Latest ads

Baseus PI LITE INDOOR CAMERA
- ErMurazor
- Updated: Yesterday at 12:26 PM
Ad icon
Colombo Hard Disk For Sale
- mazza
- Updated: Saturday at 10:23 PM
land for sale
- justasking
- Updated: Saturday at 9:32 AM
AMD AM 5 Ryzen setup
- prabodhamadusanka
- Updated: Thursday at 12:56 PM
Gampaha ACER OKW223 Wired RGB Keyboard
- chint
- Updated: Thursday at 10:17 AM

Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="crazybuddy" data-source="post: 12415148" data-attributes="member: 326070"><img src="http://2.bp.blogspot.com/-13zR33YyPpE/T3YI2SaKvsI/AAAAAAAABmk/XB5lEtDpbDY/s1600/Cover-06.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /> <img src="http://3.bp.blogspot.com/-WVaRPy2Lzc0/T137GC8sXnI/AAAAAAAABf4/toOSI7zI4KY/s1600/06.png" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" />    මං පහුවෙනිදා උනේ පාන්දර නමයට විතර නැගිට්ටේ කවුදෝ මන්දා අපතයෙක් කෝල් කරපු නිසා. මං නිදිමතේම ගිහින් ෆෝන් එක ගනිද්දි කතා කලේ සාරංග.      "මචං උඹලා දෙන්නා ඊයෙ ගියේ කොහොමද..?"     "ආ.. අපි කිසි ආබාධයක් නැතුව සැපට ත්‍රීවිල් එකක ගියා. ඒක කියන්න තමයි ගත්තේ.."      "ෂුවර් එකට උඹලා මොකක් හරි මගෝඩි ගේමක් දෙන්න ඇති.."      "අපි නගිද්දි ඇහුවා ගාන කීයද කියලා. මේ යකා රුපියල් දෙසිය පනහක් කිව්වනේ බං.."      මේ කියන්නෙ ත්‍රීවිල් කාරයා ගැන වෙන්න ඇති. මුන් දෙන්නා ඌට පොල්ලක් තියලා කියලා මට නිකමට හිතුනා.      "ඉතිං බං අපේ ගෙදරට එච්චර ගන්නෙ නෑ නේ වෙනදට. දිනුකත් අපේ ගෙදර නවතිනවා කියපු නිසා ඩබලම නැගලා ගියා."    "ඉතිං දෙසිය පනහ දුන්නද..?"      "මොන  පිස්සුද..? අපි හිස් මෙගා බෝතල් දෙකක් දාපු බෑග් එකක් ත්‍රීවිල් එකේ තියලා  අපේ ගේ පහුකරලා තියෙන ෂොප්  එකක් ළගින් බැස්සා සිගරට් දෙකක් අරන් එන්න  කියලා. පොරත් හිතන්න ඇති අපේ බෑග් එකකුත් ඇතුලෙ තියෙන නිසා අපි එයි කියලා.  අපි හිමීට ඉස්සරහ දොරෙන් ගිහින් පිටිපස්සෙ කා පාර්ක් එක පැත්තෙන් බැහැලා  වැටක් අස්සනේ රිංගලා ගෙදර ගියා. ඒක කොච්චර සිම්පල් ප්ලෑන් එකක්ද බලපං.  