Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="ronsilva" data-source="post: 7550068" data-attributes="member: 163721">මෙන්න දිවුලපිටිය කඳවුරේ ඉතිරි කොටස: මේ අනුව ජා ඇල නිවසට පැමිණ සිටි නයනානන්ද කුරුකුලසූරිය, ජේමිස් උයන්ගොඩ  නොහොත් ඌ මහත්තයා, සුනිල් රත්නසිරි සිල්වා, විජේපාල සිල්වා, ආනන්ද, මෙරිල්  ජයසිරි සහෝදරවරු ලක්ෂ්මන් මගින් තාවකාලිකව හෝ කඳවුරේ සෙවන ලබා ගත්හ. ගාන්ධි  මහත්තයා හා තවත් සහෝදරවරයෙකු ගිනිඅවි රැුගෙන ප‍්‍රදේශය පුරා සැරිසරා ආහාර  පාන සොයාගෙන ආහ. මේ අතර ගාන්ධි මහත්තයා කොටදෙණියාව ස.තො.ස. කඩා එහි වූ ආහාර ද්‍රව්‍ය  ප‍්‍රදේශවාසීන් අතර බෙදා දුන්නේය. මේ දිනවල වෙළඳසැල් වසා තිබීම නිසා  ප‍්‍රදේශවාසීන් නොයෙක් දුෂ්කරතාවලට පත්ව තිබිණි. එම නිසා ගාන්ධි මහත්තයා  ඉටු කළේ මානුෂික මෙහෙවරකි.  වරින් වර හෙළිකෝප්ටර් යානා කඳවුර මතින් පියාසර කිරීම ද සැකයට තුඩු දෙන්නට  විය. දිනක් එක් යානයකින් අහසේ සිට බිමට පති‍්‍රකා රැසක් හෙළුවේය. එම  පති‍්‍රකාවල සඳහන් වූයේ අවි භාර දී ආරක්‍ෂක අංශ වෙත භාර වෙන ලෙසය.  කඳවුර ඔත්තු ලබා ගන්නා මාර්ග කිහිපයක්ම තිබිණි. ආරක්‍ෂක අංශ සේවා  ස්ථානවලින් ද ඔත්තු ලැබිණි. එමගින් කියවුණේ කඳවුර වැටලීමට ආරක්‍ෂක අංශවල  සූදානමක් පවතින බවයි.  තැතිගැන්ම නොසන්සුන්තාවය සමග පැපොල රෝගයට ද කඳවුර ගොදුරු වන්නට විය. දස  දෙනෙකුට පමණ රෝගය වැළඳිණි. කිසිම ප‍්‍රතිකාරයක් නැත. ලලිතා සහෝදරිය ඉඟුරු,  කොත්තමල්ලි තම්බා වරින් වර රෝගීන්ට පෙව්වාය. සාත්තු සේවිකාවද ඇයම විය.  රෝගයට ගොදුරු වූවන්ගේ කෙඳිරිය ඉවසීමට පවා නොහැක. කොත්තමල්ලී මුට්ටිය නිතරම  ලිප මතය.  රෝගීන් පිටත් කර යැවීමට ආරක්‍ෂිත තැනක් ද නැත. සිය නිවෙස් මෙන්ම රෝහල් ද  අනාරක්‍ෂිතය. මේ අතර පහර දීමක් සිදු වුවහොත් කළ යුතු දේ පිළිබඳව සාකච්ජා කළ  මුත් පැහැදිලි තීරණයක් නොවීය. රෝගීන් සමග සටන් කිරීම හා පසු බැසීම ද කළ  නොහැකිය.  දරමිටි මෙන් ගොඩ ගැසූ ගිනිඅවි තවමත් බිත්තිවලට හේත්තු වූ ගමන්මය. එම  ගිනිඅවිවලට වඩා කැරලිකරුවන් සිටියේ අඩු සංඛ්‍යාවකි. එයද සිතට බරකි. වරන් වර  අතරමන් වූ කැරලිකරවන් කඳවුරේ රැකවරණය ලබා ගැනීමට පැමිණියත් අනාරක්‍ෂිත  බවත් සමගම ආපසු ගියහ. කුමන මොහොතක හෝ වැටලීමක් සිදු වීමට ඉඩ ඇති හෙයින් ආරක්‍ෂාව තර කරණ ලදී.  