහර දීම.
• මනෝවිද්‍යාත්මක යුද්ධය: යුධ බෙර (රණ බෙර) වාදනය මගින් සතුරා බිය ගැන්වීම සහ තමන්ගේ සේනාවේ උද්යෝගය වැඩි කිරීම.
• සතුරා මුලා කිරීම: පසුබැස යන බව පෙන්වා සතුරා තමන්ට වාසිදායක භූමියකට (උදා: පටු කඳුවැටි හෝ මඩ වගුරු) ගෙන්වාගෙන සමූලඝාතනය කිරීම.

---

3. අංගම්පොර සහ අවි ආයුධ ශිල්පය​

මහාවංශයේ සඳහන් "දස මහා යෝධයන්ගේ" දක්ෂතා දෙස බැලීමේදී පැහැදිලි වන්නේ පුද්ගල සටන් කුසලතාවය ඉතා ඉහළ මට්ටමක තිබූ බවයි.

• අංගම්පොර: මෙහිදී ශරීරයේ "නිල" (Pressure points) පිළිබඳ දැනුම භාවිතා කර සතුරා අක්‍රිය කිරීම සිදු විය.
• අවි ආයුධ: කඩුව, පලිහ, හෙල්ල, දුන්න සහ ඊතලය මෙන්ම "ඉලංගක්කාර" නමින් හැඳින්වූ විශේෂ දුනු ශිල්පීන් කණ්ඩායම් එකල සිටියහ.
• ගජ ශක්තිය: ඇතා යනු සිංහල හමුදාවේ "ටැංකිය" බඳු විය. සතුරු බලකොටුවල දොරටු බිඳීමට සහ සතුරු සේනා මැඩලීමට පුහුණු කළ ඇතුන් යොදා ගැනුණි.

4. භූගෝලීය උපක්‍රම​

සිංහල සෙන්පතියන් ලංකාවේ දේශගුණය සහ භූමිය තමන්ගේ වාසියට හරවා ගත්හ. ඉංග්‍රීසි සහ පෘතුගීසි හමුදාවන්ට පවා ලංකාවේ කඳුකර ප්‍රදේශ යටත් කර ගැනීමට නොහැකි වූයේ මෙම "ස්වභාවික බාධක" සහ "කූට උපක්‍රම" නිසාය. විශේෂයෙන්ම මාර්ග අවහිර කිරීම සඳහා විශාල ගස් කපා දැමීම (කඩවත් පැනීම) බහුලව සිදු විය.

සාරාංශය: සිංහල සටන් කලාව යනු හුදෙක් ආක්‍රමණශීලී බව නොව, තම මව්බිමේ ස්වභාවික පිහිටීම ආරක්ෂක පවුරක් කරගත් "උපායශීලී ආරක්ෂක කලාවකි."

ඔබට මෙහි එන යම් විශේෂිත යුද්ධයක් (උදා: මුල්ලේරියා සටන හෝ විජිතපුර සටන) පිළිබඳව වැඩිදුර විග්‍රහයක් අවශ්‍යද? ඒ පිළිබඳව තොරතුරු ලබා දීමට මට හැකියාව ඇත.

කරුණාකර විජිතපුර සටන විග්‍රහ කරන්න

විජිතපුර සටන යනු ශ්‍රී ලාංකීය ඉතිහාසයේ එන "මහා යුද්ධය" (Great Siege) ලෙස හැඳින්විය හැකිය. මෙය දුටුගැමුණු - එළාර යුද්ධයේ තීරණාත්මකම සන්ධිස්ථානයයි. අනුරාධපුරයට ඇතුළු වීමට පෙර ජය ගත යුතු ප්‍රබලම බාධකය වූයේ මෙම විජිතපුර බලකොටුවයි.
මහාවංශයට අනුව මෙම සටනේ ඇති සුවිශේෂී උපායමාර්ගික අංග පහත පරිදි විග්‍රහ කළ හැකිය:

