Reply to thread

Message: <blockquote data-quote="crazybuddy" data-source="post: 12418913" data-attributes="member: 326070"><img src="http://2.bp.blogspot.com/-K_2zvxwPYik/T3cKhFIkKFI/AAAAAAAABms/cPC9vIduDPs/s640/Cover-07.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /> <img src="http://3.bp.blogspot.com/-mtou-Q10VGk/T137KaR8xfI/AAAAAAAABf4/0wWeoT-0oBk/s1600/07.png" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" />    මං  උදේ නැගිටිද්දි වෙනදට වඩා ගෙදර සද්දෙ වැඩියි. ඒ අස්සෙ අපේ තාත්තගෙ වොයිස්  එකත් ඇහෙනවා. එයා අද මොකද ගෙදර කියලා හිතලා කැලැන්ඩරේ බලද්දි අද දිනේ වටේට  කහ මදයක් ඇදලා. එහෙනං අද පෝය.. අපේ වැඩ කරන ජනතාව ගෙදර නිසා වෙන්න ඇති ඔය  සද්ද පූජාව. ඊයෙ ආපු හංසිත් තාම ගිහින් නැති පාටයි. මමත් ඈලි මෑලි ලෑලි  කෑලි ඔක්කොම කඩලා සාලෙට ආවා.      "පොඩි පුතා ආ.. ඔයාගෙ තේ එක.."      අම්මා  තේ එක මගේ අතට දීලා ආයෙත් කුස්සියට ගියා. මම තේ එකත් බොන ගමන් එළියට  බැස්සෙ අක්කව හොයන්න. මෙන්න ඩබල මිදුලට වෙලා මල් කඩනවා. මල් කිව්වෙ ගස් වල  පිපිලා තිබුණ මල්.    "ආ මල්ලි ඔයා නැගිට්ටද..? අනේ හලෝ අර අරලිය මල් ටික කඩලා දෙන්නකෝ.."      පව්  අප්පා කෙල්ලො දෙන්නා උස නැති නිසා නහයෙන් අඩනවා. ගහ තිබුණෙ තාප්පෙ අයිනේ.  තාප්පෙට නැග්ගා නම් සෑහෙන්න මල් කඩාගන්න පුළුවන්. ඒත් ඉතිං මේ සරම පිටින්  තාප්පෙ උඩ නැගලා සරම කඩන් වැටුනොත් මොන දෙයියන්ට කියන්නද..? අක්කලා කඩපු  මල් ටිකත් බිම දාලා දුවයි..      "මොනාද හලෝ කල්පනා කරන්නේ..? නැගලා කඩලා දෙනවනේ.."      "හරි හරි ඉන්නවා මං ෂෝටක් දාගෙන එන්නම්.. මේක ඇදන් නැගලා සරම කඩන් වැටුනොත් තමුසෙලට නූල් බදින්න වෙයි.."      එහෙම  කියලා මං හැරෙද්දි දැක්කා හංසිට බකස් ගාලා හිනා යනවා. අක්කගෙ ඉල්ලීමක් අහක  දාන්නත් බෑ. කොයි තරම් බර බරේ දැම්මත් හදිස්සියකදි විදේශාධාරයක්වත්  ඉල්ලගන්න ඉන්නෙ මෙයා විතරනේ. මං ෂෝටකුයි ටී ෂර්ට් එකකුයි දාගෙන මිදුලට  එද්දි අක්කා මල් බෑග් එක හංසි අතට දීලා ගෙට ගියා.      "මං ගිහින් පොල් තෙල්, හදුන්කූරු ලෑස්ති කරන්නම්. ඔයා මල් ටික එකතු කරන්න හංසි.."      ඒ  කියන්නෙ මේ පෝය දවසෙ මෙයාලා පන්සල් යන්නයි ලෑස්තිය. සමහර විට මේ රන්දුට  ගාඩ් එකට යන්න වෙයි. මං තාප්පෙට නැගලා අතු ටිකක් පාත් කරලා දුන්නා හංසිට  මල් කඩාගන්න.      "එදා ෆොටෝ ටික සුද්ද කරාද මල්ලි..?"    ඇති යන්තං මෙයා ඊයෙ රෑ ඉදලා දැනුයි වචනයක් කතා කරනවා ඇහුනේ..      "ඔව්.. මං ළග තියෙනවා. ඔයා අපිත් එකක් නුවර ගියා කියලා අපේ අක්කට කිව්වද..?"      "මං මෙච්චර කාලෙකට ඔයාගෙ අක්කට මුකුත්ම හංගලා නෑ. ඒත් මේක අක්කට කියන්න එපා කියලා කියපු නිසා මං කිව්වෙ නෑ.."    ඒ කියන්නෙ මෙයා හොදම යාළුවන්ටත් කොලේ වහලා මට වෙච්ච පොරොන්දුව රැකලා. ඔහොම තමයි හොද ළමයි උනාම ඉන්න ඕන..    "ෆොටෝ පෙන්නන්න නම් පුළුවන්.. ඒත් අක්කා දකියිනේ.. ඔයා අද ගෙදර යනවද..?"    "අපේ අම්මලා ඊයෙ බාරයක් ඔප්පු කරන්න කියලා කතරගම ගියා. මං ක්ලාස් කරන්න ඕන නිසා ගියේ නෑ. හෙට රෑට තමයි අම්මලා එන්නේ.."      මං අහපු ප්‍රශ්නෙට මට ඊයෙ ඉදලා දැනගන්න ඕන කරපු විස්තර ටිකත් දාලා එයා උත්තර දුන්නා. ඒ කියන්නෙ අදයි හෙටයිත් හංසි අපේ ගෙදර..    "එහෙනම් යන්න කලින් පෙන්නන්නම්කෝ.."      එහෙම  කියලා මං උඩ අතුවල තිබුණ මල් කඩලා හංසිගෙ අතට දුන්නා. එයා රෝස පාට හීනි  ඇගිලි දික් කරලා මල් ටික අතට ගනිද්දි මං ටිකක් වෙලා එයාගෙ දිහා බලන් හිටියා  එයාටත් හොරෙන්. හංසි අපේ අක්කා තරම් සුදු නැති උනාට මාර හැඩයි. නියම කලා  කෘතියක්. අම්මපා මට අයියා කෙනෙක් හිටියා නම් මං මෙයාව කොහොම හරි මගේ නෑනා  කරගන්නවා. මේ වගේ පින් පාට වස්තුවක් උදේ හවා දැක්කත් සැපයි.      "කොහොමද මල්ලි ඔයාගෙ ගර්ල් ෆෙන්ඩ්..?"    කල්පනාවෙ දැති අතරෙ  හිරවෙලා හිටපු මං  හංසිගෙ ප්‍රශ්නෙට ගැස්සුනා. තව පොඩ්ඩෙන් ගෙම්බා පොලේ ගැහුවා වගේ තාප්පෙන් බිම.      "මොන ගර්ල් ෆෙන්ඩ් ද..?"      "ඇයි එදා අර යාළුවො කිව්වෙ රාණි කියලා ගර්ල් කෙනෙක් ගැන.."      හුටා මෙයත් වලිගෙ පාගගෙන. හැබැයි ඔය රාණි කියන නම දැන් රෙජිස්ටර් වෙනවා.      "උන්ට පිස්සු. මට ඇති කෙල්ලෙක් නෑ.."      "ඔය බොරු හංසි.. මෙයාට නං කෙල්ලො හතර පස් දෙනෙක්වත් ඇති..."      අපේ අක්කා උදැල්ල දාගෙනම අපි දිහාට එද්දි මං තාප්පෙන් බිමට පැන්නා.      "අනේ මල්ලි ඔයත් යංකො අපිත් එක්ක.."      මං කිව්වෙ නැද්ද..? අද ඉතිං කෙල්ලො මුර කරන්න වෙනවා. නංගිලා දෙන්නෙක් නම් තව කමක් නෑ. ඒත් දෙන්නා සයිස් එකෙන් නම් මට වඩා පොඩියි.      "කවුරු කවුරුද යන්නේ..?"      "අම්මයි, මමයි, හංසියි, ඔයයි.."      