අපි සහජීවනයට එකෙන්ම කැමතියි. හැබැයි මුස්ලිම් අයට කියලා අපේ කොන්ද කඩාගෙන ඒක කරන්න බෑ. උන් අපිට කරදර කරද්දි එතන සහජීවනයක් ඇති කරන්න බෑ. ඇති වෙන්නෙත් නෑ.
ගොඩක් අය ඒ දවස්වල යුද්ධෙ යනකොට හිටියෙ, ඔන්න ඕක දීලා දාන්න. ඉල්ලන දෙයක් දෙන්න. අපිට යුද්ධෙ එපා. යුද්ධෙන් රටට හොඳක් වෙන්නෑ කියන මතයෙ. උන් ඒකට නොකරපු දෙයක් නෑ. පෙලපාලි ගියා සුදු මල් ගෙනිච්චා. හැබැයි ඉල්ලන දෙයක් වත් දීලා කොටින්ව නවත්තන්න බැරි බව සමහරුන්ට තේරුම් ගියෙ ගොඩක් පහුවෙලා. එතකම් අර මිලේඡ්ඡයො එක්ක සහජීවනයට තමයි කතා කරේ.
මුස්ලිම අන්තවාදය සිංහල අපිට පත්තර ආර්ටිකල් ලියලා නවත්තන්න බෑ. කමෙන්ට් දාලා නවත්තන්න බෑ. අපේ ආරක්ශක අංශ වලටවත් නවත්තන්න බෑ. මුස්ලිම් අන්තවාදය පරාජය කරන්න ඕනේ, මුස්ලින් ප්රජාව විසින්මයි. ඒත් මුස්ලිම් මිනිස්සු අන්තවාදය ප්රතික්ශේප කරනව වෙනුවට කරන්නෙ අන්තවාදය වැලඳගැනීමක්නෙ. උබට ඒක තේරෙන්නෙ නැද්ද?
අපිත් එක්ක එකට බත් එක කාපු අයට හලාල් නැතුව කෑම කන්න බැරි උනා.
කාටත් පොදු උසාවියට යන්නෙ නැතුව, ශරියා නීතිය ක්රියාත්මක වෙන කාති උසාවි හදාගත්තා.
අපිත් එක්ක එකට බැංකු පෝලිමේ හිටපු එවුන්ට, ඉස්ලාමික් බෑන්කින් ඕන උනා.
සල්වාරි ඇඳපු මුස්ලිම් කෙල්ලො කළු ගෝනියකින් වහගෙන පාරේ යන්න ගත්තා.
දැන බන් අපිද මුස්ලිම් මිනිස්සුන්ව සමාජයෙන් ඈත් කරේ? ඒ අය නේද අපෙන් වෙන් උනේ? අපෙන් වෙන් වෙලා අන්තවාදයට ගියෙ ඒ අය නේද?
අපි කැමතියි එකට කාලා ඇඳලා ගනුදෙනු කරගෙන සහජීවනයෙන් ජීවත් වෙන්න
කීබෝඩ් එකෙන් මරපු ගාන නෙවේ ඇත්ත ගාන 