සල්ලිත් ඉතුරුයි නේ.."      මුං කලොත් කරන්නෙ ඔහොම නොහොබිනා වැඩක්ම තමයි.. පව්..! ඒ අහිංසක ත්‍රීවිල් කාරයා මුං එනකල් සැදී පැහැදී බලන් ඉන්න ඇති.      "පොර ආපහු යන්න ඇත්තෙ බොලාගෙ හත්මුතු පරම්පරාවම මතක් කර කර වෙන්න ඇති.."      කොහොම උනත් ඊයෙ දවස ගෙවිලා ගියේ අපේ හිත්වල විශේෂ මතක සටහන් තැන්පත් කරලා.      අද  පන්ති දවසක් නේද කියලා මතක් උනේ දහය මාරට විතර කෑම කනකොට. ඊයේ දගලලා අතපයත්  රිදෙනවා. ඉතිං මොන පන්තිද..? මං හවස් වරුව ගෙදරට වෙලා පාඩම් කලා..                                              *******************************      සදුදා  උදේ ඉස්කෝලෙ යද්දි සචිනිත් ඇවිල්ලා හිටියා. අද ඉදලා සුපුරුදු විදියට සචිනි  අපේ පංතියෙ. උදේ ඉස්කෝලෙ පටන් ගනිද්දි ප්‍රින්සිපල් සර් ප්‍රධාන රැස්වීමක්  කියලා හැමෝවම ග්‍රවුන්ඩ් එකට කැදෙව්වා. ගාථා කියලා ඉවර උනාම ප්‍රින්සිපල්  කිව්වෙ අපි හැමෝම අහන්න සතුටු උන කාරණයක්. අචිනි නවෝදා අත්තනායක සමස්ත ලංකා  නැටුම් තරගයෙන් පළවෙනි තැනට තේරිලා කියලා සර් කියද්දි මගේ ඇගේ ඇත්තටම හිරි  ගඩු පිපුණා. ඔය ජයග්‍රහණය බලා ගන්න අපි කොයිතරම් බකප් එකක් දුන්නද කියලා  සර් දන්නෙ නෑනේ..      අචිනි  නවෝදාට ඒ ජයග්‍රහණය ගෙනත් දුන්නෙ සචිනි පබෝදා කියන එක ගොඩ දෙනෙක්ට රහසක්.  සර් අචිනිගෙ නම කියලා අඩගහද්දි එයා සචිනිට ස්ටේජ් එකට යන්න කිව්වා. ඒත්  සචිනි ඒ ජයග්‍රහණය නිහඩවම අචිනිට පවරලා පැත්තකට උනා. මේ වගේ කෙල්ලෙක්  තමන්ගෙ නිවුන් සහෝදරියක් වෙලා ඉපදෙන්න අචිනි පින් කරලා තියෙනවා ගොඩක්.      රැස්වීම ඉවර උනාම අපි සචීට සුභ පතලා එයාවයි අචිනිවයි ඩබලම එක්කගෙන කුමුදු මිස් හම්බවෙන්න ගියා. එයත් මේ වැඩේට ගොඩක් මහන්සි උනා.      "ආ.. දැන් දසමහ යෝධයො ටිකට සතුටු ඇති.."      අපිව දැක්ක ගමන් මිස් ඉස්සරහට ආවෙ එහෙම කියාගෙන. එයා කෙලින්ම ඇවිත් අල්ලගත්තෙ සචිනිගෙ අත් දෙක.      "ඔයා ලස්සනට නටපු නිසා තමයි අපේ ඉස්කෝලෙට මේ වාසනාව පෑදුනේ.."      මළ කෙලියයි. මිසුත් දෙන්නව මාරු කරගෙනද කොහේද..?      "මිස් ඔය සචිනි. මෙයයි අචිනි.."      මං එහෙම කියද්දි මිස්ගෙ මූණට නෝන්ඩි හිනාවක් ආවා.      "අරයා අචිනි කියලා මං දන්නවා. මං කතා කලේ තරගෙට නටපු එක්කෙනාට.."      