---

1. බලකොටුවේ ස්වභාවය (The Fortress)​

විජිතපුරය යනු සාමාන්‍ය කඳවුරක් නොව, සතුරෙකුට ලෙහෙසියෙන් බිඳිය නොහැකි ආරක්ෂක ව්‍යුහයකි:

• ප්‍රාකාර තුනක්: බලකොටුව වටා එක පිට එක විහිදුණු ප්‍රාකාර (Walls) තුනක් තිබුණි.
• යකඩ දොරටු: දකුණු දොරටුව සතුරන්ට බිඳීමට නොහැකි වන සේ යකඩින් ශක්තිමත් කර තිබුණි.
• දිය අගල්: බලකොටුව වටා ගැඹුරු දිය අගල් තුනක් තිබූ අතර, එය සතුරන්ට තාප්පය වෙත ළඟා වීම දැඩි ලෙස අපහසු කළේය.

2. වැටලීමේ උපක්‍රමය (The Siege Strategy)​

දුටුගැමුණු රජු විජිතපුරයට ළඟා වූ සැණින් පහර දුන්නේ නැත. ඔහු භාවිතා කළේ "වටලෑමේ උපක්‍රමය" (Siege Warfare) යි.

• මාස හතරක වැටලීම: සේනාව මාස හතරක් බලකොටුව වට කරගෙන සිටියහ. මෙහි අරමුණ වූයේ කොටුව තුළ සිටින සතුරන්ගේ ආහාර සහ ජල සැපයුම අඩාල කිරීම සහ ඔවුන් මානසිකව වට්ටවා පිටතට පැමිණෙන තෙක් බලා සිටීමයි.

3. ප්‍රධාන ප්‍රහාරක සැලසුම (The Multi-pronged Attack)​

අවසාන ප්‍රහාරය සඳහා දුටුගැමුණු රජු තම දස මහා යෝධයන් දොරටු හතරකට බෙදා මෙහෙයවීය:

• දකුණු දොරටුව: සටනේ දරුණුම ප්‍රහාරය එල්ල වූයේ මෙතැනටයි. මෙහිදී කඩොල් ඇතා සහ නන්දිමිත්‍ර, සුරනිමල යන යෝධයන් පෙරමුණ ගත්හ.
• අනෙක් දොරටු: සෙසු යෝධයන් විසින් අනෙක් දොරටු වට කර සතුරාගේ අවධානය විසිරුවා හරින ලදී.

4. කඩොල් ඇතා සහ "උණු කළ ලෝහ" උපක්‍රමය​

සතුරන් ආරක්ෂාව සඳහා තාප්පය මත සිට මාරාන්තික උපක්‍රම භාවිතා කළහ:

• ඇතා දොරටුව බිඳීමට උත්සාහ කරන විට, බලකොටුව මත සිටි සතුරන් උණු කළ ලෝහ සහ ගිනියම් කළ තාර ඇතාගේ පිට මතට හැලූහ.
• මෙහිදී දුටුගැමුණු රජුගේ "ප්‍රථමාධාර සහ සත්ත්ව මනෝවිද්‍යා" උපක්‍රමය දැකිය හැකිය. රජු වහාම ඇතා පසුපසට ගෙන, තුවාලවලට බෙහෙත් ගල්වා, ඇතාගේ පිට ආරක්ෂා කිරීමට ඝන මී හරක් සමක් (Seven-fold buffalo hide) යොදා සන්නාහයක් සකස් කළේය. මෙය ඇතාගේ ආත්ම විශ්වාසය වැඩි කිරීමට සමත් විය.

5. නන්දිමිත්‍ර සහ කඩොල් ඇතාගේ තරගය (Coordination)​

යකඩ දොරටුව බිඳ වැටෙන මොහොතේ, ඇතාට යට නොවී තම ශක්තිය පෙන්වීම සඳහා නන්දිමිත්‍ර යෝධයා තම දෑතින්ම තාප්පය පෙරළා දමා ඇතුළට ඇතුළු වූ බව මූලාශ්‍රවල සඳහන් වේ. මෙය හුදෙක් ශක්තිය පමණක් නොව, සේනාව තුළ තිබූ අභිමානය සහ තරගකාරී ජයග්‍රාහී මානසිකත්වය (Morale Booster) පෙන්නුම් කරයි.

