දවසක් මම ගෙයක් දුටිමි - එය ගින්නට හසුව තිබුණි
රත් පැහැ ගත් ගිනි ජාලා එහි පියසින් උසට නැගුණි
එහි තුළ මම දනන් දුටිමි - දොර හැර ඔවුනට හඬගා පිට වන්නැයි මම කීවෙමි.
එහෙත් එදන සැලූණේ නැත- හදිසි බවක් පෙන්නුවේ නැත.
එක් අයෙකුගේ රැවුල පවා පිළිස්සෙද්දි ඔහු ඇසුවේ
ගෙයින් පිටත මීට හොඳද- වැසි වසීද සුළඟ තදද
දැවෙන නිවෙස දමා ගොසින් - ඉන්න ගෙයක් තියෙනවාද?
මෙවැනි පත්රශ්න රාශියක් ය.
මම පිළිතුරු නොදී ඔහුට - නැවත වරක් වුණෙමි නිහඬ.
මට සිතුණා මේ දරුවන් නගන පත්රශ්න නවත්තන්නේ- ගින්නෙන් නැසුණාම කියා’. “
සත්තකින්ම පම්රිය දරුවනි, යම් මිනිසකු පොළෝ තලේ තැබූ දෙපා දැවෙන තුරා - වෙන තැනකට නොයාවි නම්
ඒ දන හට සරණ යන්න- බණක් නැතිය මට කියන්න". එලෙසයි අප හිමි ගෞතම පිළිතුරු දුන්නේ පෙර කල "