හුටා  අපේ රහස එහෙනං එයත් දැනගෙන. මිස්ට ඕක කියන්න ඇත්තෙ හංසි වෙන්න ඇති. මම  කිව්වෙ මේ කෙල්ලන්ට කට පරිස්සම් කරගන්න බෑ කියලා. දැන් බඩු හරිනේ. අපි ටික  ඇටිකෙහෙල් කාපු උගුඩුවො වගේ බිම බලන් හිටියා.      "මොකද  කට්ටිය බයවෙලා වගේ..? අනේ කොල්ලනේ උඹලා හිතුවෙ මුන් දෙන්නා එක වගේ උනාට  පොඩි කාලෙ ඉදලා මං නැටුම් උගන්නපු කෙල්ලො දෙන්නා මට වෙන්කරලා අදුනගන්න බෑ  කියලද..?"      දීපංකො  ඉතිං උත්තර. අපි මිස්ව ඇන්දුවා කියලා හිතං හිටියට අන්තිමට ඇදගෙන තියෙන්නෙ  අපිමයි. ඒ කියන්නෙ අපි නුවර යන්නත් කලින්ම වැඩේ ලෙඩේ වෙලා ඉවරයි. මිසුත් කට  වහගෙන දන්නෑ වගේ හිටපු එක තමයි මතක් වෙද්දි කාලා ඉන්න බැරි.      "බයවෙන්නෙපා මං මේක දැනගත්තෙ ඔයාලා කවුරුවත් කියලා නෙමෙයි. ඒ වගේම තමයි මං මේක කාටවත් කියන්නෙ නෑ.."      මිස්  එහෙම කියද්දි ඇගට දැනුනෙ ලියුකේමියාව හැදිලා හොද උනා වගේ සනීපයක්. නැත්තං  අපි කට්ටියටම ප්‍රින්ස්ගෙන් සම්පත ලැබෙනවා. මිස්ගෙ කතාව ඉවර වෙද්දිම අපි  ලිස්සන බෝට්ටුවෙ හිටපු ආදො ටික වගේ එතනින් කැපුනා.      අපි පන්තියට ගියත් ටෙස්ට් එක ඉවර උන නිසා ගුරුවරු ආවෙ නැහැ. අපි කට්ටියට පොඩි ජොලියක් දාන්න හිතං පුටුත් හරවගත්තා.      "මං කාඩ් පැක් එකක් ගෙනාවා මචං.. දාමුද පොඩි ඕබියක්..?"      විහග ඒ  ප්‍රශ්නෙ අහද්දි ඌ කැට කොළ ටික වෙන් කරලත් ඉවරයි. මිස්ලා එන එකකුත් නැති  නිසා මමයි, විහගයි, ෂෝටයි, නිරෝධයි ඉදගද්දි සාරංග පැක් එකේ  හිස් පෙට්ටියත්  අතේ තියාගෙන සූදානම් ශරීරෙන් හිටියෙ මිස් කෙනෙක් ආවොත් දුවන්න බලාගෙන. අපි  සෙල්ලම් කරන කොට සාරංග හොරෙන් මහේෂගෙ පර්ස් එකේ තිබිලා ගත්තු ටිෂූ පැකට්  එකක් අර පෙට්ටිය ඇතුලට දාලා ඒක උඩ දදා හිටියා. මමයි විහගයි දිනාගෙන එද්දිම  නන්දනී මිස් කොහෙද ඉදලා කඩා පාත් උනා.      "ඔතන පුටු හරවගෙන කට්ටිය මොකද කරන්නේ..?"      මිස් එහෙම ඇහුවට එයාගෙ සාරි පොට දකිද්දිම අපි කාඩ් ටික හංගගෙන ඉවරයි.      "උඹලා කාඩ් ගැහුවා නේද මෙතන..?"      අවුරුදු  විසිගානක් ගුරු සේවයේ ඉදපු නිසාද මන්දා මිස්ට පුදුම ඉවක් තියෙන්නේ. එයා  කාඩ් පැක් එක දෙන්න කිව්ව ගමන් සාරංග අතේ තිබ්බ පෙට්ටිය දුන්නා. ජෝකර්ලා  දෙන්නට අමතරව මූ තව කුණු ගොඩවල් ඒකට ඔබපු නිසා පෙට්ටිය තිබුණෙ ටිකක් බරට.  