මං  තාම හා කිව්වෙ නෑ. අපේ අක්කා මාව ගණන් තියලත් ඉවරයි. කම්මැලිකමේ ගෙදරට  වෙලා ඉන්නවට වඩා පිනක් දහමක් කර ගන්න එක එන ආත්මෙටත් හොදයිනේ. අන්තිම  මොහොතෙ මමත් ගමනට සෙට් උනා.      ඇග  සෝදලා ලා නිල් පාට ඩෙනිමයි, සුදු ටී ෂර්ට් එකයි දාගත්තු මං පුරුද්දට වගේ  කැප් එකත් අතට ගත්තා. අන්තිමට ලෑස්තිවෙන්න ගත්ත මං තමයි මුලින්ම ඇදලා ඉවර  උනේ. අම්මා සුදු ඔසරියක් ඇදගෙන ආවට මේ ගෑණු ළමයි තාම නෑ. උන් ඉතිං පන්සලට  යන්නෙත් බියුටි කචල් ඔක්කොම දාගෙනනේ.      "පොඩි පුතා.... මං කිරිබත් හැදුවා.. අක්කලා එනකන් ඔයා බෙදන් කන්න.."      මේ  වෙලාවෙ කිරිබත් පිගානක් අමාරුවෙන් හරි දාගත්ත නම් පන්සල් ගිහින් ඇවිත්  දෙවනි ඉනිම බැට් කරන්න පුළුවන්. ලොකු ලුණුමිරිස් හැන්දකුත් එක්ක කිරිබත්  බෙදාගෙන කකා ඉද්දි අපේ සුරූපිනියො දෙන්නා පඩිපෙල බැහැගෙන එනවා මං දැක්කා.  හංසි චාම් වර්ක් එකක් තියෙන සුදු සල්වාර් කිටක් ගහලා. හංසිව දැක්ක ගමන් මට  කකා හිටපු කිරිබත් කට හිර උනා. අනේ මන්දා යාෂ් චොප්රාහරි කරන් ජොහාර් හරි  පන්සල් ඇවිත් හිටියනම් මේකිව ඉන්දියාවටම අරන් ගිහිල්ලයි නවතින්නේ.      "ඇයි අම්මෙ තාත්තා යන්නෙ නැද්ද..?"      අන්තිම කිරිබත් කටත් ගිලින ගමන් මං ඇහුවා..      "තාත්තට බැංකුවෙ වැඩක් තියෙනවා කිව්වා. එයා යන ගමන් අපිව පන්සලට ගෙනිහින් දායි."      මේ පෝය දවසෙ බැංකුවෙ තියෙන වැඩ මොනවද මන්දා. රාජකාරිය දේව කාරියටත් වඩා උතුම් කියන වදන ඉහලින්ම පිළිපදින කෙනෙක් තමයි අපේ තාත්තා.      මාසෙ  ඉවර වෙන්න දවස් තුන හතරක වෙලේ ඉදලා මන්ත් එන්ඩ් එක කියලා දගලයි. නැත්තං  ට්‍රයල් එක අවුට් කියලා රෑ වෙයි. එක්කො කෑෂ් බැලන්ස් නෑ කියයි. ඕවා ඉතිං  කාට කියන්නද..? එයා කියනවා අපි අහනවා..      "කොයි පන්සලට ද යන්නේ..?"      වෑන් එකේ යතුරක් අරන් එළියට එන ගමන් තාත්තා ඇහුවා. කොයි පන්සලෙත් ඉන්නෙ එකම බුදු හාමුදුරුවො නිසා මට ඒ ප්‍රශ්නෙ වැදගත් උනේ නෑ.      "පීල්ලෑවෙ පන්සලට යමු නේද දුව..?"      අම්මා එයාගෙ කැමැත්ත අක්කගෙ පිටින් දාලා කියවන්නයි හදන්නේ..      "අනේ අම්මා හැමදාම එහේ යනවනේ. අද හංසිත් ඉන්න එකේ අපි කැළණි යමු.."      අක්කා දෝස්මුරේ දාද්දි තාත්තා ටිකක් කලබල උනා.      "ඔයාලා කැළණියට ගිහින් දාලා මං ආපහු කීයටද බැංකුවට යන්නේ..?"      "තාත්තා අපිව කොහුවලින් කැළණිය බස් එකට දාන්න. අපි යන්නම්.."      අපෝ..!  