Search
Search titles only
By:
Search titles only
By:
Log in
Register
Search
Search titles only
By:
Search titles only
By:
Menu
Install the app
Install
Forums
New posts
All threads
Latest threads
New posts
Trending threads
Trending
Search forums
What's new
New posts
New ads
New profile posts
Latest activity
Free Ads
Latest reviews
Search ads
Members
Current visitors
New profile posts
Search profile posts
Contact us
Latest ads
Google Pixel 9 Pro
vgp
Updated:
Yesterday at 5:57 PM
Ad icon
Jobreceive.com for sale
Blogerwiki
Updated:
Tuesday at 8:55 PM
Post Your Vehicle for Sale — FREE! - https://libro.lk
Kalu_Puth
Updated:
Tuesday at 7:38 PM
ඔයාගෙ Assignment හෝ Thesis එක හරියට හදාගමු
ErMurazor
Updated:
Saturday at 10:52 PM
Ad icon
BlackWall V2ray servers
hu KANNA
Updated:
Sep 23, 2026
Electronics
Vehicles
Property
Search
Reply to thread
Forums
General
News
SF වීරයෝ (must read)
Get the App
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
You are using an out of date browser. It may not display this or other websites correctly.
You should upgrade or use an
alternative browser
.
Message
<blockquote data-quote="blackcatcyb" data-source="post: 12442506" data-attributes="member: 34780"><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px">හය වෙනි දිනටත් හිරු උදාවිය. තවම වෙඩි තබමින් අපි යුද පෙරමුණේ ඉදිරියට ඇදුනෙමු.</span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px"></span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px">"සර් ට වෙඩි වැදිලා" සැනෙන් අශුභ ආරංචියක් සවන් පත් සිදුරු කළේ ය.කපිතාන් විජේකෝන්ට වෙඩි වැදී තිබුණි.</span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px"></span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px">"බඩී මා ළඟින්ම වරෙන්" මම සගයාට පැවසුවෙමි. එක් වරම මගේ වම් ඇලයට වැදුණු දරුණු පහරකින් මා කැරකී බිම ඇද වැටුනෙන් කිසිත් සිතාගත නොහැකිව අන්ද මන්ද වී මෙන් බලා සිටියදී සගයා මා ළගට දිව ආවේය. ඔහු මා දෙසද මා ඔහු දෙසද බලා සිටියේය.</span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px"></span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px">"කෝප්රල් ඔහොම්ම ඉන්න. කලබල වෙන්න එපා" යැයි පවසනු සිහිනයෙන් මෙන් ඇසුණි. වහාම මාද පිටුපසට යැවුනි. බොහෝ දෙනෙක් තුවාල ලබා සිටියදී මාද ඒ ගණයට වැටීම ගැන දුකක් දැණුනේ අන් අය මා දමා දිගටම සටන් කරනු ඇතැයි සිතුන නිසාය.</span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px"></span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px">"අජන්ත අමාරු ද?" සුපුරුදු කටහඬක් ඇසුනි.