ලණුව කාපු මිස් ඒක ඇරලා බලන්නෙ නැතුව අරන් ගියේ අපිට බැන බැන.      "මචං මිස් බූමරංගෙ වගේ ගිය සැනින් ආපහු එයි. ඕං මං ගියා.."      එහෙම  කියලා සාරංගයා දිනූකගෙ අතිනුත් ඇදගෙන ආර්ට් ක්ලාස් එක පැත්තට ගියා. දැන්  පංතියෙ හිටියට කොහොමත් කාඩ් ගැහිල්ල බොරු. අපෙත් කාඩ් කුඩුවෙනවා. අපිත්  දොලහ වසර පැත්තෙ රවුමක් දැම්මෙ ටික දවසකින් නෙත්මිව දැක්කෙත් නැති නිසා. මට  දැන් නෙත්මිව ඇරෙන්න වෙන එල්ලෙන්න අත්තක් ඉතුරු වෙලත් නෑනේ.      එදා  ගෙදර ආපු ගමන් මම හංසිට කෝල් කලේ අපේ සචී දින්නා කියලා නිව්ස් එක දෙන්න.  ඒත් ප්‍රින්සිපල් සර් උදේම ඒක එයාට කියලා. මමත් වීරයා වගේ මේ තුන් කුළුදුලේ  හොට් හොට් නිවුස් එක දෙන්න ගිහින් අන්තිමට කෝපි කඩේ අබිලින් වගේ නිකං කිච  උනා..                                                     ****************************      සතියක්  විතර ඇල් වතුරත් නිවලා බීපු ගානට ගෙවිලා ගියේ මෙලෝ රහක් නැතිව. බාල්දියක්  පෙරලන්නෙ නැතුව දවසක් ගෙවුනත් නිකං පාචනේ වගේ. ඇගපත වෙව්ලනවා.      අනිත්  එක විභාගෙට තිබුණෙ මාස ගානක් නිසා රිවිෂන් ක්ලාස් දාලා සතියෙ දවස් දෙකක්ම  පංති බඩගාන්න උනා. මේ මලකඩ ජීවන රටාව වෙනස් කලේ අපේ ප්‍රින්ස්. එයාටත් හැම  වැඩේටම අපි නැතුව බෑ.      සර් අපි  කට්ටියට කතා කරලා කිව්වෙ තම වාස දෙකකින් කලා උළෙල තියෙන නිසා පුළුවන්  වෙලාවට ඒකෙ වැඩත් බලන්න කියලා. විභාගෙ නිසා සම්පූර්ණ වගකීම අපිට පැටෙව්වෙ  නැති උනාට අන්තිමට ඉතිං මුළු බර එන්නෙ අපේ කරපිට තමයි.      කලා  උළෙල නිසා මට නෙත්මිව වෙනදට වඩා ළගින් ආශ්‍රය කරන්න පුළුවන් උනා. අපි  හිටියෙ කොමර්ස් ක්ලාස් වල උනාට සංගීතය පැත්තෙ වැඩි බර දැරුවෙ අපියි.  නෙත්මිට ලස්සනට සිංදු කියන්න පුළුවන් නිසා අපේ කණ්ඩායම් ගීත හැම එකකටම එයත්  හිටියා. දවසක් මං ටැප් එක ළග ඉදලා යද්දි ෂෝටගෙ නංගි පවිත්‍රා ඇවිත් මාව  නතර කලා.      "අයියේ ඔයා අපේ චූටි අයියගෙ යාළුවෙක් නිසයි මං මේ අහන්නේ.. හැබැයි මුකුත් හිතන්න එපා.."      "අහන්න නංගි ඕන දෙයක් අහන්න.. මං මුකුත් හිතන්නෑ.."      කෙල්ලත් නිකටට අත තියාගෙන බිම බලාගෙනම අර හැට හතරෙන් එකක් දාලා ආයෙත් කතාව පටන් ගත්තා.      "අයියගෙ හිතේ නෙත්මි ගැන මොනා හරි අදහසක් තියෙනවද..?"      මෙයා ඔළුව වටේ අත දාද්දි මට හිතුනා අන්තිමට එන්නෙ නහය ළගට කියලා. ඒත් නෙත්මිව මතක් කරපු ගමන් මාව ටිකක් අප්සට් ගියා.      "එහෙම මුකුත් නෑ නංගි.. ඇයි ඔයා එහෙම අහන්නේ..?"      "නෑ අයියෙ පහුගිය ටිකේම එයා එකක් හිටපු නිසා මං ඇහුවෙ. එහෙම අදහසක් නැත්නම් කමක් නෑ අයියේ.. මං යන්නම්.."      මට  වචනයක්වත් කියන්න නොදී ඒකි කොණ්ඩ කරල් දෙකත් ගස්සලා දාලා දිව්වා. නෙත්මි  මෙයා එක්ක මං ගැන මොනවා හරි කියලා ඇති. එයා ගැන අදහසක් තියෙනවා කියලා  කිව්වනම් ස්ටෝරිය අහන්න තිබුණා. ඒත් මං නෙත්මිට කැමතියි කියලා මේ කොහේවත්  යන ඇඹිටිල්ලන් ඇටේකට කියලා වැඩක් තියෙනවද..?      අපි  ඉස්කෝලෙ ගිය දවස් තුනේ වැඩිපුරම හිටියෙ සංගීත කාමරේ. අපේ ඒ ලෙවල් පංති සේරම  පාළුවට ගිය අම්බලන් වගේ වෙලා. අචිනියි, සචිනියි සුපුරුදු විදියට කලා උළෙලෙ  ප්‍රැක්ටිස් කියලා කකුල් දෙකටම ජින්ස් දෙකකුත් ඇදලා උඩ පැන පැන හිටියා. ඒ  නිසා මට නිරෝධගෙ අයිඩියා එක තාම සචීට කියාගන්න වෙලාවක් සෙට් උනේ නෑ. හැබැයි  ඒ අතරෙ නෙත්මි දවසින් දවස මගේ හිතට ගොඩක් ලං උනා..      දවසක්  මං සංගීත කාමරේ පැත්තෙන් යද්දි නෙත්මි තනියෙම පැදුරක් උඩ වාඩිවෙලා වයලීන්  එක ප්ලේ කරනවා. ඒකෙ එක කොනක් නිකටට තද කරගෙන අනිත් අතින් තාලෙට බෝ එක  හසුරවද්දි පිට උනේ මහා දුක හිතෙන මියුසික් එකක්. කෙල්ල දිගටම ප්ලේ කලේ මාව  දැක්කෙ නැති නිසා. හැබැයි කෙල්ල හිටපු ඉරියව්ව නම් එළම කිරි. මෙතන මේ  හේෂාන් රන්දුල වික්‍රමබාහු වෙනුවට ලියනාඩෝ ඩාවින්චිව එහෙම හිටියා නම් මේකිව  චිත්‍රයට නගනවා. ආයෙ ඒක හොදන්න දෙයක් නෑ. කෙල්ලට තනියෙම ඉන්න ඇරලා මං  හැරිලා අපේ පංතියට ආවා. එද්දි සචිනි පංතියේ. අදනං මගේ සිකුරා උච්ච වෙලාද  කොහෙද..? මං හිමීට කොලයක් කඩාගෙන නිසදැසක් ලිව්වා. ඒ අතරෙ සචිනි හැරි  හැරී  මගේ දිහා බලනවා දැක්කත් ඒකි මට ඩිස්ටර්බ් කලේ නෑ.      "නිවි නිවී දිලිසෙනා නෙතු තාරකා යුවල   මොනවදෝ හෙමි හෙමින් කියනවා......      ලා රෝස පැහැ ගැහුණු ඔබේ ඔය දෙකම්මුල්   දුටුව විට මගේ හිත සැලෙනවා......      ඇසෙන නෑසෙන හඩින් මුමුණනා වදන් වැල්   මා හදේ රැව් දිදී ඇසෙනවා......      