---

සටනේ ප්‍රතිඵලය​

විජිතපුරය වැටීමත් සමඟ එළාර රජුගේ ආරක්ෂක ජාලය සම්පූර්ණයෙන්ම බිඳ වැටුණි. මෙය දුටුගැමුණු රජුට අනුරාධපුරය දක්වා විවෘත මාවතක් නිර්මාණය කර දුන් අතර, සතුරාගේ චිත්තවේගීය බලය සම්පූර්ණයෙන්ම අඩාල කළේය.
සිංහල සටන් කලාවේ ප්‍රබලම අවියක් වන "අංගම්පොර" වල එන රහස් පහරවල් සහ නිල ශාස්ත්‍රය මෙම සටනේදී යෝධයන් විසින් භාවිතා කළ ආකාරය ගැන විස්තර දැන ගැනීමට ඔබ කැමතිද?

 

[Udee KJ]

up

 

[rajitha.wijayaratne]

විජිතපුර සටන වැනි දැවැන්ත යුද්ධයකදී දස මහා යෝධයන් ඇතුළු සිංහල සේනාව හුදෙක් ශාරීරික ශක්තිය පමණක් නොව, අංගම්පොර ශිල්පයට අයත් ඉතා සංකීර්ණ "මර්ම ශාස්ත්‍රය" සහ "නිල විද්‍යාව" උපයෝගී කරගත්හ.
මෙම රහස් උපක්‍රම සහ පහරවල් පිළිබඳ විග්‍රහයක් පහතින් දැක්වේ:

1. නිල ශාස්ත්‍රය (Nila Shasthraya) සහ මර්මස්ථාන​

අංගම්පොර ශිල්පයට අනුව මිනිස් සිරුරේ නිල හෙවත් මර්මස්ථාන 107ක් පවතී. මෙයින් විශේෂිත නිල 12ක් "මාරක නිල" ලෙස හැඳින්වේ. විජිතපුර සටනේදී යෝධයන් සතුරන් මෙල්ල කිරීමට මෙම දැනුම භාවිතා කළ ආකාරය මෙසේය:

• අංශභාග නිල: සතුරාගේ අතක හෝ පයක නිශ්චිත ස්ථානයකට එල්ල කරන පහරක් මගින් එම අවයවය ක්ෂණිකව අප්‍රාණික (Paralyze) කිරීම. මෙය දිගුකාලීන සටන්වලදී සතුරා අකර්මණ්‍ය කිරීමට යොදා ගැනුණි.
• මාරක පහර: සතුරා ක්ෂණිකව මියයන පරිදි බෙල්ලේ පිටුපස, පපුවේ මධ්‍යය හෝ ඉකිළිය ආශ්‍රිත නිලවලට පහර දීම.
• හුස්ම හිර කිරීමේ පහර: සතුරාගේ ස්වසන පද්ධතියට සම්බන්ධ නිල තෙරපීම මගින් ඔහු සිහිමුර්ජා කිරීම.

---

2. අංගම්පොර ශිල්පයේ ප්‍රධාන අංග තුන​

යෝධයන් විජිතපුර සටනේදී මෙම අංශ තුනම සංකලනය කළහ:

1. අංගම් (Angam): නිරාවුධ සටන්. මෙහිදී අතින් පයින් කරන පහරවල්, වැළමිට සහ දණහිස භාවිතය මෙන්ම "පොර බැදීම" (Wrestling) ප්‍රධාන විය. නන්දිමිත්‍ර යෝධයා ඇතාගේ දළ දෙකෙන් අල්ලා මෙල්ල කළේ මෙම ශිල්පයෙනි.
2. ඉලංගම් (Illangam): අවි ආයුධ භාවිතය. කඩුව, පලිහ, හෙල්ල පමණක් නොව, ලංකාවටම ආවේණික "වෙළුම් කඩුව" (Urumi/Coiled sword) වැනි ආයුධ මගින් එකවර සතුරන් කිහිප දෙනෙකුට පහර දීමේ හැකියාව ඔවුන් සතු විය.
3. මායා අංගම් (Maya Angam): මෙය මනෝවිද්‍යාත්මක හා මන්ත්‍ර ශාස්ත්‍රීය අංශයයි. සතුරා මුලා කිරීම, සතුරාගේ සිත බියට පත් කිරීම සහ තමන්ගේ ශරීර ශක්තිය කෙටි වෙලාවකට අතිමහත් ලෙස වැඩි කර ගැනීම (Adrenaline control) මෙහිදී සිදු විය.