</span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px"></span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px">අමාරුවෙන් දෑස් හැරි මා ඉදිරියේ සිටියේ දෙවන අණ දෙන නිලධාරි මේජර් ජයවි ප්රනාන්දු ය. ඔහුට ආචාර කරන්නට විදියක් නොමැති වීම ගැන එවෙලෙහි මා ලතැවුන නමුත් ඔහු මා හරවා, "දඟලන්න එපා" යැයි පවසා "ෆීල්ඩ් ඩ්රෙසින්" එකක් දමා, මා අසරනව ඔහු දෙස බලා සිටියදී, මගේ උරහිසට තට්ටුවක් දමා නැගිට යන්නට ගියේය.</span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px"></span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px">පැය බාගයක් ගත නොවී ය. මම ඉබේ පියවෙන දෑස් හැර ඉන්නට උත්සාහ කෙළෙමි.</span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px"></span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px">"කෝප්රල්, මාත් ආවා" හඳුනන කට හඬක් ඇසී මම හැරී බැලුවෙමි. ඒ මුහුන හැඬුම්බර ද, සිනාමුසු ද සිතාගත නොහැකි විය.</span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px"></span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px">"බඩී..." යැයි පවසමින් අසීරුවෙන් සිනාසෙන්නට තැත් කෙළෙමි. ඔහුද එසේ කරනු පියවෙන ඇසි පිහාටු අතරින් මම දුටුවෙමි.</span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px"></span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px">වහා අප අනුරාධපුර රොහලට රැගෙන ආ අතර එතැනින් කොළඹ ට මාරුකර එවුනි. එහිදී හඳුනන බොහෝ දෙනෙකු මුනගැසුණි.</span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px"></span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px">"කෝප්රල් කොහේ ගියත් අපේ කට්ටිය ඉන්නවා නේද?"කටකාර බඩියාට මෙතරම් තුවාල වී සිටියදීත් කට පියාගෙන සිටීමට බැරි ය.</span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px"></span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px">අපේ බොහෝ දෙනෙකු හතේ වාට්ටුවේ නතර වී සිටියෝය. ඔවුන් බලා සිටියේ යුධ බිමේ සිට කවරෙකු හෝ පැමිනෙන තෙක් ය. ඒ අන් කවරක් වත් නිසා නොව යුධ බිමේ නැවුම් තොරතුරු දැන ගැනීමේ නො ඉවසිල්ලෙනි. රූපවාහිනියෙන් හා ගුවන් විදුලියෙන් හරි හැටි තොරතුරක් දැන ගැනීමට අපහසුය. දින අටක් පමණ අපි එහි නො ඉවසිල්ලෙන්, වේදනාවෙන්, අපහසුවෙන්(විටෙක විහිලුවක් කර සතුටින්) බලාපොරොත්තු සහගතව බලා සිටියෙමු.</span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px"></span></span></p><p><span style="color: Blue"><span style="font-size: 12px">"අපි අල්ලා ගත්තා" සතුටු දායක සුභාරංචිය සියලු දෙනා සතුටින් උද්දාමයට පත් කළේය.නමුත් ආරංචිය පැවසූ සෙබලා ජයග්රාහී විලාසයෙන් අත් ඔසවා දකුනු ඇලයේ අලුත දැමූ මැහුම් තුනක් කඩා ගත්තේය.</span></span></p><p></p><p><span style="color: Black"><span style="font-size: 12px"><em>අද ආපසු හැරී බැලුවෙමි...