බස් එකේ චාටර් කන්න වෙනවා කියලා දන්නවනම් මං ගෙදර ඉන්නවා. අම්මා කිව්වා  වගේ පීල්ලෑවට ගියා නම් ඉවරයි. කොහෙද මෙයා ඉල්ලන් කනවනේ. කිරිබතුත් කාපු එකේ  බස් එකට නැගලා කැළණියට යනකල් නිදාගන්න තමයි වෙන්නේ.      කොයි තරම් උදේ ආවත් අපි කැළණියට එද්දි දහයහමාරට විතර ඇති. පන්සල වටේ හිටපු සෙනගයි තිබුණ වාහන ගොඩයි දකිද්දි මට වදින එකත් එපා උනා.      "මල්ලි ඔය තොප්පිය ගලවන්න.."      පන්සලේ  ගහලා තිබුණ බෝඩ් එකක් පෙන්නලා අක්කා කිව්වා. මමත් ඒක අතට ගන්න ගමන්  ඇන්ටනාව දාලා වටේ බැලුවා.. පුහ්.! ලංකාවේ ගෑණු ළමයි සේරම අද පන්සල් ඇවිත්  වගේ. සුදු නංගිලා සුදු පාට ඇදලා බිම බලාගෙන සන්සුන් විදියට යන  හැටි දැක්කම  සිල් ගත්ත මිනිස්සුන්ගෙ සිල් බිදෙනවා ඇති. මට අපේ විහගයව මතක් උනා. ඌට  කෝල් එකක් දුන්න නම් එකකන් එන්න තිබුණා. හැබැයි ඌ ආවනම් හවස් වෙනකල්  මෙතනින් ගෙනියන්න බැරි වෙනවා. සෙනසුරාදා, ඉරිදා දවස් වල බීච් එකටයි, පාර්ක්  වලටයි රිංගන කපල්ස් මේ වගේ දවස් වලට පන්සල් එනවා. උන්ව දකිද්දි මට සචිනිව  මතක් උනා. කෙල්ල මේ වෙද්දි මොනවා කරනවද මන්දා. බෝධියයි, චෛත්‍යයි අමාරුවෙන්  වැදලා බුදුගෙට යන්න බලද්දි කිලෝමීටරයක් විතර දිග පෝලිමක්. ඒකත් එක්කෙනා  පිටිපස්සෙ එක්කෙනා යන පෝලිමක් නෙමෙයි. කෙලිනන්ම ජන ගගක්. අච්චර දුර ඉදලා  ආපු එකේ කොහොමහරි ඇතුලට යන්නත් එපැයි. හැබැයි පෝලිමේ හිටගත්තම යන්න ඕනෙ  නැහැ. ඔටෝ යැවෙනවා.       යකඩ  වැටවල් ගහලා වෙන් කරලා තිබුණ පෝලිමේ ටිකක් යද්දි මාව ඉබේම අම්මලට වඩා  පස්සට යැවුනා. අපේ අක්කටයි හංසිටයි එහා පැත්තෙ හිටියෙ රස්තියාදුකාර කොල්ලො  සෙට් එකක්. බොඩි ෆිට් ටී ෂර්ට් එකක් ගහලා අමුතු කට් එකකට රැවුල කපලා හිටපු  පොරක් කාන්දම වගේ හංසි ඉන්න පැත්තට හේත්තු වෙනවා මං දැක්කා. එයාලා ගියේ මට  අඩි දෙක තුනක් ඉස්සරහින්. සෙනග හිරවෙන එකෙන් උපරිම ප්‍රයෝජනය ගත්තු අර  කොල්ලො ටික හංසිගෙයි අපේ අක්කගෙයි මැද්දෙන් රිංගලා හංසිව වෙන් කරගත්තා.  අම්මපා පන්සල නෙමෙයි නම් මං ඕකුන්ගෙ අත් දෙක තුනක් ගලවනවා. ඉක්මනට අක්කලා  ළගට යන්න ඕන උනත් සෙනග වැඩි නිසා ඒක කරන්න අමාරුයි. එක කොල්ලෙක් හංසිගෙ  ෂෝල් එක අල්ලනවා මං දැක්කෙ එතකොට. මුන් පන්සල් ඇවිත් තියෙන්නෙ වදින්න  නෙමෙයි ආතල් ගන්න. සීන් එක දැකපු මට සිරාවටම තද උනා. මං පෙරළගෙන එතනට  ගිහින් අරූගෙ පිටට තට්ටුවක් දැම්මා.</blockquote>

Verification: Dawasata paya keeyak thibeda?

Top Bottom