මට අමතකම නොවන ජැක් එක තමයි දවසක් 150 බස් එකේ එනකොට හරියටම අඹගහහන්දිය ලංවෙනකොට ඇතුලේ උන්නා හිර වෙලා ස්කූල් ගෑණු ලමයි දෙන්නෙක් ඉස්කොලේ 9 වසර විතර ඇති .පිටිපස්සෙ සරමක් ගහගත්ත නාටාමි වගේ ඩෑල් එකක් බස් එකේ උඩ බාර් දෙකම අල්ලන් බස් එකේ තාලෙටම පැද්දි පැද්දි දුන්නා ජැක් එක අර ලමයෙක්ට.ඒකි එක්කො කියන්න ඕන කටක් ඇරලා.ඒකිට හැරෙන්නවත් ඉඩක් නෑ.කඳුලු බේරෙනවා ඇස්වලින්.අපිත් දොර හරියෙ නිසා ඈත, අරූට බනින්න විදිහක් නෑ.තමුසේ බොරු නොකියා ඉන්නවා කියයි දොර ගාව ඉදන්.
තව පාරක් නුවර බස් එකේ තට්ට ඩයල් එකක් සිපර් ගලවලා කැලණි කැම්පස් බහින්න වාඩි වෙලා උන්න අත කර කපපු කෙල්ලෙක්ගේ උරිස්සේ අතුල්ලනවා දාගෙන.ඌ ඒ මදිවට ඩ්රයිවර් කොන්දා එක්ක ෆිට් පොරක් වගේ බහිනකොට කයිය ගහන් සේදවත්තෙන් බැස්සේ.
මම බලන් උන්නේ ඇයි කියලා පොඩ්ඩක් හරි අහන්න හිතෙන අයට මේ අන්තිම කතාව.කෝච්චියෙ තව දවසක් එකෙක් ජැකක් කෙල්ලෙක්ට.ඒ කෙල්ල සිල්ක් කලිසමක් ඔෆිස් යන්න.ටිකකින් මූ ෆෝම් වෙලා කලිසම් සාක්කු දෙකට අත් දාලා ඇතුලෙන් උගේ අවයවය යට ඇදුමින් පන්න ගත්තා.දැන් කෙලින්ම සිවිල් ජැක් එකක් යන්නේ.මම එදා ලඟම.මම ඒ කෙල්ලට කතා කරලා ඇහුවා මිස් ඔයාට මොනවත් ප්රශ්නයක් වෙන දෙයක් එහෙම උණා දැනුනද කියලා.අරූ පට ගාලා මාරු උනා ඒක ඇහුනු ගමන් මටත් ඔරවන්.නමුත් යකෝ ඒ කෙල්ල කියාපි නෑ එහෙම කේස් එකක් නෑ කියලා.වටේ කට්ටියටත් වැඩේ මීටර් නිසා මට ලොකු චා එකක් නෑ.ඒකියි චා උනේ.හැබැයි පස්සෙ දවසක ඒකි ආයිමත් දැක්ක දවසක වැඩේ මීටර් උනේ මට.රබර් පශ්චාත්භාගයක් තියෙන්නේ උන්දෑට.ඉතින් තේරෙයිද බන් ජැක්
එදයින් පස්සේ නම් කෙල්ල නොකියන තාක් ලොකු දැනුම් තේරුම් කෙල්ලො ඇන්ටිලාගේ ඒවට නෝ එන්ටරින්.
උදේ පොල්ගහවෙල හොදටම පැක් දවසක සාරි ඇන්ටි කෙනෙක්ට ඇණයක් වෙච්ච කොල්ලෙක් අන්තිමේ මහලේකම් ස්ටේෂම වෙනකොට සාරියත් එක්කම එයාව බදාගෙන.ඔහොමයි ලාංකීය සංස්කෘතිය අපි මොනව කිව්වත්