---

3. යෝධයන්ගේ විශේෂිත පහරවල් (Specialist Tactics)​

සෑම යෝධයෙකුම එක්තරා සටන් ක්‍රමයකට විශේෂඥයෙකු විය:

• සුරනිමල යෝධයා: මොහු කඩු ශිල්පයට සහ වේගයට (Agility) ප්‍රසිද්ධය. සතුරාට ප්‍රතිප්‍රහාරයක් දීමට පවා කල් නොදී මර්මස්ථාන හරහා කඩුව මෙහෙයවීම ඔහුගේ දක්ෂතාවයයි.
• ථේරපුත්තාභය යෝධයා: යකඩ මුගුර (Mace/Club) භාවිතයෙන් කරන පහරවල්. මෙහිදී සතුරාගේ සන්නාහය පවා පලාගෙන ගොස් ඇතුළු අවයවවලට හානි කරන "කම්පන පහරවල්" (Concussion strikes) ඔහු භාවිතා කළේය.
• ගෝඨයිම්බර යෝධයා: පා පහරවල් (Leg strikes) සඳහා ප්‍රසිද්ධය. අංගම්පොර ශිල්පයේ එන "පිනුම්" සහ "පැන පහරවල්" මගින් උසින් වැඩි සතුරන්ගේ පවා හිසට හෝ බෙල්ලට පහර දීමේ හැකියාව ඔහු සතු විය.

---

4. සන්ධි අගුළු දැමීම (Joint Locks & Grappling)​

විජිතපුරය වැනි සමීප සටන් (Close-quarter combat) පවතින ස්ථානවලදී, සතුරාගේ අතපය සන්ධිස්ථානවලින් අගුළු දමා (Locking) ඒවා කඩා දැමීම හෝ සතුරා තමන්ගේ පලිහක් ලෙස භාවිතා කිරීමේ උපක්‍රම අංගම්පොර ශිල්පීන් භාවිතා කළහ.

5. දියුණු අවි ආයුධ - "යක් කඩුව" සහ "කෙටේරිය"​

සිංහල සේනාව සතුව තිබූ යක් කඩුව වැනි ආයුධ නිපදවා තිබුණේ ඉතා සැහැල්ලු නමුත් අතිශය ශක්තිමත් ලෝහ වර්ග වලිනි. විජිතපුර සටනේදී තාප්ප බිඳීමට යොදාගත් යකඩ මුගුරු සහ විශාල ගල් විදින යන්ත්‍ර (Catapult-like engines) පැරණි සිංහල ඉංජිනේරු ශිල්පයේ හා සටන් කලාවේ මනා සංකලනයකි.

විශේෂ කරුණ: අංගම්පොර ශිල්පයේ එන "වදු ප්‍රහාර" (Slicing attacks) සතුරාගේ නහර කපා දැමීමට විශේෂයෙන් නිර්මාණය කර තිබුණි.

මෙම අංගම්පොර ශිල්පය පසුව ඉංග්‍රීසි පාලන සමයේදී තහනමට ලක් වූයේ එහි තිබූ මෙම මාරක ප්‍රහාරාත්මක ශක්තිය නිසාය.
මෙම සටන් ශිල්පයට අමතරව, සිංහල සේනාව භාවිතා කළ "සංඥා ක්‍රම" (Military Signals) සහ යුධ බෙර වාදනය මගින් සේනාව මෙහෙයවූ ආකාරය ගැන දැන ගැනීමට ඔබ කැමතිද?