</em></span></span></p><p><span style="color: Black"><span style="font-size: 12px"><em>දශක දෙකකට ඉහත අතීතය...</em></span></span></p><p><span style="color: Black"><span style="font-size: 12px"><em>එදා මා ඉතාමත් තරුණ වියේදී</em></span></span></p><p><span style="color: Black"><span style="font-size: 12px"><em>යුධ බිමේ ගෙවූ කටුක ජීවිතය හා ජවයෙන් එඩියෙන් යුතුව</em></span></span></p><p><span style="color: Black"><span style="font-size: 12px"><em>එකම අරමුනක් කරා පියනැග්ග අපූරුව....</em></span></span></p><p><span style="color: Black"><span style="font-size: 12px"><em>අසීරුම අවසිථා වලදී එකට එක්ව එකා මෙන්</em></span></span></p><p><span style="color: Black"><span style="font-size: 12px"><em>එකම සතුරු කැලකට එරෙහිව යුධ වදින්නට අප වාසනාවන්ත වූ හැටි...</em></span></span></p><p><span style="color: Black"><span style="font-size: 12px"><em>පුදුමයි....</em></span></span></p><p><span style="color: Black"><span style="font-size: 12px"><em>ඒ එකමුතුකම උස් පහත් කමක් නොමැතිව</em></span></span></p><p><span style="color: Black"><span style="font-size: 12px"><em>අපේ මනුස්ස කම වෙනුවෙන් කැප වූ හැටි....</em></span></span></p><p><span style="color: Black"><span style="font-size: 12px"><em>ඒ සියල්ලටම වැඩියෙන්...</em></span></span></p><p><span style="color: Black"><span style="font-size: 12px"><em>එදා සිට අද වන තෙක්</em></span></span></p><p><span style="color: Black"><span style="font-size: 12px"><em>මේ බලකාය වෙනුවෙන් මගේ සිතේ පැසවන ආදරය....</em></span></span></p><p><span style="color: Black"><span style="font-size: 12px"><em></em></span></span></p><p><span style="color: Black"><span style="font-size: 12px"><em>-ලුතිනන් අජන්ත රාජපක්ෂ</em></span></span></p><p></p><p></p><p><span style="color: Black"><span style="font-size: 12px"><strong>උපුටා ගැනීම- කිසි විටෙකත් සතුරාට යටත් නොවෙන මා කෘතියෙන්</strong></span></span></p><p><span style="color: Black"><span style="font-size: 12px"><strong>අධිෂ්ඨානයෙන් අභීතව අරමුණ කරා</strong></span></span></p><p><span style="color: Black"><span style="font-size: 12px"><strong>ශ්රි ලංකා යුද්ධ හමුදා විශේෂ බලකාය</strong></span></span></p></blockquote><p></p>
[QUOTE="blackcatcyb, post: 12442506, member: 34780"] [COLOR="Blue"][SIZE="3"]හය වෙනි දිනටත් හිරු උදාවිය. තවම වෙඩි තබමින් අපි යුද පෙරමුණේ ඉදිරියට ඇදුනෙමු. "සර් ට වෙඩි වැදිලා" සැනෙන් අශුභ ආරංචියක් සවන් පත් සිදුරු කළේ ය.