පුංචි කුමරියේ කිමද හොරැහින් බලන්නේ   සත්තකයි ආදරේ හිතෙනවා......."      නෙත්මි  ගැන ලියනවා කියලා හිතාගෙන පංතියට ආවත් අන්තිමට ලියලා ඉවරවෙනකල්ම මගේ හිතේ  හිටියෙ සචිනි. එයා හොරෙන් බලනවා දැකපු නිසයි මං අන්තිම පේලියට ඒ වගේ දෙයක්  ලිව්වේ. මං ලියලා කොලේ නමන්න හදද්දිම පිටිපස්සෙන් ආපු සචිනි ඒක අතට ගත්තා.  උදුරලා ගන්න මුලදි හිතුනත් මං ඒකිට ඒක කියවන්න ඇරලා බලන් හිටියා.      "හරි ලස්සනයි රන්දු.. කාටද මේක ලිව්වේ..?"      මහා අමුතු බැල්මක් මගේ දිහාට දාලා සචිනි ඇහුවේ කණට ඇහෙන්නෙ නැති ගානට. මං ඕක කාට ලිව්වත් මෙයාට මොකද..?       "මගේ ගර්ල් ෆෙන්ඩ්ට.."      එහෙම  කිව්වට ඉතිං මගේ ඔය කියන ගර්ල් ෆෙන්ඩ් කවුද කියලා මං දන්නෙත් නෑ. හැබැයි  සචීගෙ මූණ නං කිනං හුලං ගිය බැලුමක් වගේ උනා. මගේ අතට කොලේ දීපු කෙල්ල වෙන  වචනයක්වත් කිව්නෙ නැතුව හැරිලා යන්න ගියා. මුං නටලා නටලමද දන්නෙත් නෑ අඩිය  තියන්නෙත් තාලෙට. සචී කොරිඩෝ එකේ පේනනෙ නැති වෙනකල්ම මං බලාගෙන හිටියෙ ලොකු  ආදරේකින්. ඒත් මේ සුන්දර වස්තුව මගේ යාළුවගෙ නේද කියලා හිතට දැනෙද්දි තමයි  වාවන්නෙ නැත්තේ.      "මොකද බං අහස පොළව ගැටගහන්න වගේ කල්පනා කරන්නේ..? මොකක් හරි අවුලක්ද..?"    සචී ගියා විතරයි අනිත් පැත්තෙන් පංතියට ආවෙ නිරෝධ..      "අපරාදෙ බං උඹට තව ටිකක් කලින් එන්න තිබුණෙ. සචී පංතියෙ තනියෙම ඉදලා දැනුයි එළියට ගියේ.."      "නැහ්........... බලපං මං නැටුම් ශාලාවෙයි අරහෙයි මෙහෙයි හැමතැනම හෙව්වා ඒකිව මෙච්චර වෙලා.."      මූ තාම සචීට ට්‍රයි කරන එක අතෑරලා නෑ වගේ..      "රන්දු උඹට බැරිද මේ ලෙටර් එක සචීට අද ඉස්කෝලෙ ඇරෙන්න කලින් දෙන්න..?"      මූත් මාව ලෝක අමාරුවක දාන්න හදන්නේ. කෙල්ලගෙන් මට ගුට කන්න වෙයිද දන්නෑ..      "මොකද ඕක අදම දෙන්න හදිස්සි. මෙච්චර මාස ගානක් ඉවසුවා වගේ තව දවසක් හිටපං.."      "දැන් මට ඉවසලා ඇතිවෙලා බං තියෙන්නේ. මේකෙ දෙකෙන් එකක් ඉවර වෙන්න ඕනේ.."      මූට  තියෙන තදියමට කෙල්ලො දාගන්න බෑ. උන් කැමති උනත් කියන එකක්යෑ. පස්මහ බැලුම්  වලිනුත් පාට පහම මැච් උනොත් විතරයි හා කියන්නේ. නිරෝධ බලෙන්ම වගේ ලියුම මගේ  කමීස සාක්කුවට දැම්මා. ඒකෙන් ආවෙ අමුතු සෙන්ට් සුවදක් වගේ එකක්. මූත්  වෙලාවකට දෙකේ පංතියෙ වැඩ කරන්නේ..      