කරුණාකර එය පහදා දෙන්න

පුරාණ සිංහල සේනාව යනු ඉතා සංවිධානාත්මක පිරිසකි. දස දහස් ගණනක සේනාවක් විසිරී සිටින විට, අණ දෙන්නාගේ හඬ සෑම තැනකටම ඇසෙන්නේ නැත. එබැවින් ඔවුන් සන්නිවේදනය සඳහා ශ්‍රව්‍ය (Audio) සහ දෘශ්‍ය (Visual) සංඥා ක්‍රම ඉතා සූක්ෂ්ම ලෙස භාවිතා කළහ.
මෙය අද කාලයේ "Military Radio" පද්ධතියකට සමාන කාර්යභාරයක් ඉටු කළේය.

---

1. යුධ බෙර (Rana Bera) - සේනාවේ හද ගැස්ම​

බෙර වාදනය හුදෙක් ශබ්දයක් නොව, එය සටන් බිමේ "භාෂාව" විය. විවිධ අවස්ථාවන් සඳහා වෙනස් වූ බෙර පද (Rhythms) භාවිතා විය:

​

• ගමන අනගය: සේනාව සටන් බිමට ගමන් කරන විට වයන රිද්මය. මෙය සොල්දාදුවන්ගේ පා තැබීම එකම රිද්මයකට තබා ගැනීමට (Marching) උදවු විය.
• රණ බෙරය: සටන ආරම්භ කිරීමට දෙන අණ. මෙය ඉතා වේගවත් සහ තේජවන්ත රිද්මයකි.
• සතුරන් බිය ගැන්වීම: බෙර හඬ මගින් සතුරා තුළ මනෝවිද්‍යාත්මක බියක් ඇති කිරීම. මහා ශබ්දයෙන් බෙර වැයීමෙන් තම සේනාව ඉතා විශාල බව සතුරාට ඇඟවීමට මෙය භාවිතා කළේය.
• පසුබැසීමේ සංඥාව: සටන තාවකාලිකව නැවතීමට හෝ පසුබැසීමට වෙනමම රිද්මයක් තිබුණි.

2. සක් පිඹීම (Conch Shell Signals)​

සංඛ නාදය හෙවත් සක් පිඹීම ඉතා දුරට ඇසෙන ශබ්දයකි.

• ආරම්භක සංඥාව: ඕනෑම විශාල මෙහෙයුමක් ආරම්භ කිරීමට පෙර සක් පිඹීම සිදු විය.
• ජයග්‍රාහී නාදය: සටනක් ජයගත් විට විශේෂිත වූ "ජය සක්" හැඬවීම සිදු කරන ලදී.

3. දෘශ්‍ය සංඥා (Visual Signals) - ධජ සහ කොඩි​

සටන් බිමේ දුමාරය සහ කලබලය මැද, රූපමය සංඥා ඉතා වැදගත් විය:

• දිශාභිමුඛ කොඩි: එක් එක් බලඇණියට (Regiments) අනන්‍ය වූ කොඩි තිබුණි (උදා: හතර කෝරළයට ඉර හඳ කොඩිය, හස්ති කොඩිය). මෙය තමන්ගේ සේනාංකය කොතැනදැයි හඳුනා ගැනීමට රජුට සහ සෙන්පතියන්ට උදවු විය.
• ධජ එසවීම: රජුගේ හෝ ප්‍රධාන සෙන්පතියාගේ අණ පරිදි විවිධ වර්ණැති කොඩි එසවීමෙන් "පහර දෙන්න", "නවතින්න" හෝ "වට කරන්න" වැනි අණ ලබා දුන්හ.