රෝගීන් හැරෙන්නට සෙසු අය  ඕනෑම අවධානමකට මුහුණ දීමට සූදානමින් ආයුධ  සන්නද්ධව සිටියහ. වාස් තිලකරත්න මගින් ශිෂ්‍ය අංශයට සම්බන්ධව සිටි ආරි නැමති සහෝදරයා සමග  සංවිධානයේ නායකයකුව සිටි පියසිරි කුලරත්න මැයි දෙවන දින කෙහෙල්ඇල්ල කඳවුරට  පැමිණියේ මේ අතරතුරදීය. ඔවුන් පැමිණියේ ගැමියන් ලෙස වෙස් වලාගෙනය. ළයාන්විත  සිවුරුන් හඬින් තමා පැමිණි බව ආරී දැනුම් දුන්නේය. ඒ අනුව මුර සේවකයකු  විදුලි පන්දම දල්වා ඔවුන් හඳුනාගෙන කඳවුර තුළට රැගෙන එන ලදී. කැරැල්ලේ යථා තත්ත්වය ගාන්ධි මහත්තයා ප‍්‍රමුඛ පිිරිසට දැන ගැනීමට ලැබුණේ  පියසිරි කුලරත්නගෙනි. රැය පහන් වෙනතුරු දේශපාලන සාකච්ජා ඇතිවිය. කොළඹ හා  අවට අතරමන්ව සිටින සහෝදරවරු කඳවුරට යොමු කරන ලෙස ගාන්ධි මහත්තයා පියසිරි  කුලරත්නගෙන් ඉල්ලා සිටියේ මිටි බඳින ලද ගිනිඅවි පෙන්නමිනි. ඔහු එයට එකඟ  විය. එම ඉල්ලිම කඳවුරට වෙඩික්කරුවන් එකතු කිරීම සඳහා බව ඔහු වටහා ගත්තේය. කුමන මොහොතක හෝ කඳවුරට පහර දීමට ආරක්‍ෂක අංශවලට වැඩි ඉඩකඩක් තිබිණි.  ප‍්‍රදේශවාසීන්ගෙන් හිමිව තිබූ සහාය හා අනුකම්පාවද මේ වන විට අඩුවෙමින්  පැවතුණේය. කඳවුර නිසා ආරක්ෂක අංශවල දැඩි අවධානයට මෙම ප‍්‍රදේශයට ලක්ව,  ප‍්‍රදේශයම ඉලක්කයක් බවට පත්ව තිබීම හා භීතිය මුසු අවිනිශ්චිත බව එයට  හේතුවයි.  කඳවුර හකුලා දමා විල්පත්තුවට පසු බැසීමට ද සාකච්ජාවල දී සමහරු යෝජනා කළහ.  දැනට යම් යම් ස්ථානවල ස්ථාන ගතව සිටින කණ්ඩායම් සමග එක් වී දිගු කාලීන  ගරිල්ලා සටනක් ගෙන යාමටද සමහරුන්ගේ අදහස් විය. මෙවැනි අදහස් ප‍්‍රායෝගිකව  කි‍්‍රයාත්මක කිරීමට අපහසු වූයේ දස දෙනෙකුට පමණ වැළඳී තිබූ රෝගය නිසාවෙනි.  ගත යුතු ඉදිරි මග කිසිවෙක් නොදත්හ.  මේ නිසා සියල්ලන්ටම සිදු වූයේ කණ්ඩායමක් ලෙස  ඕනෑම ඉරණමකට මුහුණ දීමට සිත  හදා ගැනීමට පමණි. සියල්ලෝම ගාන්ධි මහත්තයාගේ අධිෂ්ඨානශීලි එඩිතර පෞරුෂය  කෙරෙහි විශ්වාසය තැබූහ. ඔහු එකම සෙන්පතියාය. එදින රාති‍්‍රයට ලලිතා සහෝදරිය සකස් කළ කොස් ඇට මාළුවෙන් සප්පායම් වී  පියසිරි කුලරත්න හා ආරි පසුදින පාන්දර අඳුර පහව යාමට පෙර කොළඹ බලා යාම සඳහා  කඳවුරෙන් පිටත් වූහ. එදින මැයි 03 වැනිදාය.  **ඉතිරි කොටස පහලින් කියවන්න*****</blockquote>

Verification: Hath warak paha keeyada? (hatha wadikireema paha)

Top Bottom