ඒ 2000 වසරයි. 6 වසරේ ඉදිද්දී හින්දි ෆිල්ම් එකක් බලද්දී තමයි ඕක මුලින්ම කළේ. නිකන් අත ගගා හිටියා. පස්සේ නොදැනුවත්ම වේගය වැඩි වුණා. කොහොම හරි විනාඩි 5ක් විතර කරද්දී ගියා. ගියා නෙමේ විද්දාමාර ෆන් එකක් දැනුණා ඒක කරද්දී. මං හිතුවේ චූ ගියා කියලා. ඒත් නිරීක්ෂණ කරද්දී තේරුණා ඒ උකු ද්රාවණයක් කියලා. කොහොම හරි නිකන් කරනවට වඩා කෙල්ලෙක් දිහා බලාගෙන කරද්දී ලොකු වෙනසක් තියෙනවා කියලා අත්දැකීමෙන් තේරුම් ගත්තා. දවසට එක පාරක් වගේ කරන්න පුරුදු වුණා. ඒ කාලේ දැන් වගේ නෙමෙයි අපේ පැත්තේ ගෙවල් තිබුණේ නෑ වැඩිය. පහල රබර්වත්ත ලග කෙල්ලෝ නාන එක බලන්න පුරුදු වුණා. පැය භාගයක් විතර ගස් උඩ ඉදන් බලාගෙන අර වැඩේ කළා. 7 වසරට එද්දී දුරබලන එකක් හම්බ වුණා රට ගිය කෙනෙකුගෙන්. ඒක ගොඩක් කොලිටි එකක්. ඒ නිසා ලග ඉදන් බලනවා වගේ වැඩේ කරන්න පුළුවන් වුණා. මගේ නිරීක්ෂණ හැකියාව දියුණු වුණා. මං නිකන් ගරිල්ලා සටන් කාමියෙක් වගේ. ගොඩක් ලගට ගිහින් ගස් වලට මුවා වෙලා නිරීක්ෂය කරමින් ස්වයන් වින්දනයේ යෙදුණා.
අහල පහල කෙල්ලන් නොදැනුවත්ම මගේ දුරදක්නයට අසු වුණා. ඇදුම් අදින එව්වත් බලන්න පුළුවන් වුණා. ලග ගේක ඒ කාලේ හිටපු බෝඩින් කෙල්ලෝ සෙට් එකක් මට තාම මතකයි. කෙල්ලෝ කොටට ඇදගෙන ඉන්නවා දැක්කහම ඒ කාලේ පිස්සු වගේ. සමහර දවස්වල දවසට 3 ,4 වැදුණා. 8 වසරේදී ''ශ්රී දේවි'' වගේ මතක හොද කලර් මැගසින් එකක් හම්බ වුණා. සිංහල එකක්. එව්වගේ තිබුණු කතා මතකයි තාම. ඒ කාලෙදිම ජැක් ගහන්න පටන් ගත්තා. අවදානමක් තිබුණේ නෑ 8 වසරෙනේ.
දැන් කාලේ පොඩි උන්ට ඒ වගේ නව සොයාගැනීමක් කරන්න වත් වෙලාවක් නෑ. ස්මාර්ට් ලෝකයක්නේ.