අපි  දෙන්නා ආර්ට් ක්ලාස් එක පැත්තට යද්දි නෙත්මිලගෙ පංතියෙ දොර ගාව ළමයි  පිරිලා. උන්ගෙ මූණු වලන් එකයි හිනාව. සමහරවිට පංතියෙ මිස්ට බීන් වත්  පෙන්නනවද දන්නෑ. අපිත් ටිකක් කිට්ටු වෙලා බැලුවා. උන් හිනාවෙන්නේ දොරේ  අලවලා තිබ්බ කොලයක් දිහා බලාගෙන. ඒක අතින් ඇදපු මරණ දැන්වීමක්.      අනිච්චාවත  සංකාරා කියලා කලුපාට මාකර් පෙන් එකකින් ලියලා ඊට යටින් පංතියෙ ළමයි මගේ  අම්මා කියලා අදින චිත්‍ර ජාතියෙ ඇටකෝටු බබෙක් ඇදලා තිබුණා. හැබැයි ලොකු  අකුරෙන් ලියලා තිබුණ එක දකිද්දි මට පොඩි පුරුදු ගතියක් දැණුනා. "දුෂානි  සංජුලා මොරගොඩ" රා......යිට් ඒ මං අර උතුර දකුණ මාරුකරගෙන කොමර්ස් වලට  දාපු බැරල් බාගේ. කෙටියෙන් කියනවා නම් නෙත්මිගෙ යාළුවා. මමත් ඉතිං සීන්  කෝන් එ බලන්න මුලු කොලේම කියවන් ගියා.      දුෂානි සංජුලා මොරගොඩ මෙනවිය අද උදෑසන සප්ත ස්වරය ගායනය කරමින් සිටියදී "රී" ගිලී මරණයට පත්විය. ඇගේ අවසන් කටයුතු යථා කාලයේදී සෙන්ට්‍රල් භූමියේ පැවැත්වීමට නියමිතය.   මෙයට ශෝකයට පත් ස්වාමිපුරුෂයන් හා දරු දුසිම.      ෂා... ආතල් කීතල් නිව්ස් එකක්නේ. හැබැයි සප්ත ස්වරයේ අකුරු හතක්ම තියෙද්දි මේකි මොන ඉලව්වකට "රී" ම ගිල්ලදකියන  එකයි ප්‍රශ්නේ. මොනව උනත් සිරා දැන්වීම. ඕක ප්‍රින්ස් හරි කරදර හරි  දැක්කනම් ඉතිං දෙයියන්ගෙ පිහිටයි. අපි කොරිඩෝ එක දිගේ යද්දි සාරංග කැන්ටින්  එක පැත්තෙ ඉදලා විසිල් පාරක් ගැහුවා.     "මචං උඹලා දොලහ වසර පැත්තෙ ගියාද..?"      "ඔව් බං, මේ ඒ පැත්තෙ ඉදලා එන ගමන්.."      "දැක්කද අර මරණ දැන්වීම..?"      ඒ කියන්නෙ ඒක මුං ටිකත් දැකලා වගේ..      "දැක්කා දැක්කා ෆුල් කොලිටි. හැබැයි දුෂානි ඒක දැක්කානං ලියපු එකාව මස් කරනවා.."      "ඒකි කොහෙද බං අපිව මස් කරන්නේ.. ඒවා හදේ.. කෙල්ල උදේ මියුසික් රූම් එකේ ඉද්දි කැස්සක් හැදිලා. අන්න පපුව අල්ලගෙන තාම කහිනවා.."    ඒ කියන්නේ පෝස්ටරේ ගහපු කලාබරයා අපේ සාරංගයා.. හැබැයි කෙල්ල පවු කියලා මට හිතුනා..                                                  *****************************</blockquote>

Verification: Hata thunen beduwama keeyada? (60 bedeema thuna)

Top Bottom