කපිතාන් විජේකෝන්ට වෙඩි වැදී තිබුණි. "බඩී මා ළඟින්ම වරෙන්" මම සගයාට පැවසුවෙමි. එක් වරම මගේ වම් ඇලයට වැදුණු දරුණු පහරකින් මා කැරකී බිම ඇද වැටුනෙන් කිසිත් සිතාගත නොහැකිව අන්ද මන්ද වී මෙන් බලා සිටියදී සගයා මා ළගට දිව ආවේය. ඔහු මා දෙසද මා ඔහු දෙසද බලා සිටියේය. "කෝප්රල් ඔහොම්ම ඉන්න. කලබල වෙන්න එපා" යැයි පවසනු සිහිනයෙන් මෙන් ඇසුණි. වහාම මාද පිටුපසට යැවුනි. බොහෝ දෙනෙක් තුවාල ලබා සිටියදී මාද ඒ ගණයට වැටීම ගැන දුකක් දැණුනේ අන් අය මා දමා දිගටම සටන් කරනු ඇතැයි සිතුන නිසාය. "අජන්ත අමාරු ද?" සුපුරුදු කටහඬක් ඇසුනි. අමාරුවෙන් දෑස් හැරි මා ඉදිරියේ සිටියේ දෙවන අණ දෙන නිලධාරි මේජර් ජයවි ප්රනාන්දු ය. ඔහුට ආචාර කරන්නට විදියක් නොමැති වීම ගැන එවෙලෙහි මා ලතැවුන නමුත් ඔහු මා හරවා, "දඟලන්න එපා" යැයි පවසා "ෆීල්ඩ් ඩ්රෙසින්" එකක් දමා, මා අසරනව ඔහු දෙස බලා සිටියදී, මගේ උරහිසට තට්ටුවක් දමා නැගිට යන්නට ගියේය. පැය බාගයක් ගත නොවී ය. මම ඉබේ පියවෙන දෑස් හැර ඉන්නට උත්සාහ කෙළෙමි. "කෝප්රල්, මාත් ආවා" හඳුනන කට හඬක් ඇසී මම හැරී බැලුවෙමි. ඒ මුහුන හැඬුම්බර ද, සිනාමුසු ද සිතාගත නොහැකි විය. "බඩී..." යැයි පවසමින් අසීරුවෙන් සිනාසෙන්නට තැත් කෙළෙමි. ඔහුද එසේ කරනු පියවෙන ඇසි පිහාටු අතරින් මම දුටුවෙමි. වහා අප අනුරාධපුර රොහලට රැගෙන ආ අතර එතැනින් කොළඹ ට මාරුකර එවුනි. එහිදී හඳුනන බොහෝ දෙනෙකු මුනගැසුණි. "කෝප්රල් කොහේ ගියත් අපේ කට්ටිය ඉන්නවා නේද?"කටකාර බඩියාට මෙතරම් තුවාල වී සිටියදීත් කට පියාගෙන සිටීමට බැරි ය. අපේ බොහෝ දෙනෙකු හතේ වාට්ටුවේ නතර වී සිටියෝය. ඔවුන් බලා සිටියේ යුධ බිමේ සිට කවරෙකු හෝ පැමිනෙන තෙක් ය. ඒ අන් කවරක් වත් නිසා නොව යුධ බිමේ නැවුම් තොරතුරු දැන ගැනීමේ නො ඉවසිල්ලෙනි. රූපවාහිනියෙන් හා ගුවන් විදුලියෙන් හරි හැටි තොරතුරක් දැන ගැනීමට අපහසුය. දින අටක් පමණ අපි එහි නො ඉවසිල්ලෙන්, වේදනාවෙන්, අපහසුවෙන්(විටෙක විහිලුවක් කර සතුටින්) බලාපොරොත්තු සහගතව බලා සිටියෙමු. "අපි අල්ලා ගත්තා" සතුටු දායක සුභාරංචිය සියලු දෙනා සතුටින් උද්දාමයට පත් කළේය.නමුත් ආරංචිය පැවසූ සෙබලා ජයග්රාහී විලාසයෙන් අත් ඔසවා දකුනු ඇලයේ අලුත දැමූ මැහුම් තුනක් කඩා ගත්තේය.[/SIZE][/COLOR] [COLOR="Black"][SIZE="3"][I]අද ආපසු හැරී බැලුවෙමි... දශක දෙකකට ඉහත අතීතය... එදා මා ඉතාමත් තරුණ වියේදී යුධ බිමේ ගෙවූ කටුක ජීවිතය හා ජවයෙන් එඩියෙන් යුතුව එකම අරමුනක් කරා පියනැග්ග අපූරුව.... අසීරුම අවසිථා වලදී එකට එක්ව එකා මෙන් එකම සතුරු කැලකට එරෙහිව යුධ වදින්නට අප වාසනාවන්ත වූ හැටි... පුදුමයි.... ඒ එකමුතුකම උස් පහත් කමක් නොමැතිව අපේ මනුස්ස කම වෙනුවෙන් කැප වූ හැටි.... ඒ සියල්ලටම වැඩියෙන්... එදා සිට අද වන තෙක් මේ බලකාය වෙනුවෙන් මගේ සිතේ පැසවන ආදරය.... -ලුතිනන් අජන්ත රාජපක්ෂ[/I][/SIZE][/COLOR] [COLOR="Black"][SIZE="3"][B]උපුටා ගැනීම- කිසි විටෙකත් සතුරාට යටත් නොවෙන මා කෘතියෙන් අධිෂ්ඨානයෙන් අභීතව අරමුණ කරා ශ්රි ලංකා යුද්ධ හමුදා විශේෂ බලකාය[/B][/SIZE][/COLOR] [/QUOTE]
Insert quotes…
Verification
Haya warak paha keeyada? (haya wadi kireema paha)
Post reply
Top
Bottom