4. දුම් සහ ගිනි සංඥා (Long Distance Signals)​

බලකොටුවල සිට තවත් බලකොටුවකට පණිවිඩ යැවීමට මෙය භාවිතා විය:

• දිවා කාලයේ: තෙතමනය සහිත දර දල්වා නිකුත් කරන කළු දුමාරය මගින් සතුරා පැමිණෙන බව දුරස්ථ කඳවුරුවලට දන්වන ලදී.
• රාත්‍රී කාලයේ: උස පර්වත හෝ මුරපොළවල් (Kaduwatha) මත ගිනි මෙළවීම මගින් අනතුරු ඇඟවීම් සිදු කරන ලදී.

---

5. රහස් භාෂාව සහ කේත (Military Codes)​

සතුරාට තේරුම් ගත නොහැකි වන සේ පණිවිඩ හුවමාරු කර ගැනීමට "ගුප්ත භාෂාවන්" භාවිතා විය. විශේෂයෙන්ම ඔත්තුකරුවන් (Spies) තොරතුරු ගෙන එන විට ඔවුන් ගොවීන් හෝ වෙළෙන්දන් ලෙස වෙස්වලාගෙන, සාමාන්‍ය වචන තුළ සැඟවුණු අර්ථ ඇති පණිවිඩ ලබා දුන්හ.

6. සන්නිවේදකයාගේ ආරක්ෂාව​

සටන් බිමේ බෙර වාදකයා හෝ සක් පිඹින්නා සතුරාගේ ප්‍රධාන ඉලක්කයක් විය. මන්ද ඔහු නිහඬ කළහොත් සේනාවේ සන්නිවේදනය බිඳ වැටෙන බැවිනි. එබැවින්, මෙම ශිල්පීන් වටා සැමවිටම ආරක්ෂක පවුරක් යෙදවීමට සෙන්පතියන් වගබලා ගත්හ.

විට් එකක් විදිහට කිව්වොත්: අද කාලේ "Signal" නැති වෙලා ෆෝන් එක වැඩ කරන්නේ නැති වුණාම අපිට දැනෙන අසරණකම, එදා බෙර වාදකයා මියගිය විට මුළු සේනාවටම දැනුණා!

සිංහල යුධ ශිල්පය ගැන කතා කරන විට "ගරිල්ලා සටන් ක්‍රම" (Guerrilla Tactics) ගැන කතා නොකරම බැහැ. අපේ රජවරු ලෝකයේ ප්‍රබලම අධිරාජ්‍යවාදීන් පවා පරාජය කළේ ඒ රහස් ක්‍රමවලින්. ඒ ගැන තොරතුරු දැන ගැනීමට ඔබ කැමතිද?

 

[yaka92]

අර චිත්‍ර අදින ඩයල් එකක් ඉන්නවා නේද පරන සිංහල සටන්, ඒවා මාර ඇකියුරේට් මිනිහා පන්සල්වලට ගිහින් බිතුසිතුවම් එහෙම බලලා පොත් කියෝලා අදින්නේ.මට නම මතක නෑ. ඩයල් එක වැඩ්ඩෙක්

prasanna weerakkody ?

 

[rajitha.wijayaratne]

සාමාන්‍ය සෙබළු අමුඩය ගහගෙන කෙටේරිය වනාගෙන, හෙල්ලය අමෝරාගෙන යුද්ධයට යන්න ඇති.

විජිතපුරය වැනි යුධ බිමකට ගිය සාමාන්‍ය සෙබලා ගෙදර ආවත් එන්නේ හතර වටේටම පිහි කැපීම් එක්ක ලේ වගුරක ඉඳගෙන.

සමීප සටන් (Close-quarter combat) තියෙන අවස්ථාවලට අමුඩය ගහගෙන පිරිමහන්න බැහැ. මන්ද යත්, සුලු පිහි පහරකින් වුනත් අමුඩය කඩාගෙන වැටෙන ප්‍රවනතාවයක් තියෙන නිසා.

අමුඩය ගහගෙන යද්ධ කරන්නත් ඇති ග්‍රාමීය මට්ටමේ කැරලි තිබුන අවස්ථාවල.

 

[Kodiya97]

prasanna weerakkody ?

View attachment 261929

meya thamayi. meya sources walin aran thamayi adinne. imagination part ekak athi,a unata wade niyamayi